ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ไตรภพยืนรอลวิตาเพื่อขอโทษที่พูดไม่ดี แต่เธอกลับให้เขาไปขอโทษปวัตรแทน ไตรภพรู้สึกว่าเจอกับลวิตาคราวนี้ ตนเหมือนคนแปลกหน้าหรือเธอจำอะไรได้ ลวิตาได้ทีย้อนถาม

“ถ้าฉันจำเรื่องของเราได้ ฉันควรจะต้องโกรธคุณงั้นเหรอ แสดงว่าก่อนหน้าที่ฉันจะเกิดอุบัติเหตุ คุณเคยทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ใช่ไหม...คุณทำอะไร?”

“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว อย่าไปพูดถึง...”

“ไม่ได้ ตอนนี้ทุกเหตุการณ์มีความสำคัญกับฉันมาก ฉันต้องรู้ทุกเรื่องที่เคยทำไว้กับคุณ เพราะมันอาจจะทำให้ความทรงจำที่หายไปของฉันกลับคืนมา”

ไตรภพปัดไม่มีอะไรแค่เข้าใจผิดแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ผมว่าคุณไม่จำเป็นต้องรีบจำทุกอย่าง ผมไม่อยากให้คุณกดดันตัวเองมากเกินไป มันจะส่งผลเสียกับร่างกายและจิตใจของคุณ”

ไตรภพมาพบปวัตรโดยออกตัวว่าลวิตาให้มาขอโทษแต่ตนไม่ทำ ว่าแล้วก็ชกหน้าปวัตรเป็นการเอาคืนก่อน แล้วกำชับให้เขากลับกรุงเทพฯพรุ่งนี้ ปวัตรไม่พอใจที่มาสั่งจึงกวนกลับ

“กลัวจังเลย นี่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคุณเป็นคนดีอย่างที่คนทั้งประเทศเขาคิดกันรึเปล่า หรือว่า...เป็นแค่ฉากบังหน้าเพื่อทำให้คุณได้เรตติ้ง จริงๆแล้วคุณมันตรงข้ามกับภาพลักษณ์ที่สร้างมาทุกอย่าง”

ไตรภพโกรธกำหมัดขึ้นมา ปวัตรยิ้มเหยียด

“ผมคงพูดแทงใจดำคุณ ถึงทำให้คุณโมโหได้ขนาดนี้ ผมเคยสงสัยว่าทำไมคุณลวิตาถึงจำคุณไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว คงเป็นเพราะก่อนหน้านั้นคุณเคยทำให้เธอเสียใจ เธอถึงเลือกที่จะลืมคุณมากกว่าจำ”

ไตรภพหน้าถอดสียืนกัดกรามแน่น มองปวัตรเดินไปอย่างคิดจะทำอะไรบางอย่าง...ในขณะที่ลวิตารู้จากลุงป่านว่าปวัตรไปคุยกับไตรภพก็หวั่นใจรีบตามออกไป

ปวัตรเดินอยู่รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม พอถูกจับไหล่ก็คว้ามือมาบิด เสียงลวิตาร้องลั่น เขาตกใจรีบปล่อยมือเธอแล้วดึงมาบีบนวดให้แทน ลวิตาถามว่าไตรภพคุยอะไรกับเขา

“ฉันเป็นห่วงคุณ ฉันไม่อยากให้คุณเป็นอะไรเพราะฉันนะคะ” ปวัตรอึ้งแต่กลบเกลื่อน

“ผู้ชายตัวโตอย่างผมไม่ตายง่ายๆ” ลวิตาเอามือปิดปากเขาทันที

“อย่าพูดคำว่าตายจะได้ไหมคะ ฉันไม่อยากฟัง” ปวัตรเห็นลวิตาน้ำตาคลอก็จับมือออก

“เอาเป็นว่า ผมจะมีชีวิตอยู่เพื่อคุณก็แล้วกัน”

ลวิตาไม่เชื่อให้สัญญาด้วยแล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับปวัตร เขายอมสัญญาและย้ำจะไม่ยอมตายและจะไม่ยอมเป็นอะไรไปเด็ดขาด หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจ

ooooooo