ข้ามสีทันดร

“สรุปว่าจริงใช่ไหมคะ คุณมีคนอื่นจริงๆใช่ไหมคะธาร” เดือนสิบพูดทั้งน้ำตา...

แทนที่จะเล่นงานลำธารที่นอกใจเดือนสิบ ดำเกิงกลับพาลใส่เที่ยงวันว่าเป็นต้นเหตุทำให้ลำธารโกรธ แล้วนี่จะทำอย่างไรกัน เดือนสิบไม่เห็นจะต้องทำอะไรในเมื่อระหว่างเธอกับลำธารจบกันแล้ว ดำเกิงโวยวาย ถ้าเธอไม่แต่งงานกับลำธารแล้วชีวิตเธอจะเหลืออะไร  เดือนสิบยอมอยู่อย่างคนไม่มีคุณค่าไม่เหลืออะไรดีกว่าจะต้องแต่งงานกับคนทรยศ ดำเกิงหัวเสียอย่างหนักที่พูดแล้วลูกไม่ฟังเดินปึงปังขึ้นห้อง

ooooooo

ชีวาตม์ยืนมองกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่ไม่ได้รับการจัดไว้ให้ เขาต้องเดินทางคืนนี้แล้ว

ปกติกิ่งคำจะเตรียมทุกอย่างให้แต่วันนี้เธอไม่ทำ   แถมเตรียมตัวออกไปข้างนอกอีกต่างหาก เขาหงุดหงิดเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าคว้าเสื้อสามชุดโยนใส่กระเป๋าเดินทางรวมทั้งของใช้จำเป็น แล้วปิดกระเป๋าลากออกไป

กิ่งคำมองตามอย่างเคืองแค้นที่สามีไม่ง้อเหมือนที่เคยทำ...

เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง เดือนสิบขอโทษเที่ยงวันด้วยที่ต้องมารับรู้เรื่องวุ่นวายภายในครอบครัวของเธอ เขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่โผล่มาไม่บอกกล่าว เธอกลับเห็นว่าดีแล้วที่เขามาทำให้เธอมีโอกาสได้พูดถึงความรู้สึกของตัวเอง แล้วถามว่าดวลเป็นอย่างไรบ้าง เที่ยงวันให้ผู้จัดการสาขาช่วยสอนงานให้

“ขอบคุณนะคะ ฉันรบกวนคุณทุกเรื่องเลย”

“ผมยินดีและยินดีจะทำตลอดไป ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะไม่ถือโอกาสเอาเรื่องดวลหรือเรื่องอะไรมาใกล้ชิดคุณแน่ๆ เราจะยังคงเป็นเพื่อนที่ช่วยเหลือกันนะครับ”...

แต่งตัวเสร็จกิ่งคำรีบร้อนออกจากบ้าน รื่นเริงตามมาแบมือขอเงิน เธอเปิดดูในกระเป๋าพบว่ามีเงินไม่มากพอให้แม่จึงขอติดไว้ก่อนแล้วขึ้นรถขับออกไปเลย ไม่สนใจเสียงโวยวายของแม่...

คืนนี้เดือนสิบชวนแม่มานอนด้วยเพราะรู้ดีว่าท่านคงเข้าหน้าพ่อไม่ติด เธออดถามแม่ไม่ได้ว่าตัวเองคิดถูกหรือเปล่าที่บอกเลิกลำธาร เห็นวันนี้พ่ออารมณ์ดี เห็นพ่อกับแม่ยิ้มให้กัน  เธออยากให้เป็นแบบนี้ทุกวัน ถ้าเธอแต่งงานกับลำธาร พ่อคงมีความสุขพลอยทำให้แม่ สุขไปด้วย สกาวสงสัยถ้าทำอย่างนั้นแล้วลูกจะมีความสุขหรือ เธอยิ้มเศร้าถ้าพ่อกับแม่มีความสุขเธอก็คงมีความสุข

“แต่แม่คงไม่มีความสุขแน่ๆ ถ้าลูกของแม่โดนย่ำยีหัวใจและศักดิ์ศรี พ่อกับแม่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกสักกี่ปี แล้วชีวิตที่เหลือของเดือนล่ะลูก...ขอบใจนะที่เดือนทำเพื่อแม่และเพื่อน้องมาตลอด”...

ดำเกิงข่มตาหลับไม่ลง ลำธารซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของเขาได้จากไปแล้ว เขาได้แต่กุมหัวด้วยความเครียด พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำของเขา ตอนนั้นเขาล้มเหลวในชีวิต ธุรกิจที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมาพังไม่เป็นท่า หนี้สินท่วมหัว จดหมายทวงหนี้กองเป็นตั้ง เขาคิดฆ่าตัวตายขับรถไปจอดริมถนนเปลี่ยวหยิบปืนจากช่องหน้ารถขึ้นมาจะยิงตัวตายเพื่อหนีปัญหา

เขาเกือบเหนี่ยวไกปืนอยู่แล้วถ้าภาพถ่ายครอบครัวไม่ไหลออกมาจากช่องเก็บของนั้นด้วย ดำเกิงลดปืนลงหยิบรูปขึ้นมาดู ก่อนจะกอดมันไว้ร้องไห้ตัวโยน เขาจะตายไม่ได้ ถ้าเขาตายครอบครัวของเขาจะอยู่กันเองได้อย่างไร ดังนั้นเขาต้องสู้ต่อไป