จ้าวสมิง
ตอนที่ 7
“เรื่องกลับชาติมาเกิด หนูไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ คนเราเกิดมาหน้าตาคล้ายกันก็ได้นี่คะ”
“แต่คงจะไม่คล้ายกันถึงสองคนหรอกมั้ง”
“สองคน ใครคะ”
“ไอ้หนุ่มคนหนึ่งที่ข้าเจอกลางป่า มันหน้าตาเหมือนกับอองทีไม่มีผิด อองทีเป็นคนรักของลูกสาวข้าที่ตายไปพร้อมกัน”
พิมพ์สายมองจอปาครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองรูปที่แขวนบนฝาผนัง รู้สึกเหมือนตาฝาดเพราะรูปนั้นกำลังยิ้มให้กับตนเอง
“ข้าได้เจอไอ้หนุ่มนั่น มันคงเป็นเรื่องเวรกรรมที่มีกับเจ้าอูซานมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว กระทั่งปัจจุบันกรรมเก่า ยังโยงใยกันไม่สิ้นสุด”
จอปาเชื่ออย่างที่พูด แต่พิมพ์สายยังไม่แน่ใจในเรื่องกรรม
ooooooo
ตะวันกับยองตะมุเดินทางถึงร้านน้ำชาซึ่งเป็นเส้นทางที่จะไปเมืองเย ชายหนุ่มบอกให้พ่อรอห่างจากร้าน ส่วนตัวเองเข้าไปคนเดียวเพื่อจะซื้อของกินโดยไม่เห็นพวกไอ้แคล้วนั่งอยู่ก่อน
ไอ้โชนตาไวเห็นตะวันก่อน มันรีบสะกิดบอกลูกพี่ เท่านั้นเองแคล้วลุกพรวด ไอ้น้อยลุกตามอย่างว่องไว
“เฮ้ยมึง! ไอ้ตะวัน”
ตะวันหันขวับมามองพวกมันสามคน แต่ไม่ได้ตกใจหรือเกรงกลัว “พวกแกอีกแล้วเหรอ”
“เออสิวะ มึงนี่ตายยากจริงๆ”
สองผัวเมียเจ้าของร้านมองกันเลิ่กลั่ก ซุบซิบกันว่า แบบนี้บรรยากาศไม่ดีแล้ว เรารีบถอยดีกว่า
“พี่แคล้ว...ไอ้นั่นมันไม่ธรรมดานะ” โชนเตือนลูกพี่
“รู้แล้ว มันคงมีของ วันนั้นถึงไม่ตาย แต่ขอลอง อีกทีเถอะวะ”
ขาดคำแคล้วชักปืนออกมาขึ้นลำ ตะวันขยับหลบอย่างว่องไว
ปังๆๆ กระสุนพลาดไปโดนข้าวของในร้านกระจุยกระจาย ตะวันหลบได้หวุดหวิด ส่วนสองผัวเมีย เจ้าของร้านหนีห่างไปไกลแล้ว
ยองตะมุชะเง้อมองทางร้านด้วยความตกใจ ตะวันกระโดดหลบกระสุนแนบพิงข้างร้านอยู่ห่างจากแคล้วคนละมุม
“ไวนักใช่มั้ย”
“พี่แคล้ว มันไม่ใช่...”
