ม่านบังใจ

เช้านี้ทัฬห์กับลูกแก้วใส่บาตรให้ศราวัณ ลูกแก้วบอกพ่อว่าพรุ่งนี้จะใส่บาตรให้คุณแม่อีก ก็พอดีรถโรงเรียนมารับส่งลูกแก้วขึ้นรถแล้วดวงใจเปรยกับทัฬห์ว่าที่จริงคุณวัณก็เสียไปนานแล้ว คุณทัฬห์ไม่คิดจะ...

“ผมจะแต่งงานครับ” ทัฬห์บอกก่อนที่ดวงใจจะถามจบ ดวงใจถามตื่นเต้นว่าใคร มณฑิราใช่ไหม ทัฬห์บอกว่าไม่ใช่ ดวงใจเลยงงเพราะไม่เห็นเขามีใคร ถามว่าแล้วเป็นใครหรือ

“เฟื่องลดาครับ”

“หา!!...คุณครูของลูกแก้ว เด็กคนนั้น...” ดวงใจอุทานอย่างคาดไม่ถึง

ฝ่ายเฟื่องลดาเมื่อตกปากรับคำกับสร้อยทองแล้ว เช้านี้บอกกล่าวเฟื่องด้วยสีหน้าแววตามุ่งมั่นขณะกรวดน้ำที่สนามหน้าบ้านว่า

“พ่อคะ ลดาจะแต่งงาน พ่อดลใจให้ลดาเข้มแข็งและเอาคืนกับคนที่ไม่จริงใจอย่างผู้ชายคนนั้นให้ได้นะคะ ลดาจะทำให้เขารู้ว่าเงินไม่มีทางซื้อความเป็นคนของลดาได้”

สร้อยทองกล่อมเฟื่องลดาให้แต่งงานสำเร็จ ก็ตั้งหน้าตั้งตาคิดและจดรายการสินสอดยาวเหยียดจนสร้อยสนถามว่าจะแต่งงานหรือจะปล้นเขา ถ้าเป็นตน ตนไม่กล้าเรียกร้องอะไรจากเขาอีก เงินห้าล้านนั้นก็มากพอแล้ว

สร้อยทองอ้างว่าเงินห้าล้านนั้นเสี่ยเอาไป สร้อยสนจะโต้ ก็พอดีเฟื่องลดามาได้ยินบอกว่า ไม่ต้องเถียงกันเพราะจะไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้นแล้วเดินเข้าห้องนอนไปเลย

สร้อยทองแทบช็อก ตามไปถามถึงห้องนอนว่าทำไมอยู่ๆก็เปลี่ยนใจ สร้อยสนกล่อมอะไรหรือเปล่า เฟื่องลดาบอกว่าพี่สนไม่เกี่ยว แล้วตนก็ไม่ได้เปลี่ยนใจ แต่ไม่จำเป็นต้องมีงานแต่งงาน ตนไม่ต้องการ

สร้อยทองคิดไม่ตกเอารายการสินสอดที่จดไว้ให้ดู เฟื่องลดารับไปดูเห็นรายการยาวเป็นหางว่าวก็ขยำทิ้งทันที พูดสีหน้าจริงจังว่า

“ถ้าน้าสร้อยทำแบบนี้ คุณทัฬห์ก็รู้ตัวก่อนสิคะว่าเราคิดจะกอบโกยเงินทองจากเขา ลดาคิดว่าเราควรทำให้เขาตายใจว่าเขาจะได้เด็กโง่ๆซื่อๆ ไม่มีพิษสงอะไรมากกว่า แล้วพอถึงเวลาเราค่อยกอบโกยก็ยังไม่สายไม่ใช่เหรอคะ”

สร้อยทองตื่นเต้นมาก ถามว่าไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน ฉลาดมากๆ ฉลาดจนตนคิดไม่ถึง รีบบอก “ตกลงจ้ะ น้าจะทำตามแผนของลดา”

สร้อยทองรีบไปหาทัฬห์ที่ห้องทำงานโรงแรมบอกว่าเฟื่องลดาไม่ต้องการให้มีงานแต่งที่หรูหรา เขาพร้อมวันไหนก็ไปรับเฟื่องลดาที่บ้านได้เลย เห็นทัฬห์งงๆ ก็อ้างว่าเฟื่องลดายังเด็กอาจจะเขินที่ต้องมาแต่งงานตอนนี้ ถ้ามีพิธีวุ่นวายแกคงวางตัวไม่ถูก

ทัฬห์ไม่มีปัญหาบอกสร้อยทองว่าเรื่องสินสอดต้องการอะไรบ้างก็บอกมาได้เลย สร้อยทองย้ำหน้าซื่อว่าเขาช่วยเคลียร์หนี้ให้หมดก็เกินพอแล้ว ตนกับลดาไม่เคยคิดจะเรียกร้องอะไรอีก คิดแต่เพียงจะ

ทำยังไงที่จะชดใช้บุญคุณของเขาได้หมด เห็นทัฬห์มองอย่างสงสัยก็ยิ้มหน้าซื่อย้ำว่า

“แค่นั้นค่ะ แค่นั้นจริงๆ”

ooooooo