ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 5
สีหน้าและแววตาของนัทธมนแปลกไปโดยเฉพาะคำพูดเหมือนเคยถูกหักหลัง กฤตย์อดใจไม่ไหวโพล่งขึ้น
“คุณพูดถึงใครน่ะ”
“เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไร”
“ผมถามว่าคุณพูดถึงใคร”
“ทำไมหรือคะ...คุณคิดว่าดิฉันพูดถึงใครอยู่เหรอ”
นัทธมนทำไม่รู้ไม่ชี้ กฤตย์คร้านจะซักยอมถอยและส่งเธอกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปหลวงพระบาง...
เกตุมณีไม่หายระแวงเรื่องนัทธมน ยิ่งเห็นปิติคุยกับอีกฝ่ายตามลำพังเมื่อบ่ายยิ่งสงสัย หาเรื่องจับผิดและฟื้นฝอยหาตะเข็บจนมีปากเสียงกับเขา ถุงแป้งได้ยินเสียงพ่อแม่ก็มาแอบฟัง
“อย่าปฏิเสธดีกว่า ฉันรู้จักตัวตนคุณดี รู้มาตั้งยี่สิบปีแล้ว”
“ทำไมตัวตนผมเป็นยังไง”
“ก็นิสัยเห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้ เจอใครก็ชอบเขาไปทั่ว”
“ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา ผมก็มีคุณคนเดียว ผมเคยมีผู้หญิงคนอื่นที่ไหน”
“ถ้ามีคนอื่นฉันยังไม่กลัวเท่าคนนี้เพราะฉันรู้ตัวดีว่าฉันไม่ใช่คนที่คุณรักที่สุด”
“อะไรกันอีกล่ะเนี่ยคุณเกตุ คุณอย่าหาเรื่องผมได้ไหม”
“ก็หรือไม่จริง แต่ก่อนนั้นที่คุณมาคบกับฉันก็เพราะจีบแม่วรดาไม่สำเร็จ ตอนนี้คุณได้เจอแม่นัทธมนที่หน้าตาเหมือนกันซะขนาดนั้นจะให้ฉันเชื่อจริงๆเหรอว่าคุณไม่ได้คิดอะไร”
“พอซะทีได้ไหม ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ”
ปิติเสียงดัง เกตุมณีก็ไม่ยอมจบ ถุงแป้งเห็นท่าไม่ดีโผล่ไปขวางและขอร้องให้เลิกทะเลาะกัน เกตุมณีหัวเสียมากพาลพาโลแขวะถึงนัทธมนและอดีตของปิติกับวรดา ปิติจะห้ามแต่ไม่ทันเพราะถุงแป้งสงสัยไปแล้วว่านัทธมนเพื่อนรักกับวรดาอาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกัน
ถุงแป้งทนเก็บความสงสัยไม่ไหวโทร.นัดเพื่อนรักมาพบ นัทธมนมาพร้อมเต้ยซึ่งรับปากจะสืบหาสายสร้อยคนใช้เก่าแก่บ้านประพจน์เพื่อสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับวรดา ระหว่างที่เธอเดินทางไปหลวงพระบางกับกฤตย์ ถุงแป้งไม่รอช้าเปิดฉากถามเรื่องวรดาเพราะไม่สบายใจที่เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเพราะผู้หญิงชื่อนี้
นัทธมนผงะแต่เมื่อตั้งสติได้ก็โกหกกลบเกลื่อนว่าไม่รู้จักวรดาแต่เพราะมีคนทักว่าหน้าเหมือนเลยอยากรู้จักว่าเขาเป็นใคร ถุงแป้งเชื่อสนิทเพราะเชื่อใจนัทธมนแถมอาสาสืบเรื่องวรดาจากคนเป็นพ่อแม่ให้อีกต่างหาก
