ม่านบังใจ

ทัฬห์กับมณฑิราไปนั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น สีหน้าท่าทางเอาเรื่องของเธอทำให้บรรยากาศตึงเครียดและยิ่งตึงเครียดเมื่อเธอถามว่า

“ฉันขอถามตรงๆนะคะ ทำไมคุณถึงคิดจะแต่งงานกับเฟื่องลดา” เห็นทัฬห์นิ่งอึ้งก็พูดต่อ “คุณพลาดใช่ไหมคะ...ฉันรู้ว่าคนอย่างคุณคงไม่คิดที่จะแต่งงานกับเด็กคนนั้นแน่ๆ ถ้าคุณพลาดจริงๆไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะช่วยหาทางออกให้”

มณฑิรามองหน้าเร่งให้ทัฬห์ตอบ แต่พอทัฬห์บอกว่าตนเป็นคนที่จะแต่งงานกับเฟื่องลดาเอง

เธอถึงกับชะงักอึ้ง ถามเสียงปร่าว่า “คุณรักเด็กคนนั้นเหรอคะ”

“ผมไม่ได้รักเฟื่องลดา แต่ผมมีเหตุผลส่วนตัวที่คงจะบอกไม่ได้”

มณฑิราอึ้งไปอีก เมื่อเห็นว่าทัฬห์ไม่พูดต่อก็ฝืนยิ้ม ขอโทษที่เข้าใจผิดเลยเดือดร้อนแทนเพราะเป็นห่วงเขา ทัฬห์ขอบคุณเหมือนจะให้จบเรื่อง มณฑิราเอ่ยเสียงอ่อนโยนเหมือนรักและผูกพันกับลูกแก้วมาก

“ถ้าคุณแต่งงานแล้ว มณยังมาดูแลลูกแก้วได้เหมือนเดิมใช่ไหมคะ”

“แน่นอนครับ” เธอรีบขอบคุณเขา “ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณคุณมณจริงๆ ที่ดีกับลูกแก้วและก็ผมมาตลอด”

“แล้วมณจะเป็นแบบนี้ตลอดไปค่ะ ถึงแม้ว่าคุณจะแต่งงานไปกับเด็กคนนั้นก็ตาม” พูดแล้วมองเขาอย่างเปิดเผยความในใจเต็มที่ ทัฬห์ได้แต่มองด้วยความสงสารและไม่สบายใจ

แต่พอกลับถึงคอนโด มณฑิราก็สติแตก ขว้างกระเป๋าถือและขยี้หัวตะโกน

“บ้า...บ้าที่สุด ฉันอุตส่าห์ยอมเสียเวลาไปดูแลนังเด็กลูกแก้วอยู่ตั้งนานสองนาน ทำทุกอย่างอย่างกับแม่แท้ๆเพื่อจะให้ทัฬห์เห็นความดีของฉัน แล้วอยู่ๆนังเด็กเฟื่องลดาก็มาคว้าทัฬห์ไปกินหน้าตาเฉย...ฉันไม่ยอมแพ้แกง่ายๆหรอกนังเฟื่องลดา” สีหน้าแววตามณฑิราเต็มไปด้วยความเจ็บใจและแค้น

ฝ่ายกานดาเพื่อนรักของเฟื่องลดา เมื่อรู้ว่าลดาจะแต่งงานกับทัฬห์ก็พูดอย่างคาดไม่ถึงว่าไม่คิดเลยว่าทัฬห์ที่เป็นผู้ใหญ่น่านับถือจะเป็นพวกเฒ่าหัวงู ยุเพื่อนว่าถ้าไม่อยากแต่งก็หนี หนีไปอยู่เมืองนอกกับพี่วินก็ได้ บอกว่าพี่วินเป็นห่วงเธอมาก แต่ก็เกรงใจไม่กล้าโทร.มาเพราะเฟื่องลดาต้องออกมาทำงาน

กานดาพยายามพูดถึงความรู้สึกของพี่วินที่มีต่อเธอ แต่เฟื่องลดาบอกว่าอย่าบอกพี่วินเรื่องตนจะแต่งงาน อย่าให้พี่วินเสียการเรียนเพราะตน เขากำลังมีอนาคตที่สดใสและตนก็ไม่ดีพอสำหรับเขา

กานดาถามว่าแล้วแกจะแต่งงานเมื่อไหร่ เฟื่องลดาบอกว่าตนก็ไม่รู้แต่คาดว่าคงอีกไม่กี่วันนี้แหละเพราะน้าสร้อยให้ลาออกจากงานแล้ว...เปรยว่า

“พี่สนเคยบอกว่าฉันคงทำบุญร่วมกับนายทัฬห์มา แต่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นกรรมมากกว่า แล้วฉันก็จะขอชดใช้กรรมชาตินี้ให้หมด”

“แกพูดน่ากลัวจัง แกคิดจะทำอะไรหรือเปล่า” กานดามองหน้าเพื่อนอย่างไม่สบายใจ

ooooooo