จ้าวสมิง
ตอนที่ 7
อูซานไม่ปฏิเสธทั้งที่ความจริงไม่อยากกลับไปที่นั่นนัก...ในเวลาเดียวกันนั้นตะวันมีอาการผิดปกติกับตัวเอง เจ็บแปลบตรงหัวใจ ยองตะมุคาดว่าต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง แล้วก็คาดเดาเหมือนอากาพะโยว่าน่าจะ เกี่ยวกับจอปาที่อาจถึงเมืองเยและทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับเสือสมิง มันถึงส่งผลมาถึงตะวันด้วย
ooooooo
กำพลกับซาเงหนีพวกค้ายาเสพติดไปถึงถนนและเจอลุงอ่ำเจ้าของรถกระบะที่ขับผ่านมา สองคนขออาศัยแกไปด้วยเพื่อจะเข้าเมือง แต่ระหว่างทางโชคร้ายเจอเสมกับสิงห์อีก คราวนี้พวกมันยิงลุงอ่ำทิ้งอย่างเลือดเย็นแล้วยังพยายามตามล่ากำพลกับซาเงต่อไป
โชคดีที่สองคนไปเจอตำรวจตระเวนชายแดนนำโดยผู้พันวันชาติจึงรอดชีวิตมาได้ ส่วนพวกค้ายาก็มีทั้งโดนยิงตายและหลบหนีไป
ทางด้านสวัสดิ์กับลูกน้องที่มุ่งหน้ามาที่บ้านเสือคล้อยนั้น ปรากฏว่ามาเสียเที่ยวเพราะไม่เจอใครสักคนแถมบ้านเสือคล้อยก็โดนไฟไหม้เหลือแต่ซาก จำต้องกลับไปบ้านทั้งที่เครียดเพราะเป็นห่วงพิมพ์สายอย่างที่สุด ใจเองก็เป็นห่วงคุณหนูของตน ตรงข้ามกับเจนจิต ที่แอบแช่งตลอดเวลาว่าให้ตายหรือหายสาบสูญไปเลย
ฝ่ายพิมพ์สายที่ยังอยู่กับจอปา เธอรับรู้หลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับเม้ยเจิงผู้หญิงที่หน้าเหมือนเธอราวกับคนเดียวกัน แล้วยังอองทีที่เหมือนตะวัน และตะละเกล็บที่เหมือนอรรถ
พิมพ์สายครุ่นคิดอย่างสับสน ไม่อยากเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะมีจริง จอปาสังเกตสีหน้าท่าทีของเธอก่อนทักขึ้น
“ข้ารู้นะว่าในใจของเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”
“อะไรหรือคะลุง”
“เจ้ากำลังรู้สึกเหมือนกับที่ข้ารู้สึกตั้งแต่วันแรกที่ข้าได้เจอหน้าเจ้า”
“ลุงรู้สึกยังไงคะ เพราะหนูสงสัยเหมือนกัน ทำไมลุงพาหนูมาที่นี่”
“เจ้ารู้สึกบ้างไหมว่าเม้ยเจิงลูกสาวข้า ผู้หญิงในภาพนี้ ทำไมหน้าตาเหมือนเจ้าราวกับฝาแฝด”
“นั่นสิคะ เพราะเหตุนี้ลุงจึงพาหนูมาที่นี่ใช่ไหมคะ”
“สามสิบปีเต็มที่ข้าตามล่าเสือสมิงตัวนั้น ที่มันฆ่าลูกสาวข้า จนวันนี้ที่ได้เจอเจ้า ข้าถึงได้รู้ว่าวงเวียนกรรมมันมีจริง”
“วงเวียนกรรมอะไรคะ ลุงคิดว่าหนูคือลูกสาวของลุงกลับชาติมาเกิดแบบนั้นเหรอคะ”
“แล้วเจ้าล่ะ คิดยังไง”
