ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 5
“เขาให้ฉันขึ้นลิฟต์ ฉันกลัวจนสติแตกแล้วก็หลุดปากออกไป”
“เธอพูดแบบนั้นแล้วน้ากฤตย์เขาไม่โกรธเธอเหรอ”
“ไม่นะ เขาก็ดีกับฉัน ช่วยปลอบฉันด้วย โอ๊ย...แล้วทีนี้ฉันจะทำไงดี เขาต้องระแคะระคายแน่ๆว่าฉันคือวรดา”
“อย่าเพิ่งกลัวไปเลยน่า น้ากฤตย์เขาอาจจะไม่สงสัยอะไรก็ได้”
“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ เพราะขืนเขาระแคะระคายเขาอาจจะฆ่าฉันอีกครั้งก็ได้”
“นัท...เธอน่ะตีตนก่อนไข้เกินไปแล้ว เอาเข้าจริงๆ
เธอยังไม่ได้สืบแน่ชัดด้วยซ้ำว่าน้ากฤตย์เป็นคนฆ่าเธอเอ่อ...หมายถึงฆ่าวรดาจริงหรือเปล่า”
“จริงสิ...ฉันฝันเห็นแบบนั้นจริงๆนะ”
“มันก็แค่ความฝัน เธอใจเย็นสักนิดก่อนได้ไหม”
เต้ยพยายามปลอบเพื่อนสาวแต่นัทธมนก็สติแตกจนเขาต้องเบี่ยงเบนความสนใจว่าได้เบาะแสเรื่องสายสร้อยจากถุงแป้งแล้ว นัทธมนตื่นเต้นมากยอมวางสายแต่โดยดีเมื่อเพื่อนหนุ่มรับปากจะหาตัวสายสร้อยให้เจอ
ooooooo
เพราะรับปากนัทธมนจะหาตัวสายสร้อยให้พบก่อนเธอกลับจากหลวงพระบาง เต้ยจึงรบเร้าให้ถุงแป้งพาไปร้านดอกไม้ของคนที่อ้างว่ารู้จักกับสายสร้อย ถุงแป้งมองมาด้วยความสงสัยก่อนเปิดฉากถามตรงๆ
“คิดว่าเราโง่หรือไง พอนัทโทร.มานายก็ลุกหนีไปยืนคุยไม่ให้เราได้ยิน บอกเรามาเดี๋ยวนี้มีเรื่องอะไรกันแน่”
“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกถุงแป้ง”
“ยังจะมาบอกว่าไม่มีอีก เราน่ะสงสัยตั้งแต่คราวนั้น
แล้ว จำได้ไหมเต้ยเคยบอกให้เราจับตาดูนัทไว้ให้ ถ้ามีอะไรผิดสังเกตให้รีบบอกน่ะ...ตกลงที่เต้ยจะตามหาคนชื่อสายสร้อยนี่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับนัทใช่ไหม”
เต้ยไม่มีทางเลือกพยักหน้ายอมรับ ถุงแป้งได้ทีถามเรื่องคาใจ
“ถ้าเต้ยยังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่ล่ะก็...บอกมาได้ไหมว่าเต้ยกับนัทกำลังสืบเรื่องอะไร”
“เอ่อ...เราไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังถุงแป้งหรอกนะ แต่ก็ต้องเกรงใจนัทเขา”
“บอกมาเดี๋ยวนี้!”
“คือ...นัทเขาขอให้เราช่วยสืบเรื่องเกี่ยวกับวรดา คนที่ใครๆก็ทักว่าหน้าเหมือนนัทเขาน่ะ”
“แต่คนในบ้านนั้นเสียชีวิตไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่...คนชื่อสายสร้อยอย่างนั้นใช่ไหม”
ถุงแป้งปะติดปะต่อได้รวดเร็วเพราะสงสัยมานาน
“แล้วทำไมเรื่องแค่นี้ต้องปิดบังเราด้วย เราสามคนเป็นเพื่อนกันนะ”
“คือว่า...นัทเขาคงไม่อยากให้รู้ไปถึงน้ากฤตย์น่ะ”
“ก็บอกมาสิ เราเข้าใจหรอกนะว่าน้ากฤตย์เป็นเจ้านายของนัท นัทก็คงไม่อยากให้เจ้านายรู้ว่ากำลังสืบเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานอยู่อย่างงี้ใช่ไหม”
