ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 5
ที่ดินที่สีหนาทจะใช้สร้างรีสอร์ตต้องออกนอกเมืองพอสมควร บรรยากาศดีๆและความสวยงามของพื้นที่โดยรอบทำให้อาการเมาเครื่องบินของนัทธมนหายเป็นปลิดทิ้ง สีหนาทมองมาด้วยความชอบใจปนเอ็นดู
“ชอบใช่ไหมครับคุณนัท”
“ดิฉันจะชอบหรือไม่ชอบก็ไม่มีผลอะไรอยู่แล้วล่ะค่ะ”
“มีสิครับ...รู้ไหมครับปัจจัยสำคัญในการเลือกที่ดินคืออะไร”
“ไม่ทราบหรอกค่ะ”
“ที่ตั้งไงครับ ผมจะทำรีสอร์ตถ้าแค่เห็นบรรยากาศก็มีคนไม่ชอบเท่ากับว่าผมตาถั่วเลือกดูที่ไม่เป็น”
“ไม่หรอกค่ะ คุณสิงห์เป็นคนตาถึงต่างหากที่ตรงนี้สวยมากค่ะ ดิฉันชอบมากด้วย”
“ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย จริงไหมครับพี่กฤตย์”
สีหนาทย้ายมาถามเพื่อนรุ่นพี่ดื้อๆ กฤตย์ที่แอบหึงนัทธมนไม่รู้ตัวเลยตอบแบบขอไปที
“ส่วนของผมคงดูเผินๆไม่ได้ จะวางผังลงหลักปักฐานที่แน่นอนก็ต้องสำรวจพื้นที่ทั้งหมดให้รู้จักถ่องแท้เสียก่อน”
คำอธิบายยืดยาวแต่เป็นงานเป็นการของกฤตย์ทำให้สีหนาทนิ่วหน้า ก่อนเย้าขำๆ
“ที่พูดนี่หมายถึงดูที่หรือดูคนกันแน่ครับ”
“คุยเรื่องดูที่กันอยู่ผมก็ต้องตอบเรื่องดูที่อยู่แล้ว”
พูดจบก็ยกกล้องไปถ่ายที่ดินมุมอื่น ทิ้งสีหนาทให้มองตามยิ้มๆ มั่นใจมากว่าเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทสนมกันตั้งแต่เรียนเมืองนอกต้องแอบมีความรู้สึกบางอย่างกับเลขาฯสาว
ooooooo
กฤตย์เก็บอาการได้ดี ถือกล้องและสอบถามความต้องการของสีหนาทอย่างเป็นธรรมชาติโดยมีนัทธมนยืนจดรายละเอียดทุกอย่างลงสมุดบันทึก สีหนาทเห็นแล้วอดทักไม่ได้
“คุณนัทจะจดทำไมครับ ใช้มือถืออัดไว้ก็ได้เทคโนโลยีช่วยให้เราประหยัดเวลาประหยัดพลังงานนะครับ”
“ดิฉันก็คิดแบบนั้นล่ะค่ะแต่ก็ทำตามคำสั่งคุณกฤตย์ที่อยากให้จด”
นัทธมนโบ้ยไปทางเจ้านายหนุ่ม กฤตย์ไม่ได้สะทกสะท้านแก้ต่างให้ตัวเองง่ายๆ
“ผมคุ้นเคยกับการจดมากกว่า พึ่งพาเทคโนโลยีมากไปจะทำให้เรากลายเป็นคนขี้เกียจ”
ท่าทางกระเง้ากระงอดระหว่างเจ้านายกับเลขาฯสาวทำให้สีหนาทอมยิ้ม เขาตัดสินใจปล่อยทั้งสองดูที่ดินด้วยกันตามลำพังส่วนตัวเองกับคำรณผู้ช่วยหนุ่มจะแยกไปทำธุระอย่างอื่นที่เพิ่งคิดได้สดๆร้อนๆ
กฤตย์ไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อน ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่ออย่างใจเย็น นัทธมนเหนื่อยแต่ไม่อยากให้เขาดูถูกเลยอดทนเดินตามเขาดูพื้นที่จนเย็นย่ำถึงได้ขึ้นรถซึ่งสีหนาทเตรียมไว้กลับโรงแรม...
