ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

“เห็นอยู่ว่ามี รีกับไอ้วัตรแทบไม่มองหน้าไม่พูดกันเลย ทั้งๆที่ปกติสนิทกันอย่างกับพี่น้องแท้ๆ มีเรื่องอะไรทำไมไม่เล่าให้พี่ฟัง” นรียืนยันว่าไม่มี เขาสวน “โกหกไม่เนียน เห็นพี่เป็นเด็กสามขวบรึไง รีไม่ตอบก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปถามไอ้วัตรเอง”

นรีตกใจรีบคว้าแขนทรงพลไว้ เขาเห็นแววตาเธอแดงก่ำก็ถอนใจ ไม่คิดจะคาดคั้นแต่ขอให้สัญญาว่าพร้อมเมื่อไหร่ต้องบอกเขา ทรงพลเอานิ้วเกี่ยวก้อยนรี เธอยิ้มน้อยๆ เจ็บปวดระคนซาบซึ้งใจ สิ่งที่เธอกลัวคือกลัวเขารู้ความจริงแล้วจะเดินจากไป

ระหว่างเดินกลับโฮมสเตย์ ปวัตรนิ่งเงียบจนลวิตาต้องเอ่ยขึ้นก่อนว่า พรุ่งนี้จะไปวัดศรีคุณเมือง เขาสนใจไปด้วยกันไหม ปวัตรตอบทันควันว่าไม่สนแล้วขอตัวกลับไปพักผ่อน ลวิตาเดินตามติดจนปวัตรหันกลับมาถาม อยากพูดอะไรก็พูดออกมา

“ผู้หญิงคนนั้น...คุณนรี เขาคือคนที่ทำให้คุณหนีมาถึงเชียงคาน รวมถึงผู้ชายคนนั้นที่เป็นเพื่อนคุณด้วยใช่ไหมคะ”

“คุณนี่ปะติดปะต่อเรื่องราวได้เก่งนะ”

“ฉันจำชื่อได้ วันที่ฉันรับสายแทนคุณ เธอบอกว่าเธออยากอธิบายเรื่องพี่พลคุยกับพี่วัตร”

“คุณนี่แปลก เรื่องตัวเองดันลืมแต่เรื่องของคนอื่นจำแม่นเหลือเกิน”

“คุณกำลังด่าว่าฉันยุ่ง” ลวิตาจิกตามอง

“เข้าใจถูกแล้ว อย่ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องของผม เอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อน”

ลวิตาฉุนมองปวัตรเดินจ้ำไปอย่างโมโหที่อุตส่าห์เป็นห่วง

ooooooo

เช้าวันใหม่ ลวิตาจะออกไปวัด ลุงป่านซึ่งนั่งอยู่กับปวัตรเรียกให้เธอทานข้าวเช้า แล้วคุยกับปวัตรต่อว่า เมื่อเช้าทรงพลกับนรีมาทักทาย ลวิตาสบตาปวัตร ลุงป่านคุยต่อโดยไม่ได้สังเกต

“เย็นนี้ชวนเขาสองคนมากินข้าวด้วยกันสิ เดี๋ยวลุงทำกับข้าวเลี้ยงเอง นานๆจะได้เจอกันพร้อมหน้า เห็นว่าพักอยู่โรงแรมตรงข้ามนี่เอง หนูรีโตเป็นสาวแล้วสวย

น่ารัก ถ้าไม่แนะนำตัวคงจำไม่ได้ ดูๆไปก็เหมาะสมกับเจ้าพลดี” ปวัตรรวบช้อนแล้วขอตัวลุกเดินไป ลุงป่านเห็นสายตาลวิตาสงสัยจึงพูดว่า “ไอ้วัตรมันคงหวงน้องสาวน่ะ ถึงจะไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆ แต่คู่นี้เขาสนิทกันมาก โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แทบจะตัวติดกันเลยก็ว่าได้ คงอารมณ์เหมือนพ่อหวงลูกสาว”

“คุณวัตรกับคุณนรีไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆเหรอคะ”

“อือ พ่อเจ้าวัตรเสียตั้งแต่เจ้าวัตรยังเด็กมาก หลังจากนั้นราวสี่ห้าปี แม่ของวัตรก็พบรักกับพ่อของหนูรีและตัดสินใจแต่งงานกัน”

ลวิตาเริ่มเข้าใจ เธอเดินออกมาเห็นปวัตรยืนอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์ เขาเรียกให้เธอซ้อนท้าย เธอทำหน้างงกับอารมณ์ของเขา เขาเอ่ยปากขอโทษขอรับผิดด้วยการพาเธอไปวัด แต่เธอให้เขาซื้อไอศกรีมเลี้ยงก่อน ปวัตรขำแกมเอ็นดูแต่อดแกล้งไม่ได้ ขี่รถส่ายให้เธอตกใจกอดเอวเขาแน่น