ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

นรีไม่เห็นทรงพลมาทำงานหลายวันก็แปลกใจ พยายามมองเข้าไปในห้องเขาบ่อยจนชมพูนุชเหน็บว่า เธอน่าจะรู้ดีกว่าใครว่าเจ้านายไปไหนเพราะแอบไปเที่ยวด้วยกันมา หรือว่าโดนทิ้งแล้ว นรีขุ่นเคืองพยายามอธิบาย แต่ชมพูนุชทำหน้ากวนไม่เชื่อ จึงเดินหนีไป

ชมพูนุชยิ้มย่องที่ยั่วให้นรีโกรธเดินจ้ำอ้าวออกไปได้ แล้วรีบโทร.รายงานกชกร...ที่หน้าบริษัท กชกรเดินตามนรี พอเธอหันมาก็สาดน้ำบางอย่างใส่หน้า

นรีตกใจมาก กชกรยิ้มเยาะขู่ว่า นี่แค่น้ำส้มสายชู แต่ต่อไปถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับทรงพลจะโดนน้ำอย่างอื่น นรีแทบอยากร้องไห้โฮ

เช้าวันใหม่ ไตรภพชวนลวิตาไปเดินเล่นริมน้ำ เธอเห็นว่ามีเรื่องอยากคุยกับเขาจึงยอมไป ชาวบ้านที่เห็นเข้ามาขอถ่ายรูป พอเดินพ้นผู้คน ลวิตาก็ถามไตรภพว่าคุยอะไรกับปวัตร พระเอกหนุ่มหาว่าปวัตรมาฟ้อง ลวิตาปัดว่าเขาไม่ยอมพูดอะไรเลยไม่ต้องหาเรื่อง ไตรภพไม่ฟังหาว่าปวัตรหลบใต้กระโปรงผู้หญิง ลวิตาไม่พอใจเริ่มพูดจารุนแรงจนไตรภพต้องอ่อนลง

“ผมยอมรับผิดทุกอย่าง คุณพอใจหรือยัง ผมว่าเราเลิกคุยเรื่องของคนอื่นแล้วมาคุยเรื่องอนาคตของเรากันดีกว่า”

“ถ้าคุณหมายถึงเรื่องแต่งงาน ฉันจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าคุณขอถอนหมั้นแล้วล้มเลิกงาน”

ไตรภพโกรธไม่ยอมเลิกแต่ยอมแค่เลื่อนออกไป ลวิตาพยายามบอกว่ามันจะสูญเปล่า เพราะความหลงลืมของตนจะทำลายอนาคตของเขา ไม่ทันที่ไตรภพจะโต้ตอบ เสียงโทรศัพท์เขาดังขัดขึ้น เขาจึงเดินเลี่ยงออกไปรับสายแต่กำชับให้เธอรอตรงนี้

ไตรภพรับสายได้ยินปลายสายพูดน้ำเสียงเยาะหยัน “ฉันบอกว่าฉันไม่ได้มีธุระกับแก แต่คนของฉันมีธุระกับคู่หมั้นของแก”

ไตรภพตกใจมากรีบวิ่งกลับไปหาลวิตา...

ลวิตายืนมองสายน้ำเพลินๆ รู้สึกมีคนเดินมาใกล้ พอหันมองผ่านสายหมอกเห็นเงามีดในมือชายลึกลับ จึงร้องให้คนช่วย ทันใดนั้นเองมีมือหนึ่งมาดึงเธอพ้นปลายมีดอย่างเฉียดฉิวแล้วพาวิ่งหนี ชายลึกลับตามไม่ทันเพราะติดนักวิ่งกลุ่มหนึ่ง