กุหลาบเกราะเพชร

เด่นเดือนถามณัฐวราตกลงรู้หรือยังว่าพ่อของเธอไปไหน เธอส่ายหน้ายังติดต่อไม่ได้เลย สิตางค์ถอนใจน้องชายตนหายตัวไปไม่พอ นี่พ่อของเธอยังหาตัว

ไม่เจออีก ณัฐวราเชื่อว่านำบุญไม่ได้นิ่งนอนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น สิตางค์เห็นสายแล้วแต่ไม่เห็นนำบุญมากินข้าวเช้าก็ถามหา กานดาทำจมูกฟุดฟิด คลื่นไส้วิงเวียนขึ้นมาอีกพร้อมกับชี้ไปทางประตูโดยไม่ได้หันไปมอง สี่สาวมองตามมือเห็นนำบุญเดินเข้ามาพร้อมโน้ตบุ๊ก

เขาเห็นทุกคนมองมาทางตัวเองถามว่ามีอะไร กานดาทนไม่ไหวรีบวิ่งไปอาเจียน เสียงโอ้กอ้ากดังลั่น นำบุญมองตามเป็นห่วง นี่ตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่หยุดอาเจียนอีกหรือ ณัฐวราเล่าว่าอาการเพิ่งจะกำเริบเมื่อครู่นี้เอง เขาพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้คิดอะไร หันบอกสิตางค์ว่ามีความคืบหน้าเรื่องชาย...

ชายถูกพาตัวไปที่องค์กร ONE พิพัฒน์รู้ข่าวว่าสมุนของตัวเองกลับมามือเปล่าตามมาตำหนิว่ายกโขยงกันไปเป็นฝูง ได้ไอ้ขี้ยากลับมาแค่คนเดียว ฤกษ์จัดแจงโยนความผิดไปให้เตชิตที่เป็นคนคุมทีม

แทนที่พิพัฒน์จะเล่นงานเตชิตกลับบอกว่าไม่เป็นไร ตนเป็นคนผิดเอง ไม่คิดว่าชายจะหนีออกจากรังนำบุญก่อนที่พวกเราจะไปถึง ปอม ชัชกับฤกษ์และฟ่างต่างหน้าเหวอที่เจ้านายออกรับแทนเตชิต จังหวะนั้นชายได้สติโผกอดขาพิพัฒน์เอาแก้มแนบแบบจงรักภักดีมาก

“เจ้านาย ผม...ผมขอที่เจ้านายเคยฉีดให้ผมหน่อยครับ ได้โปรด...ได้โปรด”

พิพัฒน์มองกราดสมุนทุกคน “ฉันควรจะฉีดมันให้พวกแกบ่อยๆเหมือนกันนะจะได้ซื่อสัตย์แบบนี้” แล้วเห็นเตชิตซึ่งเคยฉีดยาตัวนี้เช่นกันมองชายสีหน้าหวาดหวั่นก็รีบปลอบ “ไม่ต้องห่วง เธอไม่ขนาดนี้หรอก แต่อย่าใช้บ่อย ถ้าบ่อยก็จะเป็นแบบนี้”

“นาย...นายผมขอ” ชายกอดขาอ้อนวอน พิพัฒน์รับปากจะฉีดไดมอนด์บีมให้ หากเขาพาพวกตนไปยังฐานลับที่เขาหนีออกมา ชายซึ่งพอมีสติอยู่บ้างไม่พูดอะไรอีก ผละจากขาพิพัฒน์ไปนั่งตัวสั่นหลบมุม ปอมเสนอตัวจะซ้อมเขาจนกว่าจะยอมพาเราไปที่นั่น พิพัฒน์ส่ายหน้าไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น ชายถูกฉีดเข้าเส้นอยู่หลายเข็ม รับรองทนไม่ได้ข้ามคืนแน่จะต้องบอกที่ตั้งของฐานลับเพื่อแลกกับยา แล้วเดินไปตบบ่าชาย

“ถ้าไม่อยากทรมานก็นำทางไป ว่าพวกมันอยู่ที่ไหน”

เตชิตมองชายด้วยความสงสารไม่รู้จะช่วยเหลืออย่างไร...

ในเวลาต่อมา ฟ่างเดินมาตามทางเดินในองค์กรยิ้มไปบ่นไปอย่างอารมณ์ดี วรมันเดินสวนมาตบไหล่ทักทาย ฟ่างหันกลับมาเปิดศึกกำปั้นใส่ทันที วรมันไม่ได้อยากมีเรื่องด้วยขอร้องเขาให้ใจเย็นๆ แต่เขาสมองช้ากว่าจะเข้าใจที่อีกฝ่ายพูดบู๊กันไปหลายหมัด ฟ่างยังคงพูดงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ ฤกษ์ตามเข้ามาเห็นทั้งคู่ประจันหน้ากันถามว่ามีอะไร วรมันยกมือห้ามฤกษ์ไม่ให้พูดแทรก เพราะกำลังฟังฟ่างพูดอยู่