ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 5
“แต่ถ้าไม่ได้คิดจะแย่งแล้วทำไมถึงกลับมาคบหากับคุณได้”
“นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของคุณเกตุ เรื่องของเรื่องคือหลังจากนั้นผมนั่งซึมจนคุณแม่ผมเริ่มสังเกตเห็น...”
แกมแก้วถูกปิติดึงสู่อดีตอีก...ปรารถนาแม่ของปิติเห็นลูกชายทำท่าซังกะตายเลยซักจนรู้ว่าเขาอกหักจากวรดา เธอสงสารลูกชายจึงชวนไปซื้อของเพื่อเปิดหู
เปิดตา แต่โชคชะตาก็เล่นตลกให้เขาเจอเกตุมณีโดยบังเอิญ
ปิติตกใจมากเมื่อเห็นเกตุมณีพยุงแม่ของเขามาที่ร้านกาแฟ ปรารถนาก็ไม่รู้คิดและแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน เกตุมณีมีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ปิติสงสารเลยชวนคุยเพื่อคลายบรรยากาศ
“นี่คุณเกตุมาเดินเล่นไกลถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“ออฟฟิศที่ฉันทำงานอยู่ไม่ไกลจากนี่ก็เลยมาเดินเล่นซื้อของอยู่บ่อยๆค่ะ”
“นึกว่าระดับคุณเกตุต้องซื้อเสื้อผ้าข้าวของตามห้างหรูๆซะอีก”
เกตุมณีส่ายหน้า ยิ้มบางๆ “ไม่หรอกค่ะ... ของแถวนี้ไม่แพง คุณภาพก็ใช้ได้ คุ้มค่ากว่ากันเยอะ ทำไมเราต้องจ่ายแพงๆให้กับความหรูมากกว่าประโยชน์ใช้สอยล่ะคะ”
ทัศนคติการใช้ชีวิตของเกตุมณีถูกใจปรารถนายิ่งนัก ยิ่งรู้ว่าเธอคือคนที่ลูกชายหอบขนมไทยที่เธอทำไปให้ยิ่งชอบใจและยุให้ลูกชายจีบทันที...
ooooooo
ปรารถนาอยากให้ลูกชายมีความสุขลงมือทำขนมไทยฝากไปให้เกตุมณีในวันถัดมา ปิติมีสีหน้าลำบากใจเพราะคำขอของเกตุมณีให้เลิกคิดเรื่องความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อน
“แม่...ผมเล่าให้ฟังแล้วไง คุณเกตุเขาไม่อยากเจอผมเพราะกลัวน้องสาวเขาจะเสียใจ”
“เกี่ยวอะไรด้วยล่ะ แม่แค่ฝากขนมที่แม่ทำเองกับมือไปขอบคุณที่เขาช่วยพยุงแม่ต่างหาก”
“แม่มีแผนหรือเปล่าเนี่ย”
“รู้ทันแม่อีกแล้ว นี่ปิติ...ลูกน่ะเคยผิดหวังจากวรดาแล้วทำไมไม่ลองมองหนูเกตุคนนี้ให้จริงๆจังๆล่ะ”
“แม่...ผมขอล่ะ ช่วงนี้ผมอยากอยู่นิ่งๆมากกว่า ผมยังไม่พร้อมที่จะ...”
“ไม่พร้อมก็ต้องพร้อม! ขืนชักช้ารอพร้อมเขาไปกับคนอื่นซะก่อนจะเสียใจ เลิกนั่งเศร้าซึมเก็บตัวคนเดียวซะที อย่าให้แม่ต้องสอนเลยว่าดอกไม้งามน่ะใช่ว่ามีดอกเดียว แต่ละดอกแต่ละชนิดก็มีความงามความหอมเฉพาะตัว”
“แล้วยังไงเหรอครับแม่”
“ลองพิจารณาดูให้ดี อย่ามองข้ามดอกไม้แสนสวยเพียงเพราะไม่ใช่ดอกที่เราเคยชอบเลยนะลูกนะ”
คำพูดเตือนสติของแม่ทำให้ปิติลองให้โอกาส
ตัวเองและหอบขนมไปให้เกตุมณีถึงออฟฟิศ เกตุมณีอดใจเต้นไม่ได้ที่เจอเขาแต่ยังทำเหมือนไม่คิดอะไร
“คือ...ผมจะบอกว่าผมเข้าใจคุณนะกับเรื่องที่คุณไม่อยากจะพูดคุยกับผมเพราะเกรงใจว่าแก้วจะรู้สึกไม่ดีน่ะ”
“ค่ะ...ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่ปฏิเสธคุณ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณเกตุ ขอแค่อย่ารังเกียจผมก็พอ”
