นางร้าย

พักตร์สุดายังไม่ยอมหยุดค้นหาภวาภพ ตามมาถึงมุมที่กำลังเซตฉากเพื่อถ่ายทำเป็นคิวต่อไป โวยวายใส่ทุกคนไม่เลิกที่ไม่มีใครสักคนรู้ว่าภวาภพอยู่ไหน จังหวะนั้นมีเสียงสตาร์ตรถก่อนจะเร่งเครื่องออกไป ทุกคนหันมองตามเสียงเห็นว่าเป็นรถของภวาภพ พักตร์สุดารีบวิ่งไปขึ้นรถตัวเองขับตามไป ทุกคนพากันโล่งใจที่เธอไปเสียได้

ooooooo

ค่ำวันเดียวกันขณะภวาภพกำลังเมมเบอร์ที่

มือถือของแขวลัยเก็บไว้ ภรณีเข้ามาหาเพื่อร่ำลาและอวยพรพี่ชายที่ต้องเดินทางไปลอนดอนวันพรุ่งนี้ เขาเตือนน้องสาวอย่าหักโหมเรื่องการเรียนมากนักจะเครียดเปล่าๆ

“น้องมีหน้าที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่สมหวังค่ะ”

“ทำหน้าที่เป็นลูกที่ดีก็ดีที่สุดแล้ว แต่อย่าเชื่อ

คุณพ่อคุณแม่จนไม่ยอมคิดอะไรเอง” ป่วยการจะสั่งสอนเพราะภรณีถูกพ่อกับแม่ปลูกฝังให้เชื่อและคิดตามที่

พวกท่านต้องการ ภวาภพอดหนักใจแทนน้องสาวไม่ได้...

เสร็จจากงานอีเวนต์ อนุวดีกับแขวลัยเดินออกมาที่หน้าสถานที่จัดงาน อนุวดีอดถามไม่ได้นี่เพื่อนตกลงจะให้อาทิตย์รับหน้าที่พลขับรับส่งตลอดเลยหรือในเมื่อเธอขับรถเองได้แล้ว เธอให้เขาขับแค่ช่วงนี้เพราะมีเรื่องวุ่นๆ อนุวดีอยากรู้ว่าเพื่อนคิดว่าเขาจริงใจด้วยไหม

“ที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายหลายอย่าง  เขาก็จัดการให้หมด แม้กระทั่งพ่อไปก่อเรื่อง ฉันไม่เคยมีใครมาช่วยคลี่คลายสารพัดเรื่องที่เกิดขึ้นมาเลย เพิ่งจะมีเขานี่แหละ”

“ก็ขอให้เขาดีกับแขจริงๆตลอดไปเถิด ถามจริงชอบเขาหรือเปล่า”

แขวลัยยังไม่ทันตอบอะไร มีเสียงไลน์จากภวาภพถามว่าวันนี้ทำงานเหนื่อยไหม เธอทั้งดีใจและแปลกใจที่เห็นไลน์จากเขา ยังไม่ทันพิมพ์ข้อความตอบอาทิตย์มารับเสียก่อน...

ด้านอาทิตย์มีแผนจะหลอกเอาผลประโยชน์จากแขวลัย จึงทำทีว่าหิวข้าวชวนเธอไปหาอะไรกินก่อนกลับ เธอคิดว่าเขามัวแต่วุ่นวายเรื่องช่วยพ่อของเธอจนไม่มีเวลากินอะไรก็เลยเกรงใจยอมตามที่เขาต้องการ...

เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง อาทิตย์พาแขวลัยมากินร้านเดียวกับที่ภวาภพนั่งกินอยู่ อาทิตย์เห็นเขาแต่ไม่ยอมบอกแขวลัย คว้ามือเธอจูงเข้าร้านทำเหมือนเป็นคู่รักกัน ตรงเข้าไปนั่งโต๊ะใกล้ๆกับโต๊ะของภวาภพ แกล้งทักทายเขา เธอตกใจที่เห็นเขา พยายามดึงมือออกแต่อาทิตย์กุมไว้แน่น