นางร้าย

ด้านภวาภพเห็นพ่อเดินออกจากงานรีบเข้าไปหา วิชาญสีหน้าผิดหวังที่ลูกยังอยู่ไม่กลับบ้านไปก่อน

“คุณพ่อมารถลีมูซีน ผมกับคุณแม่เป็นห่วง ผมก็เลยรอรับคุณพ่อกลับบ้านไปด้วยกันครับ”

“ห่วงอะไรนักหนา ห่วงเกินไปทำราวกับจะควบคุมกัน”

ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็นว่าพักนี้พ่อสุขภาพไม่ค่อยดี แม่ก็กลุ้มใจหลายเรื่อง เขาคิดว่าเราควรใคร่ครวญปล่อยวางบางเรื่องบ้าง วิชาญถามเสียงเข้มว่าปล่อยวางเรื่องอะไร...

ในเวลาต่อมาระหว่างภวาภพขับรถพาพ่อกลับบ้าน ตัดสินใจพูดถึงความกังวลใจของแม่เรื่องที่พ่อมักกลับบ้านผิดเวลาอีกทั้งไม่รับสายจากแม่เวลาที่โทร.ไปหาเพราะความห่วงใย วิชาญแก้ตัวว่าไม่มีอะไรแค่ไปทำธุระตามปกติ รับปากว่าต่อไปจะพยายามไม่ให้ผิดเวลาจะไม่ทำให้เกศรีไม่สบายใจ

“ขอบคุณแทนคุณแม่ครับ”

ooooooo

แขวลัยไม่ได้ตรงกลับบ้านเนื่องจากยังทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้จึงแวะไปหาอนุวดีเพื่อหาที่พักใจ อนุวดีเห็นสีหน้าเพื่อนไม่สู้ดีนักถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอปล่อยโฮอย่างอัดอั้น อนุวดีตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น แขวลัยเอาแต่ส่ายหน้าไม่ยอมบอก อนุวดีได้แต่ดึงเพื่อนรักมากอดปลอบใจ หลังจากร้องไห้จนสาแก่ใจ แขวลัยถึงได้ขอตัวกลับบ้าน

จากนั้นไม่นานแขวลัยขับรถมาใกล้ถึงบ้าน เหลือบมองกระจกส่องหลังเห็นไฟจากรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งตามมาไม่ห่าง เธอเอะใจบางอย่างแกล้งขับเลยไม่เข้าบ้าน ทำทีจอดรถลงไปซื้อของ มอเตอร์ไซค์คันนั้นก็จอดตาม เธอวนรถกลับบ้านอีกครั้ง มอเตอร์ไซค์คันนั้นยังขี่ตามมาอีก เธอมั่นใจว่าต้องเป็นอาทิตย์

เป็นอย่างที่แขวลัยคาดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน เกศรีสั่งอาทิตย์ให้สะกดรอยตามเธอตั้งแต่ออกจากบ้านวิชาญ...

ภวาภพพาวิชาญกลับถึงบ้านเจอแม่นั่งหน้าเครียดอยู่ คิดว่าไม่พอใจเรื่องพ่อรีบขอตัวขึ้นห้องปล่อยให้พวกท่านคุยกันเอง ภวาภพเดาผิด เกศรีหงุดหงิดที่แขวลัยไม่ยอมลงให้ไม่ได้หงุดหงิดที่วิชาญหายตัวไป เธอรอจนลูกขึ้นห้องไปแล้ว จึงบอกให้วิชาญตัดแขวลัยออกจากละครทุกเรื่องของเรา เขาเห็นดีด้วยมันต้องได้รับการสั่งสอนแม้ตอนนี้จะไม่มีข่าวมันตอแยกับภวาภพ เกศรีเปิดคลิปที่ได้จากอาทิตย์ให้เขาดู

“มันเพิ่งพบกันเมื่อเย็นนี้เองค่ะ”

“ดูแล้วหลายคลิปไอ้คนที่ตอแยก่อนน่ะมันลูกชายเรานะ”

“ก็นี่แหละค่ะถึงต้องจัดการให้มันห่างหายไปจากลูกและยังไงเราก็ต้องไม่โทษลูกเรา คนผิดต้องเป็นมันค่ะ”