จ้าวสมิง

 รุ่งเช้าซาเงตื่นนอนพบว่าตัวเองกอดซบอยู่กับอกกำพลก็เขินอายจนแทบไม่กล้าสู้หน้า ส่วนตะวันกับยองตะมุที่คลาดกับพิมพ์สายที่ไปกับจอปาก็เร่งตามหากันต่อ

จอปาพาพิมพ์สายไปเมืองเยบ้านของตนที่ทิ้งร้างมานานมาก

“บ้านลุงเหรอ มันดูแปลกตานะ อย่างกับไม่ใช่ฝั่งไทย”

“ก็ที่นี่เป็นฝั่งพม่า ที่นี่เมืองเย เป็นหมู่บ้านชาวมอญ”

“อะไรนะลุง นี่เราข้ามมาฝั่งพม่าแล้วเหรอ แล้วจะไม่โดนทหารจับไปเหรอคะ”

“ไม่หรอกมั้ง คนมอญก็หน้าตาเหมือนคนไทย ข้ามไปข้ามมาค้าขายกันมานานคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก จะน่ากลัวก็พวกขนฝิ่นเท่านั้น”

“แล้วทำไมลุงไม่พาหนูกลับไปฝั่งสังขละล่ะมาที่นี่ทำไม”

“เราหนีพวกมันมาทางนี้ข้าชำนาญและใกล้ที่สุด ที่นี่บ้านข้ายังไงก็น่าจะปลอดภัยกว่าไปที่อื่น เอาไว้เรื่องสงบข้าจะพาไปสังขละนะ”

“ค่ะลุง” พิมพ์สายรับปากโดยดีเพราะเชื่อใจและรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้จอปา

เมื่อเข้าไปในบ้านเธอเห็นรูปผู้หญิงหน้าเหมือนตัวเองในชุดนางรำสวยงามก็ตกใจ ถามจอปาว่ารูปนั้นคือใคร

“นั่นลูกสาวข้าเอง ชื่อเม้ยเจิง”

“ลูกสาวลุง...แล้วเขาอยู่ที่นี่ไหมคะ”

“ลูกข้าตายแล้ว ตายไปสามสิบกว่าปีแล้วแม่หนู”

พิมพ์สายหดหู่และเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก จู่ๆรู้สึกเหมือนบ้านหมุน เพ่งมองรูปเม้ยเจิงจนวิงเวียนและเป็นลม หมดสติในอ้อมแขนของจอปาที่ผวาเข้ามาประคอง

ผ่านไปไม่นานพิมพ์สายรู้สึกตัวแต่ยังมึนหัว มองไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเห็นผู้หญิงในชุดชาวมอญโบราณนั่งเติมแต่งเครื่องประทินผิว เธอลุกเดินไปมองดูผู้หญิงในกระจก พบว่าหญิงคนนั้นคือเม้ยเจิงผู้ซึ่งมีลักษณะหน้าตาเหมือนกับตนเองทุกอย่าง