ข้ามสีทันดร

“ตัวสอดมาอีกแล้ว เธอบอกมันด้วยนะว่ายัยเดือนไปไหน” ดำเกิงมองเย้ยเที่ยงวันก่อนจะเดินเข้าบ้าน ทิ้งให้สกาวรับหน้าเขาอยู่คนเดียว ในเมื่อได้รับมอบหมายหน้าที่เป็นผู้ส่งสาร สกาวทำได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง และย้ำกับเที่ยงวันว่าเดือนสิบไม่ได้อยากไปแต่ถูกพ่อบังคับ จังหวะนั้นทางโรงพยาบาลโทร.มาตาม เที่ยงวันจึงต้องขอตัวกลับก่อน ไหว้ลาสกาวแล้วรีบร้อนออกไป...

เอนยังคงเกลี้ยกล่อมดวลให้รับงานแสดงละคร ตอนที่ก้านวงศ์เดินเข้ามาสาวหมัดใส่เอนซึ่งไม่ทันตั้งตัว

“มึง ไอ้สองผัวเมีย มึงแย่งงานกูเหรอ”

ดวลฉุนกึก จึงช่วยกันกับเพื่อนซี้รุมยำไอ้คนปากเสียไม่ยั้ง โอเล่กับนภางค์ต้องเข้ามาห้าม ก้านวงศ์ฟ้องว่าสองคนนี้รุมทำร้ายเขา นภางค์ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาต้องเป็นคนเริ่มก่อนก็เลยไม่เข้าข้าง ยิ่งทำให้ก้านวงศ์โกรธถึงขนาดขึ้นไอ้ขึ้นอีกับนภางค์ เตือนดวลกับเอนให้ระวังตัวให้ดี หมดประโยชน์เมื่อไหร่จะถูกเธอเขี่ยทิ้งเหมือนหมา โอเล่ตกใจมาก ปรามให้เขาพูดจาดีๆก็เลยโดนเขาเล่นงานไปด้วย...

ไม่ว่าเอนจะพยายามหว่านล้อมอย่างไร ดวลยังคงยืนกรานไม่รับแสดงบทเกย์เด็ดขาด เขาโมโหผลักอกดวลจนเซ แล้วผละจากไปอย่างหัวเสีย ดวลได้แต่มองตามเสียใจที่ทำให้เพื่อนผิดหวัง...

นภางค์เห็นสีหน้าเอนที่เดินเข้ามาในห้องก็เดาออกว่ากล่อมดวลไม่สำเร็จ โอเล่ขอร้องเธออย่าเพิ่งหมดหวัง ให้เอนลองไปคุยดูใหม่อีกที นภางค์ที่ยังหงุดหงิดเรื่องก้านวงศ์ชิงตัดบท

“ไม่ต้องแล้ว โอเล่เอามาร์คกับกันแล้วกันนะ พี่ตัดสินใจแล้ว ส่วนเอนก็รอหน่อยนะ ถ้ามีโอกาสดีๆพี่จะเรียกใช้งาน” พูดจบนภางค์คว้ากระเป๋าถือเดินออกไปเลย โอเล่บ่นอุบที่ขายเด็กในสังกัดไม่ได้ต้องส่งงานให้เด็กนอกสังกัดเท่ากับรายได้หดหาย ขณะที่เอนเสียดายโอกาสนี้จับใจ...

เที่ยงวันร้อนใจมากเมื่อมาถึงโรงพยาบาลแล้วพบว่าเงินยวงมาทำงาน ซักไปซักมาถึงได้รู้ว่าทั้งเธอ ยี่สุ่นและบุญหยาดไม่ได้ไปหัวหินตามที่ลำธารอ้าง นึกเป็นห่วงเดือนสิบขึ้นมาทันที...

คนที่เที่ยงวันเป็นห่วงกำลังเดินชมบ้านพักตากอากาศของยี่สุ่นโดยมีลำธารทำหน้าที่ไกด์จำเป็น เธอสังเกตว่าไม่มีรถคันอื่นจอดอยู่ มองเข้าไปในบ้านก็ไม่มีวี่แววผู้คนถามว่าคนอื่นๆไปไหนกันหมด

“เห็นว่าจะไปไหว้พระ น่าจะไหว้กลับมาแล้วล่ะ”

“งั้นเดือนขอไปเดินเล่นริมหาดสักพักนะคะ” เดือนสิบเดินลิ่วไปเลย ลำธารเริ่มหงุดหงิดที่แผนรวบหัว รวบหางต้องเลื่อนออกไปอีก

ทางฝ่ายเที่ยงวันขับรถราวจะแข่งกับพายุเพื่อไปช่วยเดือนสิบให้พ้นจากเงื้อมมือลำธาร เงินยวงซึ่งนั่งมาด้วยต้องขอร้องให้ขับช้าๆ พี่ชายของเธอคงไม่ได้คิดจะทำอะไรเดือนสิบอย่างที่เขาหวั่นใจ...

แม้จะหัวเสียที่ชวดงานแสดง แต่พอเอนเปิดประตูห้องพักเข้ามาเจอกิ่งคำยังนอนอยู่บนเตียง แถมไม่มีทีท่าจะกลับบ้านอีกต่างหาก เขาถึงกับฉีกยิ้มกว้างเอายาเสพติดให้เธอเพิ่มเป็นการตอบแทนที่ยังอยู่ด้วยกัน

ooooooo

ลำธารเห็นเดือนสิบเอาแต่ยืนจ้องทะเลไม่ยอมเข้าบ้านสักที จึงแกล้งหน้ามืดจะเป็นลม เดือนสิบหลงกลประคองเขาเข้าบ้าน เขาขอนอนสักพักน่าจะดีขึ้น เธอก็เลยพาไปนอนที่เตียง เขาสบช่องดึงเธอล้มลงบนเตียงด้วยกันแล้วลงมือปลุกปล้ำ เธอสู้สุดฤทธิ์ไม่ยอมง่ายๆ