นางร้าย

ด้วยความช่วยเหลือจากภวาภพทำให้วันเนาว์ได้รับการปล่อยตัวกลับบ้าน เขาเห็นสามคนพี่น้องไม่มีรถกลับ จึงอาสาไปส่ง แขวลัยเกรงใจไม่อยากรบกวนแต่น้อง

ทั้งสองคนอยากนั่งรถหรูของเขา เธอจึงยอมให้เขาไปส่ง

ooooooo

เป็นอย่างที่พรรณีคาดไว้ไม่มีผิด อาทิตย์เอารถของแขวลัยพาจุ๋มไปเที่ยวกลางคืนกว่าจะกลับถึงห้องพัก ก็เกือบรุ่งเช้า เธอมีความสุขมากที่ได้นั่งรถเก๋ง

ไม่ต้องซิ่งมอเตอร์ไซค์ อาทิตย์รับปากจะหารถคันที่หรูกว่านี้มาให้เธอนั่ง เธออยากรู้ว่าแขวลัยยอม

เป็นแฟนเขาแล้วหรือถึงได้ไว้ใจให้เอารถกลับมา

“ใกล้แล้ว พี่กำลังพยายามอยู่ แต่ยัยแม่กับน้องท่าทางพวกมันเขี้ยว”...

เกศรีกำลังจะสติแตกเนื่องจากภวาภพหายไปตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับ ยิ่งใกล้เวลาที่เขาจะต้องเดินทางไปอังกฤษเธอยิ่งเต้นเป็นเจ้าเข้า พยายามโทร.หา แต่ลูกดันปิดเครื่องติดต่อไม่ได้ โดยไม่รู้เลยว่าลูกกำลังขับรถไปส่งแขวลัยกับน้องๆที่บ้าน ขากลับเขาขอร้องให้แขวลัยยืนส่งเขาด้วย เธอทำตามที่เขาต้องการ ยืนส่งจนเขาลับสายตา

เนื่องจากเสียเวลาอยู่ที่โรงพักกับบ้านของแขวลัยนาน ภวาภพกลัวกลับไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าไม่ทัน จึงโทร.บอกแจ๋นให้แจ้งคุณแม่ด้วยว่าเขาจะไปรอที่สนามบินเลย ให้ท่านช่วยเอากระเป๋าเสื้อผ้ากับข้าวของทั้งหมดไปให้ที่นั่นด้วย เกศรีแปลกใจทำไมลูกไม่โทร.หาพ่อแม่แต่โทร.หาแจ๋นแทน สั่งให้แจ๋นไปตามคนมาขนข้าวของ ของภวาภพไปใส่รถ แล้วพอตอนเช้าให้ขับรถไปส่งภรณีที่มหาวิทยาลัยและให้เฝ้าดูไว้อย่าให้คลาดสายตา

“แต่ไม่ต้องไปเฝ้าประเจิดประเจ้อ” เกศรีย้ำ แจ๋นรับคำแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถมาถือไว้...

ในเวลาต่อมาวิชาญกับเกศรีมาถึงสนามบินพยายามสอดส่ายสายตามองหาลูกชายตัวดี เห็นเขานั่งก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น ส่งไลน์ไปหาแขวลัยว่า “มิสยูนะครับ” สองผัวเมียปรี่เข้าไปหาลูกชายต่อว่าเขาที่ทำตัวเหมือนเด็กอายุสิบหกไม่มีความรับผิดชอบแทนที่จะรีบกลับบ้านไปคุยกับพ่อแม่ ดันหายหัวไปทั้งคืน เขาอ้างไปไม่นาน ปิดเทอมก็จะกลับมาแล้ว วิชาญไม่ให้กลับ จะให้เขาพาลดาวัลย์ไปเที่ยวให้ทั่วยุโรป

“ไม่ถามลดาเขาดูบ้างหรือครับว่าอยากไปไหม เขาน่ะวนเวียนเรียนต่างประเทศตั้งแต่ตัวนิดเดียว เขาเที่ยวจนทะลุไปหมดแล้วครับ” ภวาภพพูดไม่ทันขาดคำ คุณหญิงนภาตามมาส่งเขาด้วย เสนอให้ไปพักที่อพาร์ตเมนต์เดียวกับลดาวัลย์ เขาขอบคุณท่านมากแต่เขาหาที่พักได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ดีกว่าจะได้มีเวลาเป็นส่วนตัว