ม่านบังใจ
ตอนที่ 6
“ตัวของลดามีค่ามากกว่าเงินห้าล้านนั่นนะลูก ลดาต้องทำให้เขาเจ็บใจ แค้นใจที่มาบังคับให้ลดาต้องแต่งงานกับเขา มันก็เป็นการแก้แค้นได้เหมือนกัน จริงไหม”
“แล้วลดาจะไปเอาเงินเขามาได้ยังไงล่ะคะ”
“ไม่ยากหรอกจ้ะ เรื่องพวกนี้ไว้น้าจะค่อยๆสอนลดาเอง แต่ที่สำคัญลดาต้องไม่ทำให้เขารู้ตัวก่อน อย่าไปถาม อย่าไปโกรธ อย่าไปแสดงอะไรทั้งนั้น ให้เขาคิดว่าลดายอมแต่งงานกับเขาแต่โดยดี เข้าใจไหม”
เฟื่องลดาคิดตามแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยความโกรธแค้น สร้อยทองมองแล้วยิ้มสมใจ
“เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กวันยังค่ำ แค่รู้ว่าจะได้แก้แค้นคนที่ตัวเองเกลียดก็ยอมทำทุกอย่าง”
รุ่งขึ้นสร้อยทองก็โทร.หาทัฬห์แต่เช้า บอกอย่างลิงโลดว่าเฟื่องลดายอมแต่งงานกับเขาอย่างไม่มีปัญหา ทัฬห์ฟังแล้วคิด ถามตัวเองอย่างไม่แน่ใจว่า
“เป็นไปได้ยังไง???”
ทันใดโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ทัฬห์ดูเบอร์เห็นชื่อสร้อยสน เขารีบกดรับอย่างแปลกใจ
สร้อยสนนัดพบกับทัฬห์ที่ร้านกาแฟเพื่อถามความจริง เมื่อพบกันทัฬห์ถามว่าที่นัดตนมาคงอยากรู้เรื่องการแต่งงานใช่ไหม
“ใช่ค่ะ ฉันเชื่อว่าผู้ชายอย่างคุณคงไม่ได้หวังในตัวลดาแน่ๆ คุณช่วยบอกเหตุผลจริงๆให้ฉันรู้หน่อยได้ไหมคะ”
“ได้ครับ ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่ให้เฟื่องลดารู้” สร้อยสนสัญญาทันที ทัฬห์จึงเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังว่า “หนี้สินที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ใช่เพราะคุณเฟื่อง แต่เป็นเพราะคุณสร้อยทองติดการพนันในบ่อนของเสี่ยนภ”
“ฉันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าคุณลุงไปติดการพนันตอนไหน แม่นะแม่ทำผิดแล้วยังโยนให้คนอื่น”
“ผมเกรงว่าหมดเรื่องเสี่ย คุณสร้อยทองก็อาจจะไปสร้างหนี้ใหม่ขึ้นมาอีก”
“ฉันเข้าใจค่ะ...แต่เรื่องแต่งงาน ฉันไม่เข้าใจ แม่เป็นคนเสนอคุณเหรอคะ”
“ก็ไม่เชิงครับ แต่เพราะเสี่ยนภไม่ยอมรับเงินห้าล้าน จะเอาตัวเฟื่องลดาอย่างเดียว ทั้งคุณสร้อยทองและนายไทว์เลยคิดว่าเฟื่องลดาควรจะแต่งงานไปกับใครสักคนจะได้จบ”
“คุณก็เลยช่วย คุณเป็นคนดีจริงๆค่ะ”
“ผมควรทำครับ เพราะผมเป็นคนทำให้คุณเฟื่องต้องตาย ถ้าคุณเฟื่องยังอยู่เขาต้องหาทางปกป้องลูกสาวเขาแน่” สร้อยสนติงว่าเฟื่องลดาคงไม่ยอม
“ตอนแรกผมก็กลัวจะเป็นแบบนั้น แต่คุณสร้อยทองรับปากจะจัดการเอง แล้วก็เพิ่งโทร.มาบอกเมื่อเช้านี้ว่าเฟื่องลดาตกลงแต่งงานโดยไม่มีปัญหาอะไรเลย”
“เป็นไปได้ยังไงคะ ก็เมื่อคืนลดายังยืนกรานจะไม่ยอมแต่ง?”
ฝ่ายสร้อยทองเอาเช็คห้าล้านไปให้เสี่ยนภ เสี่ยสงสัยว่าไปเอาเงินมาจากไหนในเวลาแค่สามวัน สร้อยทองคุยเขื่องคุยข่มว่าเอามาจากว่าที่ลูกเขยในอนาคต...ทัฬห์ พฤทธานนท์ ถามเย้ยๆว่า
“เสี่ยก็รู้จักนี่...ต่อไปนี้ฉันคงไม่เดือดร้อนจนต้องมายืมเสี่ยอีกแล้วนะคะ หมดหนี้หมดสินซะที”
พูดแล้วสร้อยทองเดินคอแข็งกรีดกรายออกไป เสี่ยจิกตาแค้น ลูกน้องเสนอหน้าถามทันที
“ปากดีแบบนี้สั่งสอนสักหน่อยดีไหมครับเสี่ย”
“นังสร้อยทองมันจะไม่มีวันมาตีฝีปากแบบนี้กับฉันได้ ถ้าไม่มีใครต่อปีกต่อหางให้มัน เพราะฉะนั้นแกคงรู้นะว่าแกควรเล่นงานใคร”
เสี่ยนภกำเช็คแน่น จิกตาแค้น
ooooooo
