ข้ามสีทันดร
ตอนที่ 8
แม้ดวลจะทำงานได้อย่างขยันขันแข็ง แต่สวาทวิมลก็ไม่ปลื้ม และยังเตือนเที่ยงวันให้ระวังว่าเด็กคนนี้จะนำความเดือดร้อนมาให้
ooooooo
ลำธารอุตส่าห์ลงทุนมารับเดือนสิบกลับบ้าน แต่คนที่ดีใจเนื้อเต้นกลับเป็นดำเกิง ผิดกับสกาวที่
ไม่ยินดีนักที่เขากล้ากลับมาสู้หน้าลูกสาวของเธอในเมื่อเขาทำผิดต่อลูกถึงขนาดนั้น ดำเกิงไล่ให้สกาวเข้าครัวทำอาหารโปรดให้ลำธารกิน เธอทักท้วงของสดไม่มี
“ผมซื้อมาให้หมดแล้ว เมื่อคืนไปซุปเปอร์ฯ เอ่อ ไปซื้อมาเตรียมไว้หมดแล้ว”
สกาวไม่กล้าขัดดำเกิงอยู่แล้ว รีบเข้าครัวไปทำอาหาร เขาตามไปช่วยเธออีกแรงหนึ่งจะได้เสร็จเร็วๆ เดือนสิบอึดอัดใจที่ต้องถูกทิ้งให้อยู่กับลำธารตามลำพัง...
ดำเกิงเห็นสกาวนั่งใจลอยหั่นผักค้างอยู่อย่างนั้นก็พอจะเดาออกว่าเธอเป็นห่วงลูกจึงปลอบว่าดวลไม่เป็นอะไร ขยันทำงานทำการดี เธอน้ำตารื้นขึ้นมาทันที นี่เขาไปดูลูกมาหรือ เขาโกหกว่าบังเอิญไปซื้อของก็เลยได้เห็นลูกแว่บๆ แล้วเสหยิบกุ้งมาแกะไม่พูดอะไรอีก...
ขณะที่ดำเกิงกำลังอารมณ์ดีที่ได้ต้อนรับว่าที่ลูกเขยคนโปรดถึงบ้าน ดวลยังคงถูกยศซึ่งมีสวาทวิมลหนุนหลังกลั่นแกล้งให้ทำงานหนักแทบไม่ได้พัก ถึงจะเหนื่อยแต่เขาก็สู้ไม่ถอย โดยมีใครบางคนแอบมองอยู่...
ที่บ้านดำเกิงแม้ลำธารจะอึดอัดกับท่าทีเย็นชาของเดือนสิบ แต่เนื่องจากทำความผิดเอาไว้ทำให้เขาไม่แสดงอารมณ์เสียใส่เธอเหมือนที่เคยทำ กลับชวนเธอไปหาอะไรกินที่บางปูตอนเธอหายดี อีกไม่นานนกนางนวลก็มาแล้วเธอชอบไม่ใช่หรือ เดือนสิบกลัวเขาจะเบื่อ
“ก็อย่าทำให้ธารเบื่อสิ”
เดือนสิบไม่ได้อยากทำให้ใครเบื่อ แต่ชีวิตเธอเลือกไม่ได้ มันมีแต่เรื่องน่าเบื่อเข้ามาตลอด ลำธารแนะให้เธอเลือกที่จะเอาตัวออกห่างจากปัญหา ไม่จำเป็นต้องแบกทุกเรื่องในครอบครัวเอาไว้ ทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วมีความสุขกับชีวิตของตัวเองบ้าง เดือนสิบมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“ธารคิดว่าเดือนควรทำอย่างนี้จริงๆเหรอคะ”...
ฝ่ายเอนแอบตามส่องดวลอยู่สักพักถึงได้เดินเข้าไปหา พอเขาเงยหน้าขึ้นเห็นเพื่อนหันหลังเดินหนี เอนตะโกนเรียกเขาเสียงลั่น ดวลจำต้องหยุดเดินหนีเพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียงดังไปมากกว่านี้ เอนพยายามกล่อมให้เขากลับไปอยู่ด้วยกันและจะดูแลเขาเองไม่ต้องทำงานหนักให้เหนื่อย ดวลขอบใจเพื่อนมากแต่ขอ
ยืนบนขาตัวเองดีกว่า ยศเห็นดวลยืนคุยกับเอนคิดว่าเป็นลูกค้า เข้ามาถามว่าหาสินค้าตัวไหนอยู่หรือ
“เปล่า ผมแค่คุยกับเพื่อนผม”
ยศเล่นงานดวลทันที ว่างมากหรืออย่างไรถึงได้ชวนเพื่อนมาคุยในที่ทำงาน ดวลปฏิเสธว่าเปล่า แล้วขอร้องเอนให้กลับไปก่อน เอนไม่ยอมกลับ เขาจึงต้องดันหลังเพื่อนออกไป
ooooooo
ดำเกิงอารมณ์ดีสุดๆไม่ใช่เป็นแค่ลูกมือสกาวหั่นผัก แกะกุ้งเท่านั้น ยังลงมือผัดสะตอด้วยตัวเอง แถมยังพูดคุยกับสกาวด้วยภาษาดอกไม้ซึ่งเธอไม่ได้มีความสุขอย่างนี้มานานแล้วตั้งแต่เกิดวิกฤติกับครอบครัว ทำกับข้าวเสร็จดำเกิงช่วยกันกับสกาว
ยกสำรับมาวางบนโต๊ะ เดือนสิบอาสาจะช่วย
“ไม่ต้องๆ นั่งคุยกันไป...ไปคุณ เดี๋ยวรีบจัดโต๊ะกันดีกว่า”
