จ้าวสมิง
ตอนที่ 7
“ข้าไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงของเอ็งเลยนะ ที่ข้ามองก็เพราะแม่หนูนี่หน้าตาเหมือนคนที่ข้ารู้จักต่างหากล่ะ ข้าไม่ยุ่งกับแฟนเอ็งหรอก อย่าคิดมาก”
“ลุง...ไม่ใช่ค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ความจริงเขา...”
“พอๆ ไม่ต้องพูดอะไร ลุงไม่คิดน่ะดีแล้ว ฉันจะได้ไม่ติดใจ...เข้าใจนะลุง เพราะถ้าคนอย่างไอ้แคล้วลูกเสือคล้อยติดใจอะไรมันจบไม่สวยแน่ ลุงเคยได้ยินชื่อนี้ใช่ไหม นั่นแหละพ่อฉัน”
“อ๋อ...ลูกไอ้คล้อยหรอกเหรอ รู้จักสิ ไอ้คล้อยที่มีลูกน้องชื่อโชนรึเปล่าล่ะ”
“ใช่ ลุงรู้ได้ไง”
“ก็ข้ากับมันออกล่าเสือสมิงด้วยกันตั้งหลายคืน ลูกน้องอีกคนชื่อยักษ์ใช่ไหม”
“ใช่ๆ แบบนี้ก็คนกันเองนี่นา พ่อเสือไม่เคยให้ใครเข้าใกล้ตัวได้ง่ายๆถ้าไม่เชื่อใจ แบบนี้วางใจได้พี่แคล้ว”
“งั้นฉันขอโทษที่ฉันพูดไม่ดีเมื่อกี้ แล้วพ่ออยู่ไหน ฉันตามหาอยู่เหมือนกัน”
“ตอนนี้ข้าไม่รู้ เมื่อวานมันสู้กับเสือสมิง ไอ้โหงพรายของมันแพ้ พ่อเอ็งบาดเจ็บเลยหนีไปพร้อมไอ้สองคนนั่นแหละ หลังจากนั้นข้าก็ไม่เจอมันอีกเลย”
แคล้วฟังแล้วเป็นห่วงพ่อขึ้นมาทันที...เวลาเดียวกันนั้นเสือที่โดนลูกธนูของจอปาไปที่แท้คือตะวัน เขาบาดเจ็บซมซานไปหมดสติที่ริมฝั่งน้ำ ฝ่ายกำพลกับซาเงที่ยังหลงอยู่ในป่า ก็ต้องหาที่ค้างแรมเพราะความมืดเริ่มโรยตัว
ส่วนจอปาที่ได้เจอพิมพ์สายและมีโอกาสได้คุยกันสองคนในคืนนี้ จอปาดูออกว่าหญิงสาวไม่ได้เต็มใจมากับลูกเสือคล้อย ขณะที่พิมพ์สายรู้สึกถูกชะตาและอยากรู้ว่าแรกเจอกันทำไมจอปาถึงมองเธอแปลกๆ
“เรื่องมันยาว เอาไว้สักวันหนึ่งที่มันสะดวกแล้วข้าจะเล่าให้ฟังทั้งหมดเลย”
“ถ้าวันหน้าไม่ได้เจอกันล่ะ หนูก็อดฟังเรื่องของลุง”
“ไม่หรอก หากนี่เป็นชะตาลิขิตให้ข้าได้มาเจอแม่หนู ข้าว่าคงไม่ได้ไปจากกันในเร็ววันนี้แน่”
“ลุงพูดแปลกจัง”
“ไม่หรอก เจ้านั่นแหละที่แปลก”
“อะไรคะ หนูไม่เข้าใจ หนูแปลกตรงไหน”
“ก็ตรงที่เจ้ามีอะไรในใจอยากบอกข้า แต่กลับไม่พูด”
“นี่ลุงรู้ด้วยหรือว่าหนูมีเรื่องอยากบอก”
“รู้สิ ข้าดูสถานการณ์ออก แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเจ้าไม่ได้เต็มใจมากับพวกมันแน่ แต่ไม่ต้องพูดอะไรเยอะ ข้ารู้แล้วว่าจะทำยังไง”
