กุหลาบเกราะเพชร

ขณะเดียวกัน เตชิตกำลังฝึกใช้มีดกับหุ่นฟาง ฤกษ์เดินมากับฟ่างเห็นเข้าก็หมั่นไส้พูดจาดูถูกต่างๆนานา เขาไม่อยากยุ่ง ขอตัวก่อนแล้วขยับจะไป ฟ่างพูดงึมงำเหมือนชวนเขาคุยแต่ฟังไม่รู้เรื่อง เขาส่ายหน้าไม่เข้าใจ ยังไม่ทันจะไปถูกฟ่างถีบยอดอกหงายหลัง เขาโวยวายว่ามันเรื่องอะไรกัน ฤกษ์หาว่าเขาไปท้าทายฟ่างเอง

เตชิตยังงงๆ แต่ฟ่างไม่งงด้วยไล่เตะต่อยเขาอุตลุด เตชิตพยายามทั้งห้ามและอธิบายแต่ไร้ผล

ฟ่างไม่ฟังอะไรสักอย่างไล่กระทืบเขาไม่ยั้ง ปอมที่ยืนดูอยู่ด้วยถามฤกษ์ว่าฟ่างพูดอะไร

“มันถามว่าจะช่วยซ้อมให้ ขัดข้องไหม ก็ดันไปส่ายหน้า มันก็เข้าใจว่าไม่ขัดข้องสิ”

“ไม่เข้าใจ ไม่ใช่ไม่ขัดข้อง” เตชิตปฏิเสธไปพลางคอยหลบหมัดของฟ่างไปด้วย ฤกษ์ต้องการแกล้งเขาจึงบอกให้คุยกันเอง เตชิตหนีไม่ออกจำใจท้าตีท้าต่อยด้วย ฟ่างต่อยไปคุยกับคู่ชกไปพลาง

แต่เตชิตฟังไม่รู้เรื่องหันไปมองฤกษ์เป็นทำนองขอให้ช่วย ฤกษ์ย้ำคำเดิมว่าให้คุยกันเอง แล้วถอยไปยืนกับปอมและชัช ดูมวยกันอย่างสนุกสนาน วรมันแอบดูอยู่อีกมุมหนึ่ง ก่อนจะหันซ้ายหันขวาไม่เห็นใคร รีบชิ่งออกไป

ooooooo

วรมันเดินมาตามทางที่ทอดไปยังห้องกักขัง พอได้ยินเสียงคนคุยกัน เขารีบไปซ่อนตัว เจ้าหน้าที่ห้องทดลองสองคนเดินคุยกันมาว่าไม่เคยมีใครทนไดมอนด์บีมได้ขนาดนี้มาก่อน

“นั่นสิ โดนเข้าไปกี่เข็มแล้ว ยังแค่เบลอๆเอง”

สองคนนั่นเดินผ่านจุดที่วรมันซ่อนตัวไปแล้ว เขาถึงได้เดินต่อไป...

ด้านเตชิตต่อสู้จนเหนื่อยก็สั่งให้ฟ่างพอได้แล้ว เจ้าเด็กสมองช้ายังอยากสนุกต่อเดินหน้าเข้าหาอีก เตชิตไม่สนุกด้วยชักมีดขึ้นมาขู่บอกให้พอไม่รู้เรื่องหรือ

ปอมเกรงฟ่างจะเสียเปรียบเตะมีดไปให้ ฟ่างหยิบมีดขึ้นมาจับท่าเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน เตชิตลองโยนมีดสลับมือไปมา ฟ่างเลียนแบบได้เหมือนทุกกระบวนท่า

“นี่แก...ก๊อบปี้คนได้” เตชิตมองทึ่ง ฟ่างยิ้มๆแล้วพุ่งใส่ ทั้งคู่เปิดศึกมีดสั้นกันอย่างดุเดือด...

ครู่ต่อมาวรมันมาถึงห้องคุมขัง เห็นชายนอนคุดคู้อยู่บนเตียงเข้าไปเขย่าตัว เขาสะลึมสะลือมองแต่ไม่ยอมขยับ วรมันพยุงเขาไปที่ประตูจับพิงผนังห้องไว้แล้วค่อยๆยื่นหน้าออกไปดูพอเห็นทางสะดวกจะประคองเขาหนี ต้องชะงักเมื่อเห็นดวงตาของชายเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ร่างเขาชักกระตุกมือเกร็ง วรมันรู้ทันทีมาช้าไป เขาถูกฉีดยาเรียบร้อยแล้ว ขยับจะหนีแต่ไม่ทันถูกเขาเล่นงานอย่างบ้าคลั่ง