มนตราลายหงส์

แหวนพลอยที่แอบดูอยู่ร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งสะเทือนใจ แอบอยู่จนพัสกรขึ้นรถกลับไป จึงออกมาหาปู่ ถามปู่ว่าคุณพัสกรจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วใช่ไหม เราจะไม่ได้เจอคุณพัสกรอีกแล้วใช่ไหม ปู่กอดแหวนพลอยปลอบว่า...

“คุณพัสกรไม่ได้ตายจากเราซะหน่อย...บุญคุณของเขา ของครอบครัวเขา ก็ยังท่วมหัวพวกเราอยู่เลย เรายังติดค้างคุณพัสกรอยู่อีกเยอะ ยังไงเราต้องได้เจอเขาอีก เราต้องตอบแทนเขาสักวันนะแหวนพลอย”

“แหวนพลอยจะต้องตอบแทนคุณพัสกร”

แหวนพลอยมองตามรถของพัสกรไปเหมือนให้สัญญา...

ooooooo

หลายปีผ่านไป...การประกวดเต้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศไทยเริ่มขึ้นอีกแล้ว  แผ่นป้ายไวนิลขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า “Thailand young blood dance contest 2017”

พิธีกรหญิงชายขึ้นทำหน้าที่อย่างมีชีวิตชีวา ประกาศอย่างตื่นเต้นว่า

“ปีนี้ เป็นการโคจรกลับมาเจอกันอีกครั้งของสองศิษย์เก่าที่เคยทำเวทีการประกวดของเราร้อนเร่าเป็นไฟสมัยพวกเขายังเป็นวัยรุ่น แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นเจ้าของสำนักจอมยุทธ์สายแดนซ์ชื่อดังที่ผันตัวมาอยู่เบื้องหลังคอยผลักดันเด็กรุ่นใหม่เข้าสู่วงการ”

พิธีกรแนะนำฉัตรชัยที่เดินนำทีมเด็กเต้นของเขาขึ้นมาเปิดตัวอย่างเท่ว่า

“จากรองชนะเลิศปี 2010 ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของโรงเรียนสอนเต้นที่มีสาขามากที่สุดในประเทศไทย...ยิ่งไปกว่านั้น...เด็กๆของเขาก็เคยผ่านออดิชันระดับโลกมาแล้วมากมาย”

ทีมของฉัตรชัยเริ่มเต้นอย่างพร้อมเพรียงด้วยท่าเต้นที่ยาก แต่เด็กๆก็เต้นกันอย่างมั่นใจฉัตรชัยดูแล้วยิ้มพอใจ

ที่ห้องแต่งตัวหลังเวที ทีมของพัสกรมองทีมฉัตรชัยเต้นจากหน้าจอทีวี เด็กๆเริ่มเกร็ง แตงกวาบอกว่า ท่ายากทั้งนั้น น้ำฝนก็บอกว่าไม่มีพลาดเลย อีกคนถอดใจ ถามว่า ถอนตัวตอนนี้ทันไหม

“จะไปกลัวทำไม” เสียงพัสกรดังขึ้นจากข้างหลัง

จันทิมาบอกว่าพวกเขาก็เต้นตามจังหวะ ตามท่าที่ซ้อมมา กุ๊งกิ๊งบอกว่าเต้นเหมือนหุ่นยนต์หยอดเหรียญ เต้เสริมว่า “กรรมการเขาไม่ได้ดูแค่ท่าเต้นเป๊ะสักหน่อย เขาสนใจฟีลลิ่งของเราต่างหาก”

“นี่ครูไม่ได้พาทุกคนมาเพื่อเครียดนะ เต้นให้สนุก เต้นให้สนุก เต้นให้สนุก จำที่ครูบอกได้ไหม เราไม่ได้เต้นด้วยนี่” พัสกรชี้ที่หัว “แต่เราเต้นมาจากตรงนี้” พัสกรชี้ที่ใจ “ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น แพ้ชนะก็ช่างมัน แค่ได้เต้นด้วยกันก็มีความสุขแล้ว...ลืมทุกอย่างให้หมด แล้วไปแสดงให้คนดูสนุกเหมือนที่เราสนุกกับการเต้นของเรา”