ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 5
ถุงแป้งเดาตามที่คิด เต้ยโล่งใจที่เธอเข้าใจไปอีกทาง เขาคิดจะพูดบางอย่างแต่เธอโพล่งออกมาก่อน
“บอกเราแต่แรกก็ไม่มีปัญหาแล้ว ได้! เราจะเก็บเป็นความลับไม่บอกน้ากฤตย์ แล้วเราจะช่วยสืบด้วย”
เต้ยกับถุงแป้งมาถึงร้านดอกไม้เวลาต่อมา ป้าเจ้าของร้านเคยบอกว่ารู้จักสายสร้อยตามประสาคนเก่าแก่ในละแวกนี้ สองหนุ่มสาวต้องตะล่อมและหลอกล่ออยู่นานกว่าจะได้ที่อยู่ของสายสร้อย
ถุงแป้งดีใจมาก “ได้ที่อยู่ป้าสายสร้อยมาแล้ว เราจะไปกันเลยไหม”
“รอนัทเขาจัดการเองดีกว่า เราไม่รู้หรอกว่านัทเขาอยากจะถามอะไรบ้าง”
“นัทก็คงอยากรู้เรื่องคนชื่อวรดาแหละนะ นึกๆไปก็แปลกดีที่เคยมีคนหน้าตาเหมือนยัยนัทซะอย่างกะกลับชาติมาเกิดใหม่อย่างงั้นแหละ”
“ถุงแป้งเชื่อเรื่องกลับชาติมาเกิดอะไรนี่ด้วยเหรอ”
“จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันสำคัญด้วยเหรอ...สิ่งที่มีอยู่จริง ต่อให้เราเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็ยังคงมีอยู่จริง แต่สิ่งที่ไม่มีจริง ต่อให้เราเชื่อหรือไม่เชื่อยังไงมันก็ไม่มีจริงอยู่ดี...”
ooooooo
ระหว่างที่เต้ยกับถุงแป้งช่วยกันตามหาสายสร้อย กฤตย์นั่งทำงานจนดึกดื่น เขาถ่ายภาพทีเผลอของนัทธมนไว้หลายรูปและแอบสเกตช์ไว้ในสมุดก่อนคิดถึงเรื่องเมื่อกลางวัน
“เด็กคนนี้กับวรดาไม่เหมือนกันสักนิด”
นัทธมนกับวรดาหน้าตาเหมือนกันจริง แต่นิสัยไม่เหมือนกันแม้แต่น้อย ในขณะที่ฝ่ายแรกไม่ยอมคน และพร้อมชนตลอดเวลา ฝ่ายหลังกลับหัวอ่อนและเชื่อคนง่ายกว่าที่คิด กฤตย์นั่งคิดเรื่องนัทธมนกับวรดาเกือบทั้งคืน โดยไม่รู้เลยว่าในห้องพักติดกันของเลขาฯสาว...นัทธมนกำลังฝันร้าย!
เรื่องราวในอดีตผุดในฝันของนัทธมนอีกครั้ง...ครั้งนี้ต่อเนื่องจากเหตุการณ์วารีถูกหามส่งโรงพยาบาลกลางดึก หลังจากนั้นสถานการณ์ระหว่างกฤตย์กับวรดาก็ดีขึ้น ไม่ตึงเครียดเหมือนเดิมแต่ก็เจอกันไม่บ่อย กฤตย์ต้องหาทางไปหาเธอด้วยการแอบดักเจอแถวริมรั้วเพราะรู้ว่าเธอต้องมารดน้ำต้นไม้
วันนี้วรดาสวมเสื้อที่กฤตย์เคยฝากสนมาให้
เมื่อหลายวันก่อน กฤตย์เห็นแล้วชอบมาก
“ที่คุณฝากนายสนเอามาให้ไง ที่ทำให้ฉันโดนเข้าใจผิดไปว่าแอบคบหากับนายสนน่ะ”
“ขอโทษที เราไม่ได้ตั้งใจ อืม...เป็นอย่างที่คิดไว้เลย”
วรดานิ่วหน้าไม่ไว้ใจสายตากรุ้มกริ่ม กฤตย์
ยิ้มกว้างก่อนเฉลย
“ก็คิดว่าถ้าเธอใส่เสื้อตัวนี้แล้วคงจะสวยมาก”
พูดจบก็วิ่งกลับบ้าน วรดามองตามเขินๆก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเขาโผล่มาพร้อมกล้องถ่ายรูปคู่ใจ
“คุณเข้ามาได้ไง”
“ก็มุดรั้วเข้ามาเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ”
