จ้าวสมิง

ที่หมู่บ้านห้วยมาลัย แคล้วกับน้อยเริ่มไม่ไว้ใจชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่จับตามองแล้วซุบซิบเหมือนสงสัยอะไรสักอย่าง ในที่สุดสองคนก็ตัดสินใจไปจากหมู่บ้านนี้โดยบังคับเคี่ยวเข็ญพิมพ์สายที่ทั้งเหนื่อยทั้งหิวแทบเดินไม่ไหว

ทางด้านคล้อย โชน และยักษ์ เมื่อพากันกลับมาถึงชุมโจรเห็นบ้านโดนเผาดำเป็นตอตะโก คล้อยยิ่งโกรธแค้นตะวันเพราะคิดว่าเป็นมือเพลิง แต่พอตั้งสติทบทวนเหตุการณ์ก็ทำให้คล้อยคิดได้ว่าตะวันจะเผาบ้านตนได้ยังไง เพราะมันอยู่ในป่ากับพรานจอปา

“ใช่จ้ะพ่อเสือ แต่ก่อนหน้านั้นล่ะมันอยู่ที่ไหน ฉันได้ยินชาวบ้านบอกว่าคนที่มาเผาบ้านเราชื่อเสือตะวัน มันคงแค้นที่พี่แคล้วไปเอาผู้หญิงของมันมา”

“ไอ้แคล้วไปเอาผู้หญิงที่ไหนมาอีกวะ”

“ก็ลูกสาวเสี่ยสวัสดิ์นั่นแหละครับ”

“อีกแล้ว ไอ้ลูกเวร เตือนไม่เคยจำ แล้วมันหายหัวไปไหน ไอ้ยักษ์ มึงพอรู้มั้ย”

“รู้ครับ พี่แคล้วนัดให้ตามไปที่บ้านไอ้น้อยที่ห้วยมาลัย”

“งั้นไปเลย ถ้าไอ้ตะวันไปเจอก่อน มันได้ฆ่าไอ้แคล้วแน่...ไปเร็ว”

ขณะที่พวกคล้อยกำลังเร่งรีบไปห้วยมาลัย...ตะวันไปถึงที่นั่นก่อนและสอบถามชาวบ้านจนได้ความว่าแคล้วกับน้อยพาผู้หญิงมาหนึ่งคน แต่ก็พาออกจากหมู่บ้านไปสักพักแล้ว ตะวันเชื่อว่าเป็นพิมพ์สายแน่เพราะตามที่ชาวบ้านบอกรูปพรรณสัณฐานนั้นไม่ผิดตัว

พิมพ์สายเมื่อยล้าไปทั้งตัว พยายามต่อรองกับแคล้วให้ปล่อยเธอไปแล้วเธอจะไม่ให้พ่อเอาเรื่อง แต่แคล้วไม่เชื่อใจและไม่ตกลง อีกทั้งมันอยากได้เธอเป็นเมียใจจะขาด

ส่วนที่แคมป์ของสวัสดิ์ ตาชิซึ่งเป็นคนงานในปางไม้ของเสี่ยนั่งรถมากับคนงาน เขามารายงานเสี่ยว่ามีคนเจอพิมพ์สายไปกับผู้ชายสองคนที่ห้วยมาลัย

“ผู้ชายสองคน? ทำไมมีผู้ชายสองคนล่ะ ตะวันมีเพื่อนที่ไหนอีก”

“ไม่ใช่ตะวันครับนาย มีคนหนึ่งชาวบ้านจำได้ว่าชื่อน้อยเป็นคนห้วยมาลัย ส่วนอีกคนไม่รู้ แต่วัยเดียวกัน มีหนวดครับ”

“หรือว่าเป็นพวกมันอีกแล้ว ลูกน้องไอ้เสือคล้อย ตะวันเป็นพวกมันเหรอ”

“ไม่ใช่ตะวันครับ ดูไอ้น้อยจะเกรงใจมาก”

“ผมว่าน่าจะเป็นพวกไอ้แคล้ว ไอ้น้อยมันเป็นลูกน้องไอ้แคล้วครับนาย คงไม่ใช่ตะวันอย่างที่ตาชิว่า”

“ไอ้นี่อีกแล้วเหรอ ที่เราสงสัยตะวันก็ไม่ใช่น่ะสิปลัด”