ม่านบังใจ
ตอนที่ 6
เมื่อทัฬห์ออกไปแล้ว มณฑิราเข้าไปหาลูกแก้ว ลูกแก้วอวดว่าตนพูดภาษาเกาหลีได้หลายคำแล้ว
“เก่งมากค่ะ พักได้แล้วมั้ง เห็นคุณพ่อบอกว่าลูกแก้วยังไม่ได้ทานของว่างเลย ไปทานของว่างก่อนดีไหมคะ”
เฟื่องลดาบอกลูกแก้วว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน ลูกแก้วชวนไปทานของว่างด้วยกัน เฟื่องลดาขอกลับเลย ลูกแก้วถามมณฑิราว่าแล้วคุณพ่ออยู่ไหน
“คุณพ่อออกไปธุระค่ะ เลยฝากน้ามณให้ช่วยมาดูการสอนของครูเฟื่องลดาแทนไงคะ ไปเร็ว ป่านนี้สาตั้งโต๊ะเสร็จแล้วล่ะ”
พอลูกแก้ววิ่งออกจากห้องไป เฟื่องลดากำลังจะออก ก็ถูกมณฑิราเรียกไว้ สีหน้าน้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคนละคนทันที
“เดี๋ยว ฉันหวังว่าเธอจะดูแลแค่ลูกแก้วนะ” เฟื่องลดาถามว่าหมายความว่ายังไง “ก็หมายความตรงๆอย่างที่พูด เพราะคุณทัฬห์มีฉันดูแลอยู่แล้ว ถ้าไม่รู้ก็รู้ไว้ซะว่าฉันกับคุณทัฬห์จะแต่งงานกันเร็วๆนี้”
“ฉันไม่สนใจและไม่คิดว่าตัวเองต้องรับรู้เรื่องไร้สาระพวกนี้ ฉันมาทำหน้าที่เป็นครูสอนพิเศษลูกแก้ว ถ้าคุณไม่รู้ก็รู้ไว้ซะ จะได้ไม่ต้องมาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ”
เฟื่องลดาตอบโต้ไปด้วยท่าทีเดียวกันอย่างหมดความเกรงใจแล้วเดินไปเลย มณฑิรามองตามอย่างเจ็บใจ ไม่คิดว่าเฟื่องลดาจะกล้าย้อนเอาอย่างเจ็บแสบแบบนี้
ooooooo
สร้อยทองกลับมานอนฝันหวานจนหลับไป สะดุ้งตื่นเพราะเสียงกดกริ่งหน้าบ้านคิดว่าเป็นพวกขายของ โวยวายหงุดหงิดทั้งที่ยังไม่ได้ดู
ไล่ให้ไปข้างหน้าตนไม่ซื้ออะไรทั้งนั้น แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นทัฬห์ยืนอยู่หน้าบ้าน
เฟื่องลดากลับมาเรียกมอเตอร์ไซค์ที่ปากซอยเพื่อเข้าบ้าน เห็นรถของทัฬห์ขับออกไปก็แปลกใจ
กลับถึงบ้านถามสร้อยทองว่าคุณทัฬห์มาบ้านเราทำไม สร้อยทองถามทันทีว่าเจอกับคุณทัฬห์หรือ ได้คุยอะไรกันหรือเปล่า
“เปล่าค่ะ ลดาเห็นเขาแต่เขาไม่เห็นลดา เขามาทำไมคะ มีปัญหาเรื่องเงินที่ยืมใช่ไหมคะ” สร้อยทองอึกอักไม่ทันตั้งตัว “มีอะไรน้าสร้อยก็บอกลดาสิคะ นะคะน้าสร้อย”
พอฟังสร้อยทองเล่า เฟื่องลดาผลุนผลันจะออกจากบ้านทันที
“ใจเย็นๆลูกลดา ใจเย็นๆ ฟังน้าก่อน”
“ไม่เย็นแล้วค่ะน้าสร้อย ลดาจะต้องไปคุยกับผู้ชายคนนั้นให้รู้เรื่อง คิดอยู่แล้ว...จะมีใครที่จะช่วยคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน”
สร้อยทองพยายามรั้งไว้บอกว่าไปคุยตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ พอดีสร้อยสนกลับมาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน เฟื่องลดาพูดอย่างมีอารมณ์ว่า
“ก็นายทัฬห็ที่แสนดีของทุกคนออกลายแล้ว... เขามาเสนอเงื่อนไขน้าสร้อยว่าจะให้ยืมเงินห้าล้านก็ต่อเมื่อลดาต้องแต่งงงานกับเขา เฒ่าหัวงูจริงๆ”
“พี่ไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้” สร้อยสนพูดอย่างมั่นใจ หันไปจ้องหน้าแม่อย่างคาดคั้น สร้อยทองหน้าเจื่อน ลอยหน้าไปอีกทางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
สร้อยสนคาดคั้นให้แม่เล่าความจริง สร้อยทองยังทำไขสือว่าความจริงอะไรตนไม่เข้าใจ
“แม่ไม่ต้องมาไก๋ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง สนรู้หมดแล้วว่าเงื่อนไขในสัญญามีแค่คุณทัฬห์ขอเป็นผู้ปกครองดูแลลดาร่วมกับแม่จนกว่าลดาจะบรรลุนิติภาวะ แล้วไอ้เรื่องแต่งงานมันงอกออกมาได้ยังไง ใครเขียนเพิ่ม แม่ใช่ไหม”
“แกรู้ได้ยังไง” สร้อยทองตกใจ
