ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ปวัตรพาลวิตามาอยู่ริมแม่น้ำโขง สีหน้ามีคำถามมากมาย ลวิตารู้แกวเล่าว่าตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลยังไม่เคยให้นักข่าวสัมภาษณ์ จึงโดนพวกเขาตีไข่ใส่สีในข่าว ปวัตรถามเธอจะกลับกรุงเทพฯไหม เธอไม่กลับจนกว่าจะจำเรื่องราวทุกอย่างได้

“ผมแค่สงสัยว่าทำไมคุณถึงอยากจำอดีตได้นัก คุณไม่คิดบ้างหรือว่า ความทรงจำส่วนที่หายไปอาจเป็นเรื่องที่คุณอยากลืมสมัยที่ความจำคุณดี”

“หมอที่กรุงเทพฯก็บอกฉันแบบนี้ หมอบอกว่ามันอาจเป็นผลจากสภาพจิตใจก่อนฉันจะตกลงมาจากคอนโด ฉันอาจจะอยากลืมเรื่องเหล่านั้นมากๆ พอฟื้นขึ้นมาก็เลยได้ลืมสมใจ กลไกของจิตใจกดความทรงจำพวกนั้นไว้ไม่ให้กลับมาทำร้ายฉันได้อีก”

ปวัตรยิ่งแปลกใจว่าเมื่อรู้อย่างนั้นทำไมยังอยากจำได้ ลวิตาให้เหตุผลว่าถ้าตนรู้ว่าใครทำร้ายอย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าจะต้องคอยระวังใคร ไม่พลาดพลั้งไว้ใจคนผิด ปวัตรยืดอกบอกว่าตนเป็นคนที่เธอไว้ใจได้ ว่าแล้วก็ชวนเธอหาที่เที่ยวในเมื่อกลับที่พักไม่ได้

เมื่อไตรภพรู้ว่าลวิตาอยู่ที่ไหนก็จะไปตามเธอกลับ มีข้อความจากบอสส่งเข้ามาว่า “ลากตัวลวิตากลับมาให้ได้ ถ้าแกยังทำไม่สำเร็จ ครั้งนี้ฉันจะลงมือเอง” ไตรภพอ่านแล้วหน้าเครียด

ooooooo

ในคืนนั้นเมื่อลวิตากับปวัตรกลับมาโฮมสเตย์ ลวิตานอนหลับมีอาการกระสับกระส่าย เหงื่อผุดเต็มหน้า เธอสะดุ้งตื่นครุ่นคิดว่าสิ่งที่ฝันเป็นความจริงหรือไม่ จึงนอนไม่หลับลุกออกไปชงชาร้อน พลันมีเสียงประตูดังเอี๊ยดอ๊าดจึงเดินมาดู เห็นประตูปิดไม่สนิทก็จับประตูเพื่อจะปิด

ทันใดนั้นมีมือหนึ่งยื่นมาจับมือเธอไว้พร้อมกับเสียงเรียกชื่อเธอ แต่ลวิตาตกใจกรีดร้อง ทำให้ปวัตรและคนอื่นๆได้ยินพากันวิ่งมา ปวัตรถึงก่อนเห็นผู้ชายจับมือลวิตาอยู่ก็ปรี่เข้าชกหน้าโครม แล้วถึงเห็นถนัดว่าเป็นไตรภพ ลุงป่าน สว่างและแก้วมาถึงตกตะลึง

ลวิตาทายาให้ไตรภพและขอโทษทุกคนที่ทำให้ตกใจ ไตรภพกุมมือลวิตาบอกตนเป็นคนผิดเอง ลวิตารู้สึกหวาดหวั่นดึงมือกลับจนเขาแปลกใจ ปวัตรขอโทษไตรภพเช่นกัน ไตรภพมองเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ ลุงป่านจึงตัดบทให้สว่างเปิดห้องเบอร์สามให้ไตรภพพัก