จ้าวสมิง
ตอนที่ 7
พิมพ์สายยืนอยู่อย่างนั้นค่อนข้างนาน แต่เม้ยเจิง ก็หาได้สนใจไม่ นางยังคงเติมสีที่ปากอย่างใจเย็น พิมพ์สายอ้าปากจะถาม แต่ก็หยุดชะงักค้างเอาไว้เมื่อประตูห้องนั้นเปิดผางออก หญิงอีกคนก้าวเข้ามา
“เจนจิต??” พิมพ์สายอุทานชื่อนั้นออกมาเบาๆ เพราะหน้าตาเพื่อนของเม้ยเจิงคนนี้คล้ายกับเจนจิตเป็นอันมาก
“มัวทำอะไรอยู่ อย่าชักช้าสิเม้ย เดี๋ยวจะไม่ทันนะ”
“ให้ข้าแต่งสวยก่อนได้ไหม”
“แค่นี้หนุ่มเมืองเยก็แทบจะฆ่ากันตายอยู่แล้วไม่รู้จะแต่งให้สวยไปทำไม บางทีความสวยไม่ใช่ว่าจะดีเสมอไปนะ ถ้าสวยแล้วมีแต่ปัญหาวุ่นวาย ข้าเลือกที่จะไม่สวยแล้วอยู่แบบสงบจะดีกว่า”
“ไปเถอะ ข้าพอแล้ว” เม้ยเจิงลุกขึ้นจูงมือเพื่อนออกไปเหมือนไม่รู้เห็นว่าในห้องนั้นมีคนอื่นอยู่ด้วย
พิมพ์สายรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก จึงรีบก้าวตามทั้งสองคนออกไป แล้วไปเห็นตะวันกับอรรถที่วัด โดยไม่รู้ว่านั่นคืออองทีกับตะละเกล็บ แล้วยังมีอูซานอีกคน
ในความเป็นจริงพิมพ์สายไม่ได้ไปไหน เธอนอนอยู่บนเตียงในห้องของเม้ยเจิง สองมือปัดป้องร้องโวยวายด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นทั้งหมด จอปาก้าวเข้ามาจับมือเธอไว้ เรียกเธอให้รู้สติ
“ลุง...นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“เจ้าคงฝันร้ายน่ะแม่หนู”
“ฝันเหรอ แต่ทำไมมันเหมือนจริงมาก”
“เจ้าฝันอะไร”
“หนูฝันเห็นตัวหนูและทุกคนที่รู้จัก แต่งตัวแปลกๆ อยู่พร้อมหน้ากัน หนูแต่งตัวเหมือนลูกสาวลุงที่เห็นในรูปนั้นเลย ทำไมเป็นแบบนี้นะ แล้วห้องนี้...”
“ห้องนอนลูกสาวข้าเอง”
หญิงสาวมองรอบห้องแล้วลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นโต๊ะเครื่องแป้ง “ลุงคะ ในฝันหนูเห็นลูกสาวลุงอยู่ตรงนั้น หนูสับสนไปหมดแล้วลุง ทำไมหนูต้องฝันแบบนี้ หน้าตาลูกสาวลุงทำไมถึงเหมือนหนูมากคะ”
“ข้าคงตอบไม่ได้ มันอาจเป็นลิขิตบางอย่างที่ต้องการให้หนูเห็นเรื่องราวพวกนี้ก็เป็นได้”
จอปามองพิมพ์สายด้วยความเอ็นดู เริ่มจะเชื่อว่าเธอคือเม้ยเจิงลูกสาวของตนที่กลับชาติมาเกิด
ooooooo
