กุหลาบเกราะเพชร

“แกฟังไม่รู้เรื่องหรอก” ฤกษ์ยิ้มหยันโดยไม่รู้ว่าวรมันสามารถฟังฟ่างพูดรู้เรื่องเหมือนฤกษ์เช่นกัน เพราะสมองของเขามีโปรแกรมฝังไว้ ได้ยินเสียงฟ่างพูดชัดเจนเหมือนคนปกติ

“ไอ้คนที่มันฉีดยาเพิ่มพลังน่ะโดนจับกลับมาแล้ว โอ่ย อยากให้เห็นสภาพ ยังกับพวกขี้ยา ตายๆแบบนี้เดี๋ยวมีอะไรก็ต้องสารภาพหมด”

ฤกษ์หมั่นไส้ที่วรมันทำท่าเหมือนเข้าใจที่ฟ่างพูด หันไปบอกน้องชาย “เฮ้ย...ไป หิวข้าว ไปกินข้าวกัน”

ฟ่างพยักหน้า แต่ปากก็ยังคงเล่าโน่นเล่านี่ไม่หยุด ฤกษ์ไม่ว่าอะไรเขาหากจะเล่าความลับออกมาเพราะคิดว่าไม่มีใครฟังเขาออกนอกจากตัวเอง วรมันมองตามสองพี่น้องที่เดินจากไป ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“พวกนั้นตามจับกลับมาได้แล้วเหรอ”

ooooooo

ชยธรกับนัธมนมาซุ่มดูฉัตรรัศมีกำลังเดินช็อปปิ้งอยู่ในห้างฯหรูเนื่องจากเธอเป็นคนสนิทของพิพัฒน์เพียงคนเดียวที่พอจะเข้าถึงตัวได้ ตามดูอยู่สักพักชยธรก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สั่งให้นัธมนตามดูความเคลื่อนไหวของฉัตรรัศมี ส่วนตนจะไปหาเบาะแสอย่างอื่น แล้วค่อยๆฉากออกมา

ทั้งคู่ไม่ล่วงรู้เลยว่าถูกณัฐวราตามดูอีกทอดหนึ่ง เธอลังเลจะตามชยธรไปดีหรือจะซุ่มดูฉัตรรัศมีต่อไม่นานนักชยธรมาถึงรถของฉัตรรัศมี หยิบมือถือขึ้นมาโทร.บอกนัธมนว่าตัวเองกำลังอยู่ที่รถของฉัตรรัศมี ถ้าเธอมีทีท่าว่าจะออกมายังลานจอดรถให้นัธมนเตือนเขาทันที

จากนั้นชยธรปลดล็อกประตูแล้วเข้าไปค้นหาเบาะแสในรถ กระทั่งเจอแฟ้มเปื้อนเลือดที่กานดาถ่มใส่ถูกโยนไว้ที่พื้นด้านหลัง เขาเปิดออกอ่านถึงกับตกใจรีบเอาแฟ้มยัดใส่อกเสื้อ แล้วค้นหาหลักฐานอื่นๆต่อ จังหวะหนึ่งมีเสียงคนใกล้เข้ามา เขารีบหลบลงไปนอนราบกับเบาะ รอจนเสียงเงียบค่อยค้นต่อ ระหว่างนั้นนัธมนโทร.มาเตือนว่าฉัตรรัศมีกำลังจะกลับไปที่รถ

“โอเค...โอเค ผมจะกลับออกไปเดี๋ยวนี้” วางสายเสร็จชยธรรีบเก็บข้าวของให้เข้าที่ค่อยหลบออกจากรถ กำลังจะกลับไปสมทบกับนัธมน แต่ถูกบอร์ดี้การ์ดสาวของฉัตรรัศมีเล่นงานเสียก่อน ทีแรกเขาพอต่อกรกับเธอได้ แต่สู้ได้พักเดียวก็เริ่มตกเป็นรอง เธอคว้ามีดจะปาดคอเขา ณัฐวราในชุดกุหลาบเกราะเพชรเข้ามาช่วยไว้ทัน สองสาวต่อสู้กัน การ์ดสาวสู้ไม่ได้วิ่งหนี ณัฐวราจะตามแต่ถูกชยธรสวมกุญแจมือเสียก่อน

“คุณโดนจับแล้ว ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร เป็นพวกไหน ยังไงก็ต้องอยู่ใต้กฎ”

ณัฐวราไม่ยอมให้ถูกจับง่ายๆเล่นงานชยธรสะบักสะบอม แย่งกุญแจไขกุญแจมือมาได้ก็จับเขากดลงกับพื้น ชยธรเห็นปืนตกอยู่ใต้ท้องรถคว้าขึ้นมาจะยิง แต่เธอหายไปแล้ว...