ชาติเสือพันธุ์มังกร

บรรยากาศในโรงสีวุ่นวายและอึดอัดไม่แพ้ในบ้านทรงวาดเพราะมียอดสั่งซื้อข้าวมากเป็นพิเศษทำให้พวกคนงานต้องเร่งมือ ทิเหล็งมาคุมงานแทนทรงวาดโดยมีกิมเอ็งช่วยทำอาหารเลี้ยงพวกคนงาน ป่วยซังก็อยู่ด้วยแต่หมกมุ่นกับงานบัญชีไม่กินข้าวกินปลาจนทิเหล็งต้องไปตามด้วยความเป็นห่วง

“คุณหนูโหมทำงานแบบนี้อาจจะลืมคุณสุเทพได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ถ้าเจ็บป่วยขึ้นมามันจะไม่คุ้มนะครับ ...ชีวิตคุณหนูไม่ได้มีแต่คุณสุเทพนะครับ  ยังมีคนที่ห่วงใยคุณหนู...”

ชื่อสุเทพทำให้ป่วยซังปวดหัวใจ แหวตัดบทเสียงเขียว

“หยุดได้แล้วอาเหล็ง! ลื้อไม่มีวันเข้าใจอั๊วหรอก”

ป่วยซังโกรธทิเหล็งเพราะคิดว่าเขาจุ้นจ้านความเป็นอยู่ของเธอ เช่นเดียวกับลี่เง็กที่คิดว่าทรงวาดเป็นพวกเจ้ากี้เจ้าการคอยหาโอกาสให้เฮ้งเตี๋ยงอยู่ตามลำพังกับพริ้มเพรา

เฮ้งเตี๋ยงแวะมาหาทรงวาดพร้อมลี่เง็กซึ่งถูกเม่งฮงสั่งให้มาขอโทษเรื่องวันก่อนที่เธอบุกยิงเขาถึงในบ้าน ทรงวาดไม่ถือสาลูกพี่ลูกน้องสาวแต่ไม่วายทำเรื่องกวนประสาทเธอด้วยการช่วยให้เฮ้งเตี๋ยงกับพริ้มเพราได้เจอกัน

“อาป๊าคงดีใจที่หลานชายคนโปรดเปิดโอกาสให้ลูกชายได้อยู่กับผู้หญิงหยำฉ่า”

“ถ้าอาเจ็กไม่อยากให้อั๊วเปิดโอกาสให้ก็คงไม่ส่งอาเตี๋ยงมากับลื้อตั้งแต่แรกแล้วล่ะ”

ทรงวาดไม่สะทกสะท้านสายตากล่าวหาของลี่เง็กเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ “ลื้อมาก็ดีแล้วเราจะได้ปรับความเข้าใจกัน อั๊วไม่ได้คิดจะจับลื้อคลุมถุงชนเลยนะ อั๊วแค่จะหาผู้ชายมาให้ลื้อเลือกเฉยๆ ลื้อไม่พอใจก็ไม่ต้องเลือก”

“ถึงบังคับให้อั๊วเลือกอั๊วก็จะฆ่ามันทิ้งอยู่ดี”

“ต่อให้ลื้อฆ่าคนที่อั๊วเลือกให้หมดอาเจ็กก็ต้องหาคนอื่นมาให้คู่กับลื้ออีกจนได้ ลื้อจะขัดอาเจ็กได้เหรอ”

ลี่เง็กหน้าตึง รู้ดีว่าไม่มีทางขัดใจพ่อได้ ทรงวาดเห็นดังนั้นก็แกล้งถาม “เว้นแต่ลื้อจะมีคนที่ลื้อรักอยู่แล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นนอกจากอั๊วจะไม่หาคนมาดูตัวลื้อแล้วอั๊วยังจะช่วยพูดกับอาเจ็กให้อีก...ลื้อได้คบหากับใครอยู่รึเปล่าล่ะ”

“เฮียพูดจริงนะ”

“ถึงลื้อจะเกลียดอั๊วแต่ลื้อเคยเห็นอั๊วพูดโกหกไหมล่ะ”