กุหลาบเกราะเพชร

แรกๆชายเป็นต่อต่อยตีวรมันที่ยังไม่ทันตั้งตัวได้หลายหมัด ผ่านไปสักพักวรมันตั้งหลักได้เล่นงานชายล้มกลิ้งล้มหงาย จังหวะหนึ่งวรมันล็อกคอเขาไว้ได้สั่งให้พอได้แล้ว เขาพยายามดิ้นแต่ไม่สำเร็จแขนเริ่มตกและหมดสติไปในที่สุด วรมันจะพาเขาหนี ต้องผงะ

เมื่อเห็นพิพัฒน์ยืนอยู่ในมือมีรีโมตที่จุดระเบิดในลูกตาวรมัน

“นี่แกพัฒนาตัวเองได้ถึงขั้นนี้แล้วหรือ ทรยศ โกหกหาทางเอาตัวรอด นี่มันคนชัดๆ ฉันสั่งให้แกเลิกเป็นคนไงจำไม่ได้เหรอ ถ้าแกไม่ใช่ต้นแบบที่ต้องใช้ ฉันระเบิดแกทิ้งไปนานแล้ว” พูดจบพิพัฒน์หันหลังจะไป วรมันพุ่งใส่ยังไม่ทันถึงตัว เขากดรีโมตเสียก่อน วรมันทรุดฮวบกุมหัวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

พิพัฒน์แค้นมากที่ถูกทรยศ ฉีดไดมอนด์บีมเข้าที่คอวรมันจนหมดหลอด แล้วจับเขาถ่างตา

“มองดูฉันไว้ แล้วบันทึกใส่หัวไว้ด้วยว่าใครเป็นเจ้าของแก”

วรมันเห็นพิพัฒน์เต็มสองตาก่อนร่างกายจะเริ่มทำปฏิกิริยากับไดมอนด์บีมที่ได้รับเปลี่ยนเขาจากคนเป็นสัตว์ร้ายที่พร้อมฆ่าได้ทุกเมื่อ...

ฤกษ์เห็นฟ่างตกเป็นรองปรี่เข้าไปช่วยน้องรุมเตชิต แต่แล้วทุกคนต้องหยุดกึกเมื่อมีเสียงพิพัฒน์ดังขึ้น

“กัดกันเอง? ฉันบอกพวกแกแล้วไง เตชิตเป็นคนของฉันห้ามแตะ”

ทุกคนหันมองตามเสียงเห็นพิพัฒน์เดินกำโซ่

เข้ามาที่ปลายอีกข้างเป็นเงาร่างของวรมัน เนื่องจากจุดนั้นไม่มีไฟ จึงยังไม่มีใครเห็นสภาพของเขา เตชิตแก้ตัวแทนทุกคนว่าไม่มีอะไรแค่ฝึกซ้อมกันเท่านั้น พิพัฒน์ไม่เชื่อเพราะรู้จักสมุนของตัวเองดี ปอมทักท้วงว่าคุณเจสันไม่เคยมีนโยบายแบบนี้

“เจสัน...เจสันๆ ถามจริงๆแกคิดว่าเจสัน พาร์คจะกลับมาได้จริงๆเหรอ ตอนนี้ทุกอย่างฉันมีอำนาจในการตัดสินใจเต็มที่ มีใครอยากจะตามไปทำงานกับเจสันก็บอกมา” ไม่พูดเปล่าพิพัฒน์กระตุกโซ่ในมือ

ชัช ปอมและฤกษ์เอะใจว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเจสันก็รีบเก็บปากเก็บคำ พิพัฒน์กระชากโซ่แรงขึ้นอีก มีเสียงคำรามของวรมันดังขึ้น พร้อมกับร่างเจ้าของเสียงค่อยๆเดินจากมุมมืดเข้ามา พิพัฒน์ถามซ้ำมีใครอยากจะไปทำงานกับเจสันก็ให้บอกมา ชัช ปอมและฤกษ์พากันส่ายหน้า

“ดี...แล้วก็อย่าสงสัยในคำสั่งฉันอีก ไม่อย่างนั้น...” พิพัฒน์พยักหน้าไปทางวรมันซึ่งตอนนี้พ้นเงามืดแล้ว ทุกคนตกใจกับสภาพของเขาที่คล้ายสัตว์มากกว่าคน

เตชิตเริ่มไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือผิดกันแน่ที่มาอยู่ที่นี่

ooooooo

กฤตนัยโผล่มาที่ฐานลับในสภาพอิดโรย นำบุญตำหนิเขาที่หายตัวไปไม่บอกกล่าว ทุกคนเป็นห่วงกันมากนึกว่าโดนอุ้มไปแล้ว เขาไม่ได้หายไปไหนแค่นั่งรถทัวร์ไปเรื่อยๆคิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตตัวเองกันแน่ ชีวิตครอบครัวที่เคยมีหายไปไหน นำบุญแนะว่าเขาควรจะมองส่วนที่เหลือของครอบครัวมากกว่าส่วนที่หายไป