ม่านบังใจ

ทัฬห์กลับไปขอคุยกับเฟื่องลดาขณะลูกแก้วพักทานของว่าง เฟื่องลดาพยายามข่มความโกรธไว้ เตือนตัวเองว่า “ใจเย็นๆเฟื่องลดา อย่าให้เขาจับพิรุธได้เด็ดขาด”

ทัฬห์พาเฟื่องลดาไปนั่งคุยในห้องทำงานที่บ้าน เข้าไปนั่งนิ่งอึดอัดกันหลายอึดใจ ทัฬห์จึงเป็นฝ่ายถามว่า รู้เรื่องการแต่งงานแล้วใช่ไหม เฟื่องลดาตอบรับน้ำเสียงเรียบหน้านิ่ง ทำเอาทัฬห์ไปต่อไม่ถูก ถามว่าเธอจะไม่ถามเลยหรือว่าทำไม

“ไม่ค่ะ” ตอบน้ำเสียงเรียบหน้านิ่งตามเคย

ทัฬห์ถามว่าเธอกำลังโกรธใช่ไหมถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย

“ฉันพูดไม่ออกเพราะฉันตื้นตันมากที่คุณกรุณาช่วย ขอบพระคุณนะคะ ฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่ให้คุณผิดหวังเลยที่แต่งงานกับฉัน”

เฟื่องลดาข่มน้ำตาแห่งความเจ็บปวด พูดอ่อนโยนไหว้อ่อนน้อม ทัฬห์ฟังแล้วพูดไม่ออก เธอจึงขอตัวไปสอนลูกแก้วต่อ พอเฟื่องลดาลุกไป ทัฬห์มองตามแปลกใจ ถามตัวเองว่า

“นี่เราไม่ได้ฝันใช่ไหม” ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ถามตัวเองว่า “ดูยังไงก็ไม่ใช่นิสัยเด็กคนนั้น...คิดจะทำอะไรของเขากันแน่”

ฝ่ายสร้อยสนยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยการกระทำของแม่ คืนนี้จึงไปคาดคั้นถึงห้องนอนว่าแม่สอนอะไรเฟื่องลดา สร้อยทองพยายามเลี่ยงไม่ตอบอ้างว่าตนกำลังมาส์กหน้าอยู่พูดไม่ได้ สร้อยสนรู้ทันเลยดึงแผ่นมาส์กหน้าออก สร้อยทองเลยจำเป็นต้องบอก แต่กำชับว่ารู้แล้วเก็บเงียบไว้ห้ามบอกเฟื่องลดาเด็ดขาด

“เอาเนื้อๆนะคะแม่ ทำไมลดาถึงยอมแต่งงานง่ายๆ มันไม่ใช่นิสัยของลดาเลย”

“ก็เพราะฉันรู้นิสัยลดาดีน่ะสิถึงต้องทำให้โกรธคุณทัฬห์” พอฟังแม่พูดจบ สร้อยสนโมโหถามว่าทำไมแม่คิดแต่เรื่องเงินไม่คิดถึงคนอื่นบ้าง “แกอย่ามาว่าฉันนะ ก็เงินมันสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ ไม่มีเงินจะอยู่ได้ไหม เห็นบ่อเงินบ่อทองอยู่ตรงหน้าไม่รีบกระโดดลงไปก็โง่แล้ว”

สร้อยสนฟังแล้วยิ่งโมโหขว้างที่มาส์กหน้าลงพื้นลุกพรวดไปเลย สร้อยทองรีบหยิบเอามาบรรจงปิดหน้าแล้วนอนสบายใจ

สร้อยสนกลับห้องนอน คิดไม่ตกว่าจะทำ

ยังไงดี จู่ๆไทว์ก็โทร.เข้ามา สร้อยสนยังเจ็บและจำที่ถูกสิริโสภาด่าได้จึงปิดตัดสายทันที แต่ครู่เดียว

ไทว์ก็โทร.เข้ามาอีก เลยจำต้องรับสาย

ไทว์โทร.มาถามว่าเธอโทร.หาเขาใช่ไหม ขอโทษ ที่เพิ่งเห็น ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า สร้อยสนบอกว่าตนกดผิดแล้วจะวางสาย

“เดี๋ยวครับ สิพูดอะไรให้คุณไม่สบายใจใช่ไหม”

 สร้อยสนอึ้งไป ไม่นึกว่าไทว์จะรู้เรื่องนี้ ตัด สินใจลงไปหาเขาที่นอกประตูรั้ว ไทว์ขอบคุณที่ออกมา ตนตั้งใจมาหาเพื่ออธิบายให้เข้าใจสิริโสภาก่อนที่เธอจะโกรธ

สร้อยสนบอกว่าตนไม่ได้โกรธ แค่ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด ไทว์จึงเล่าเรื่องที่ทำให้สิริโสภาเข้าใจผิดแต่ตนก็อธิบายแล้วสร้อยสนเป็นแค่เพื่อน ซึ่งก็เข้าใจแล้ว แต่เธอโทร.หาวันนั้นก็เลยคิดมากขึ้นมาอีก สร้อยสนฝืนยิ้มบอกว่าตนเข้าใจและต่อไปก็จะไม่โทร.หาหมวดอีก

“แต่ผมไม่อยากเสียเพื่อนดีๆอย่างคุณสนไป บอกตรงๆว่าผมไม่สบายใจ”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ งั้นฉันรับปากว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีขอหมวดตลอดไป โอเคไหมคะ”

“โอเคครับ” ไทว์ยื่นมือออกไป สร้อยสนลังเลแต่ก็ยื่นมือออกไปจับมือเขา ไทว์ยิ้มดีใจ แต่สร้อยสนแอบเศร้า

ooooooo