นางร้าย

ฝ่ายภวาภพอ้อนแขวลัย คืนสุดท้ายที่จะได้เจอกัน ขออยู่กับเธอนานๆได้ไหม เธออึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาขอร้องอย่าปฏิเสธ เขารู้ว่าเธอไม่ได้รังเกียจเขา ถึงฐานะทางสังคมของเราจะแตกต่างกัน แต่ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกันไม่ได้แตกต่าง มันคือความเหมือนที่ลงตัวและเท่าเทียมทางจิตใจ เขาต้องจากไปนาน เวลาเปลี่ยนไปไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง วันนี้ที่ได้อยู่กับเธอ แม้จะสั้นแม้จะเพียงแค่ใกล้ชิดไม่มีอะไรเกินเลย

“ผมก็จะจดจำและเก็บเอาไว้ชื่นชมมีความสุขอยู่กับตัวผมเองได้ทุกที่ทุกเวลา ขอให้คุณรุ่งเรืองในอาชีพการงาน ขอให้ทุกอย่างในชีวิตราบรื่นและเป็นไปดังที่ใจคุณต้องการ อยากจะบอกว่ารอผมนะ แต่มันเป็นไปไม่ได้ ใครๆก็ชอบคุณโดยเฉพาะเขา ผมพูดถึงเขาเพราะอิจฉา อยากเป็นเขาบ้างจะได้ใกล้ชิดคุณโดยไม่มีใครมาคอยจับผิด”

“เป็นไปไม่ได้ค่ะ กลับเถอะนะคะ”

ภวาภพพยักหน้า จูบแก้มและหน้าผากของแขวลัยอีกครั้ง เธอเผลอหลับตา เขาจะจูบปากแต่ชะงักถอยออกห่าง ขอบคุณเธอมากที่มาด้วย แขวลัยสุขใจสุดๆ แต่ไม่ แสดงออก ไม่อยากให้เขารู้ความในใจของตัวเอง

ooooooo

สงวนศักดิ์ขับรถเข้ามาจอดในบ้านเกตุวดี มะไฟซึ่งรอท่าอยู่กับเกตุวดีรีบออกมารับ ปราดไปเปิดประตูรถข้างที่อนุวดีนั่งถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ลงเองได้ไหม เธอส่ายหน้าลงเองไม่ได้เพราะขาบวมเป่ง มะไฟหันไปขออนุญาตเกตุวดีซึ่งพยักหน้าให้ เขาอุ้มอนุวดีลงจากรถ เกตุวดีขอบใจสงวนศักดิ์มากที่มาส่งน้อง

“ยินดีครับผม คุณแม่ผมขอตัวก่อนครับ”

มะไฟขอบใจเขาเช่นกัน โชคดีที่เขายังอยู่ใน

กองถ่ายไม่อย่างนั้นอนุวดีคงแย่แน่ เกตุวดีเห็นลูกเงียบ

ไม่พูดอะไร เตือนให้ขอบคุณสงวนศักดิ์ เธอยังคงนิ่งเฉย เขาบอกว่าไม่เป็นไรแล้วขึ้นรถขับออกไปเลย เกตุวดีต่อว่าลูกที่ทำตัวไม่น่ารัก...

อาทิตย์เอารถมาคืนที่บ้านเช่า นั่งรออยู่นานไม่เห็นแขวลัยกลับมาสักทีเริ่มกระวนกระวายใจ ครั้นเห็นภวาภพขับรถมาส่งเธอก็ไม่พอใจ ต่อว่าว่าทำไมไม่โทร.บอกสักคำว่าโอเคปล่อยให้รอด้วยความเป็นห่วงอยู่นานสองนาน พรรณีว่าเธอกลับมาก็แปลว่าโอเคแล้วไม่ใช่หรือ

“น่าจะยิ่งกว่าโอเคอีกนะครับเพราะคนมาส่งไม่ธรรมดา” อาทิตย์แดกดัน