ด้วยแรงอธิษฐาน

“แต่พวกผู้ใหญ่เขาสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้คุณเข้ามาเจอฉัน”

“แป๊บเดียวไม่เป็นไรน่า เราแค่อยากถ่ายรูปเธอ มา...มายืนทางนี้”

“คุณจะถ่ายรูปฉันไปทำไม”

“ไหนๆก็ถูกกีดกันไม่ให้เจอเธอ งั้นเราขอถ่ายรูปไว้ดูแทนก็แล้วกัน”

วรดาเขินแต่ยอมให้เขาถ่ายหลายรูปจนกระทั่งได้ยินเสียงผาณิตตะโกนเรียก กฤตย์จึงต้องกลับบ้าน กระนั้นผาณิตก็เห็นจนได้ว่าคนที่ลักลอบมาหาพี่สาวคนละแม่เมื่อครู่คือกฤตย์!

ผาณิตเป็นเดือดเป็นร้อนรีบพาตัววรดาไปฟ้องผกา

“ดูสิคะคุณแม่ คุณพ่อก็สั่งห้ามไม่ให้เจอพี่กฤตย์แล้วยังอุตส่าห์แอบไปเสนอหน้าเสนอตัวให้เขาถึงริมรั้ว”

“นี่มันยังไงแม่รดา ถึงแกจะไม่รักศักดิ์ศรีตัวเองแต่ก็ควรจะห่วงเกียรติของท่านนายพลพ่อแกบ้าง”

“รดาก็ไม่ได้ทำอะไรที่หมิ่นเกียรติคุณพ่อนะคะคุณหญิงน้า”

วรดาพยายามแก้ตัวแต่ผาณิตไม่ยอมแหวลั่น

“โอ๊ย...ยังจะมีหน้ามาเถียงอีก คำสั่งของคุณพ่อคือคำไหนคำนั้น เธอน่ะกล้าฝ่าฝืนแล้วยังจะมาทำปากดี”

ผกาให้ท้ายลูกสาวสุดที่รักเต็มที่ “แกมันเป็นซะแบบนี้ แล้วจะให้ฉันจัดการแกยังไง...ขนาดคำสั่งของท่านนายพลแกยังกล้าล้อเล่น ถ้างั้นคงเหลืออยู่คนเดียวที่พอจะกำราบสั่งสอนแกได้บ้าง...”