ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตากับปวัตรเดินมาส่งไตรภพที่ห้อง ไตรภพบอกลวิตาว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย ปวัตรเดินแยกไปห้องของตัวเอง ไตรภพมองอย่างคลับคล้ายว่าเขาคือคนในข่าวกับลวิตา...ไตรภพหันมากุมมือลวิตาขอโทษที่มาโดยไม่บอก หญิงสาวรู้สึกตกใจเกิดภาพในหัว เป็นภาพเธอตบหน้าเขาแล้วเขาก็คว้าแขนเธออย่างเกรี้ยวกราด จึงดึงมือออกจนไตรภพผงะมองเธออย่างแปลกใจ

“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณกังวล แต่ฉันต้องการเวลาสำหรับทบทวนทุกอย่าง”

“แล้วคุณจำอะไรได้บ้างหรือยัง” ไตรภพรอฟังคำตอบแต่ปวัตรโผล่มาขัดจังหวะเสียก่อน

“ขอโทษนะครับ ผมเข้าใจว่าพวกคุณมีเรื่องต้องคุยกันเยอะ แต่บ้านนี้เป็นบ้านไม้ทั้งหลัง ถ้าพวกคุณ ยืนคุยกันตรงทางเดินหน้าห้อง เสียงจะลอดเข้าไปในห้องอื่นด้วย เพราะฉะนั้นคุณสองคนช่วยตื่นมาคุยกันต่อพรุ่งนี้เช้าจะได้ไหมครับ”

ไตรภพมองอย่างไม่พอใจแต่ลวิตาตัดบทบอกไตรภพให้คุยกันต่อพรุ่งนี้แล้วเดินแยกไป ไตรภพหงุดหงิดที่เกือบจะได้คำตอบแล้วนึกเอะใจที่ลวิตามีท่าทีเหมือนหวาดกลัวตน

“หรือว่าหลิวจะจำได้ว่าคืนนั้น...เราอยู่ด้วย” ไตรภพนึกถึงคืนที่ลวิตาตกจากระเบียง เขาชะโงกหน้าออกไปมอง เผอิญสายตาประสานกันก่อนที่ร่างเธอจะตกลงบนฟูก เขาชักหวั่นใจ

ด้านลวิตานอนไม่หลับโทร.หาจีน่ากลางดึก เพื่อเล่าเรื่องไตรภพมาเชียงคาน จีน่าคิดว่าเพื่อนจำเรื่องราวได้แล้ว แต่กลับกลายเป็นลวิตาเห็นภาพไตรภพซ้อนภาพผู้ชายที่มีรอยบนหน้า ทำให้เธอรู้สึกระแวงไม่ไว้ใจไตรภพมากขึ้น จึงเตือนให้ใจเย็นและใช้สติมากๆ

วันต่อมา มีนาเปรยกับผู้เป็นพ่อว่าสงสารไตรภพที่คนรักมีข่าวกับชายอื่น เสี่ยมนูญจึงบอกลูกสาวว่าชีวิตไตรภพน่าสงสาร มีนาจึงขอให้เล่าเรื่องไตรภพให้ฟัง

“สิบแปดปีก่อนมีแม่กับลูกชายคู่หนึ่ง แม่เป็นผู้หญิงหิวเงิน ทำทุกอย่างได้เพื่อเงินถึงขนาดยอมเป็นนางบำเรอของพ่อค้ายาเสพติด...ตามิคเกลียดแม่ตัวเองเพราะมักจะถูกแม่ทุบตี ความหิวเงินของแม่ทำให้มิคต้องเป็นเด็กส่งยา ทำงานเสี่ยงคุก ไม่ได้เรียนหนังสือ มิคพยายามหนีจากแม่แต่ไม่เคยสำเร็จ” มีนาฟังพ่อเล่าด้วยความรู้สึกหดหู่

“อยู่มาวันนึง มิคไปส่งยา แต่ลูกค้าเป็นสายของตำรวจที่มาล่อซื้อยา มีการดวลปืนชุดใหญ่ วันนั้นแม่ของมิคไปด้วย มิคใช้แม่ตัวเองเป็นเกราะกันกระสุน ทำให้แม่เขาถูกยิงตายคาที่ มิคสะเทือนใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น พ่อพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้มิคได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ให้เขาลืมอดีตที่เจ็บปวดและรักเขาเหมือนลูกแท้ๆ”