ม่านบังใจ
ตอนที่ 6
ตกกลางคืน ไทว์พาสร้อยสนไปกินก๋วยเตี๋ยวริมทางเจ้าอร่อยแต่เผ็ดจนน้ำตาไหล สร้อยสนบอกว่าเผ็ดจริงๆแต่ก็อร่อยมาก อร่อยอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อนเลย วันหลังจะแว่บมากินอีก
“ถ้าจะมาเมื่อไรบอกนะครับ ผมจะมาทานด้วย” ไทว์รีบอาสา สร้อยสนมองหน้าเขาอย่างค้นหา แต่ไทว์ก้มหน้าทานก๋วยเตี๋ยวต่ออย่างไม่มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ เธอจึงก้มหน้าทานปกติแต่ใจไม่ปกติ
คืนนี้เองทัฬห์เลียบเคียงถามลูกแก้วเรื่องครูลดา พอลูกแก้วบอกว่ารักพี่ลดามาก เลยถามว่าถ้าพี่ลดาจะย้ายมาอยู่กับเราที่นี่ลูกแก้วจะว่ายังไง ลูกแก้วดีใจมากถามว่าจริงหรือ เมื่อไหร่ พอทัฬห์บอกว่าพรุ่งนี้ก็ร้องไชโยกระโดดกอดพ่อและหอมแก้มซ้ายขวารัวๆอย่างดีใจสุดๆ
รุ่งขึ้น ก่อนที่ทัฬห์จะมารับเฟื่องลดา สร้อยทองกระซิบกำชับว่าอย่าลืม มีโอกาสเมื่อไหร่กอบโกยเอาไว้เยอะๆแล้วเอามาฝากน้าไว้ก็ได้ ผิดกับสร้อยสนที่บอกน้องว่ามีปัญหาอะไรให้นึกถึงพี่เป็นคนแรก
ทัฬห์มารับเฟื่องลดา ขณะนั่งรถไปด้วยกันเขาพยายามชวนคุยให้บรรยากาศผ่อนคลาย ถามว่ามีอะไรจะถามตนไหม เฟื่องลดาบอกว่าทำไมต้องถามในเมื่อตนรู้หมดทุกอย่างแล้ว แต่ถ้าจะให้ถามก็จะถามว่าตนต้องอยู่บ้านเขากี่ปีถึงจะใช้หนี้ห้าล้านหมด
ทัฬห์จึงรู้ว่าเฟื่องลดาเชื่อว่าเขาอยากได้ตัวเธอมาใช้หนี้จริงๆ แต่ตอบยั่วๆว่ามันขึ้นอยู่กับความพอใจมั้ง เฟื่องลดาฟังแล้วเม้มปากอย่างเจ็บใจ คิดในใจว่า
“ในที่สุดคุณก็แสดงธาตุแท้ออกมาจนได้ฉันจะทำให้คุณพอใจจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือดเลยคุณทัฬห์”
ฝ่ายทัฬห์แอบมองสีหน้าเฟื่องลดา พึมพำขำๆ แกมเอ็นดู
“เด็กหนอเด็ก ถึงจะเสแสร้งแกล้งทำยังไงก็อดแสดงความรู้สึกจริงๆออกมาไม่ได้”
ooooooo
ดวงใจ สากับเปี๊ยกช่วยกันจัดเตรียมอาหารอย่างตื่นเต้นแกมแปลกใจที่ทัฬห์เลือกเฟื่องลดาทั้งที่มณฑิราสนิทสนมและคลุกคลีใกล้ชิดทั้งกับลูกแก้วและตัวเขาตลอดมานับแต่ศราวัณจากไป แต่ดวงใจก็ปรามทั้งสองว่า
“ถึงคุณครูลดาจะเป็นเด็ก แต่เมื่อแต่งงานกับคุณทัฬห์แล้วก็เท่ากับมาเป็นนายผู้หญิงของบ้านนี้ ทุกคนต้องให้ความเกรงใจและห้ามนินทากันอีก เข้าใจไหม”
สากับเปี๊ยกรับปากแล้วออกไปเตรียมรับทัฬห์ที่ไปรับเฟื่องลดามา พอมาถึงเฟื่องลดาไหว้ดวงใจแล้วหันไหว้สากับเปี๊ยก ทั้งสองตกใจ สาบอกว่าไม่ต้องไหว้...คุณครูมาเป็นภรรยาของคุณทัฬห์
เป็นนายผู้หญิงของบ้านนี้แล้ว
เมื่อเปี๊ยกยกกระเป๋าของเฟื่องลดาซึ่งมีเพียงใบเดียวขึ้นไปแล้ว ดวงใจถามทัฬห์ว่าอาหารพร้อมแล้วจะให้ตั้งโต๊ะเลยไหม ทัฬห์ถามเฟื่องลดาว่าหิวหรือยัง พอเธอบอกว่ายัง เขาให้รอทานพร้อมลูกแก้วก็แล้วกัน เดี๋ยวคงกลับจากโรงเรียน วันนี้มณฑิราอาสาไปรับให้จะได้ทานข้าวพร้อมกัน
“ได้ค่ะ” เฟื่องลดาตอบหน้านิ่ง ทัฬห์หันบอกดวงใจว่า
“ผมขอคุยธุระเรื่องงานหน่อย ฝากป้าช่วยพาเฟื่องลดาไปที่ห้องด้วยนะครับ”
ดวงใจพาเฟื่องลดาขึ้นไปที่ห้องนอนของทัฬห์ซึ่งอยู่ติดกับห้องทำงาน แนะนำอย่างละเอียด
“คุณทัฬห์มีห้องทำงานสองห้องค่ะ ข้างล่างห้องหนึ่ง ส่วนห้องนี้เดิมทีไม่มีประตูนั่นหรอกค่ะ แต่คุณทัฬห์บางทีขึ้นมาก็ยังเอางานมาทำต่อ เลยเกรงใจคุณวัณ เอ่อ...ป้าหมายถึงคุณแม่ของคุณหนูลูกแก้วน่ะค่ะ คุณทัฬห์ก็เลยให้กั้นห้องแล้วไปทำงานที่ห้องนั้น เสร็จแล้วถึงกลับมานอนห้องนี้ คุณทัฬห์ไม่ได้สั่งให้ป้าเปลี่ยนแปลงอะไรในห้อง แต่ถ้าคุณครูลดาอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกได้นะคะป้าจะจัดการให้”
เฟื่องลดาบอกว่าตนไม่อยากได้อะไร ดวงใจจึงขอตัวไป
เมื่อดวงใจออกไปแล้ว เฟื่องลดาเปิดประตูเข้าไปห้องทำงานเล็กๆของทัฬห์ ในห้องทำงานมีโต๊ะทำงานปกติแต่มีโซฟาเล็กๆขนาดนอนได้คนเดียวอยู่ในห้อง
เฟื่องลดาเดินไปที่โต๊ะทำงานเห็นรูปศราวัณกอดกับลูกแก้วยิ้มสดใส เฟื่องลดามองศราวัณยิ้มอย่างเป็นมิตร เอ่ยอ่อนโยน
“ลดาจะช่วยดูแลลูกแก้วให้นะคะ คุณศราวัณไม่ต้องเป็นห่วง”
ศราวัณในรูปเหมือนมองเฟื่องลดาและยิ้มตอบ...
ooooooo
