จ้าวสมิง

ทางฝ่ายพิมพ์สายที่เพิ่งได้กลับมาบ้านเกิด เธอชวนใจไปเที่ยวชมเจดีย์เก่าแก่ที่มีความหลังกับตะวัน

ในวัยเด็ก ใจสังเกตได้ว่าคุณหนูของตนชอบที่นี่เป็นพิเศษ ขณะสองคนพูดคุยกันเพลินอยู่นั้น แคล้วปรากฏตัวพร้อมสมุนสองคน ตั้งใจจะฉุดพิมพ์สายไปให้ได้ แต่ตะวันผ่านมาเห็นโดยบังเอิญ

เมื่อใจร้องขอความช่วยเหลือ ตะวันตรงดิ่งเข้ามาเพราะทนดูผู้ชายรังแกผู้หญิงไม่ได้ เวลาเดียวกันนั้น

เสี่ยสวัสดิ์ที่เห็นว่าลูกสาวหายไปนานกำลังให้สอนกับดอนไปตามเพราะเป็นห่วง พอดีอรรถมาเจอสอนจะออกรถจึงขอไปด้วยอีกคน

ตะวันโดนแคล้วเอาปืนจ่อจะส่งไปเมืองผีโทษฐานเข้ามาขัดขวางไม่ให้จับพิมพ์สายผู้หญิงที่มันอยากได้เป็นเมีย แต่หารู้ไม่ว่าถึงแม้ตะวันไม่มาช่วย พิมพ์สายผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ก็ไม่ได้หวาดกลัวมันแม้แต่น้อยเพราะเธอยิงปืนเป็นตั้งแต่สิบขวบ

แคล้วกับสมุนเตะต่อยตะวันแต่ไม่สามารถเอาชนะตะวันได้เพราะเขาหลบหลีกเร็วมากราวกับเสือแล้วเล่นงาน สมุนของแคล้วกระเด็นไปคนละทิศละทาง ขณะที่แคล้วเองก็โดนพิมพ์สายยิงใบหูเลือดแดงฉานเป็นการข่มขู่ให้หยุดการกระทำ

“เมื่อกี๊แค่ขู่ แต่ตอนนี้เอาจริง เข้ามาสิ คราวนี้ฉันไม่แค่ยิงขู่แล้วนะ ไปซะก่อนที่พวกพ่อฉันจะมา...ที่นี่ไม่ได้ห่างบ้านฉันเท่าไหร่ เสียงปืนดังพอที่ทุกคนจะได้ยิน”

“เอาไงดีพี่ ไปตั้งหลักก่อนไหม”

แคล้วลังเล จะหนีไปเฉยๆก็ใช่ที่ รู้ถึงไหนอายถึงนั่นโดยเฉพาะลูกน้องมันจะไม่เกรงใจ แคล้วชี้หน้าพิมพ์สาย ขยับปากจะด่าก็ด่าไม่ออกเพราะกลัวโดนยิงสวน แต่มันยังฟอร์ม

“ฝากไว้ก่อนนะ ฉันต้องเอาเธอทำเมียให้ได้” พูดจบแคล้วขยับออกไปอย่างเสียอารมณ์ สายตาจ้องมองตะวันอย่างอาฆาต สมุนสองคนรีบก้าวตามใจกับพิมพ์สายขอบคุณชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเหลือแล้วซักถามว่าเขามาจากไหน ใจไม่เคยเห็นหน้า

“ผมอยู่กับแม่สองคนที่หมู่บ้านกะเหรี่ยง ชายป่าทุ่งใหญ่โน่นครับ”

“นายเป็นกะเหรี่ยงเหรอ”

“พ่อผมเป็นชาวกะเหรี่ยงครับ แม่ผมเป็นคนมอญ”

“ชื่ออะไรล่ะเรา”

“สะเมินงัวครับ ผมชื่อสะเมินงัว”