จ้าวสมิง
ตอนที่ 1
“เออๆ เอาเถอะ ถ้ามันจำเป็นแม่ก็เข้าใจ แต่จำไว้นะตะวัน อย่าใช้สิ่งที่มีในตัวเจ้าพร่ำเพรื่อ ใครรู้เยอะเท่าไหร่ เราก็อันตรายมากเท่านั้น ที่แม่พาเจ้าหนีเมืองหนีผู้คนมาอยู่ที่นี่ก็เพราะไม่อยากให้ใครๆรู้ว่าเจ้ามีอะไรในตัว”
“ครับ...ต่อไปจะระวังตัวให้ดีกว่านี้”
“แล้วซาเงสงสัยอะไรไหม”
“ผมไม่แน่ใจ แต่คิดว่าซาเงคงจะรู้ความจริงสักวัน”
“แม่ก็กลัวเหมือนกัน แต่ถ้าซาเงรู้ แม่ก็คิดว่าไว้ไจซาเงได้”
“ทำไมแม่เชื่อใจซาเง”
“ก็เพราะซาเงรักลูกน่ะสิ แม่เป็นผู้หญิงย่อมดูใจผู้หญิงออก”
“แต่ลูกไม่ได้คิดกับซาเงแบบคนรัก”
“แม่รู้ หัวใจของลูกยังไม่มีใครนี่ ทำไมไม่เปิดใจให้ซาเงบ้างล่ะลูก แม่ว่าคนที่เหมาะสมและมีใจให้ลูกมากที่สุดก็คือซาเงนะ”
“แม่...เรื่องซาเง ในความรู้สึกผมคิดเหมือนเป็นน้องสาวมากกว่า ผมอยากจะรักใครสักคนจริงๆเหมือนกัน แต่มันเหมือนหัวใจจะรักใครไม่เป็น เหมือนใจผมมันหล่นหายไปไหนไม่รู้แม่”
“จะให้แม่บอกไหมล่ะ เพราะหัวใจลูกมันบินหายไปกับหนูพิมพ์ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนที่คุณหนูจากไปแล้วไง”
ตะวันเงียบไป ยองตะมุเดินเข้ามาวางสัมภาระ ถามว่าสองแม่ลูกคุยอะไรกัน
“เรื่องลูกชายตัวดีของพี่นี่แหละ จะหาแฟนดีๆให้สักคนก็ไม่เอา”
“ก็ซาเงไง เล่นกันมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่เรา ตอนนี้โตเป็นหนุ่มสาวก็คบกันเป็นแฟนไปเลยสิ พ่อไปคุยกับตาชิสองคำรู้เรื่อง”
“พ่อ...ผมยังไม่อยากมีเมีย แล้วถ้าผมยังเป็นแบบนี้อยู่ ซาเงรู้ไม่วิ่งหนีป่าราบเหรอพ่อ”
“ก็จริงของเอ็ง คงไม่มีใครอยากเป็นเมียเสือสมิงหรอกนะ พูดถึงเรื่องนี้ข้าก็มีเรื่องจะบอก ข้าจะเข้าป่าอีกครั้ง แต่คราวนี้ข้าคงไปนานหน่อย”
“จริงรึพี่”
“ใช่...ข้ารู้สึกว่ามันใกล้เข้ามาทุกที ข้าต้องล่าเอาหัวใจมันมาทำพิธีปลดปล่อยให้ตะวันได้หลุดพ้น
จากการเป็นครึ่งคนครึ่งเสือนี่ให้ได้ซะที”
“แล้วพี่จะไปตอนไหน”
“วันนี้...ตอนนี้” ยองตะมุตอบหนักแน่น สีหน้ามุ่งมั่นมาก
ooooooo
หลังจากพลาดจับโจรไม่ได้สักคน แต่ผู้กองกำพลยังไม่รามือง่ายๆ เขาไปสอดส่องที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นที่ซ่อนตัวของพวกเสือแคล้ว ซาเงผ่านมาเจอแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นตำรวจ เลยพูดจาท้าทายจนเป็นเหตุให้ตัวเองเกือบเดือดร้อน ต้องวิ่งแจ้นไปหลบที่บ้านแล้วให้พ่อแม่รับหน้าแทน
แต่ยังไงก็ไม่รอดเพราะกำพลใช้ความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยทำให้เธอต้องเผยตัวออกมา ซาเงค้อนขวับเคืองเขา แต่เขากลับอมยิ้มเอ็นดูเธอ
