จ้าวสมิง
ตอนที่ 7
อรรถหน้าเจื่อนเพราะกลัวความแตก แต่ยังพยายามโยนความผิดให้ตะวันอีก “แล้วไอ้ตะวันล่ะ แน่ใจนะว่าไม่มีใครเจอมันไปด้วยกัน”
“เจอครับ แต่ตะวันไปที่นั่นหลังพวกมันพาคุณหนูไปแล้ว แล้วเป็นฝ่ายไปตามหาคุณพิมพ์ครับ”
“นั่นไง บอกแล้วว่าพวกมันต้องรู้กัน ไอ้ตะวันถึงได้ตามไปถูก”
“อย่าเพิ่งสรุปเลยครับปลัด...ไอ้สอน บอกทุกคนเตรียมรถเลย เราจะไปห้วยมาลัยกันอีกครั้ง”
ทุกคนกระตือรือร้นยกเว้นอรรถที่แอบกังวล พอดีดอนกับดาวกลับมาเข้ากลุ่ม สองคนพยายามพูดใส่ร้ายตะวันเป็นคนลักพาพิมพ์สายไป แต่สวัสดิ์เชื่อที่ตาชิพูดมากกว่า อรรถจึงส่งซิกกับสองลูกน้องอย่างรู้กัน
“ถ้าอย่างนั้นให้ดาวกับพี่ดอนล่วงหน้าไปก่อนดีกว่า ไปกันสองคนเร็วกว่า”
“ก็ดี รีบไปเลย ถ้าเจอรีบช่วยลูกสาวผมออกมาก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
“ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะจัดการพวกมันเอง ไปดาว”
ดอนกับดาวเดินออกไป อรรถนึกได้รีบตามไปคุยซุบซิบกับดอนว่าเจอซันโท่ยหรือเปล่า
“ไม่เจอครับนาย แต่มันไปไหนได้ไม่ไกลหรอกครับผมจะล่ามันเอง”
“รีบจัดการนะ ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลาย”
ดอนรับปากแข็งขัน แต่กระนั้นอรรถก็ยังกังวลใจอยู่ดี
ooooooo
อูซานเหนื่อยล้าเต็มทีกับการตระเวนอยู่ในป่า เมื่อคราวนี้อากาพะโยติดตามมาอีก ลูกชายจึงบอกพ่อว่าเขาอยากกลับบ้าน อากาพะโยดีใจมากเพราะรอวันนี้มานาน...
เย็นย่ำใกล้ค่ำเข้ามาทุกที แคล้วกับน้อยพาพิมพ์สายมาหยุดพักริมน้ำ หากข้ามไปอีกฝั่งก็เป็นพม่ามันสองคนเลยเชื่อว่าแถวนี้ปลอดภัยแน่ ส่วนพิมพ์สายไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากอยากหนีไปจากมันสองคน
แต่แล้วตรงจุดที่คิดว่าปลอดภัยกลับมีเสือปรากฏตัว ทั้งสามคนตกใจมาก เสือไม่ทำร้ายพิมพ์สายแต่จะเล่นงานแคล้วกับน้อยให้ได้ แต่จู่ๆจอปายิงธนูโดนเสือจนมันร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะกระโจนหายไป
เมื่อจอปาได้เห็นหน้าตาพิมพ์สายชัดๆก็ตะลึงอึ้งไปครู่หนึ่ง อาการนั้นทำให้แคล้วไม่ชอบใจชายสูงวัย กลัวจะคิดอะไรกับผู้หญิงที่มันอยากได้เป็นเมีย
“เรื่องที่ยิงเสือจนมันหนีไป ฉันขอบใจ แต่ถ้าจะคิดอะไรกับผู้หญิงของฉัน...อย่าเด็ดขาด”
“นี่...ลุงเขาเพิ่งช่วยฉันช่วยนายให้รอดจากเสือตัวนั้น ทำไมพูดไม่ดีกับลุงแบบนี้”
“ไม่รู้ละ เมื่อกี้เห็นจ้องตาเป็นมัน ข้าไม่ไว้ใจ บุญคุณกับเรื่องหัวใจต้องแยกไว้คนละส่วนกัน”
