ชาติเสือพันธุ์มังกร
ตอนที่ 7
“ผมเห็นตราสัญลักษณ์อันนึงคุ้นตามากแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน”
พูดพลางยื่นภาพวาดตราสัญลักษณ์เจ้าปัญหาให้ดู ชาญยุทธเงียบจนทรงวาดคิดว่าเขาคงไม่รู้
“ถ้าพี่อ้ายไม่รู้ก็ไม่เป็นไรนะครับ เรากลับกันดีกว่า”
“ทำไมพี่จะไม่รู้ นี่มันเป็นตราประจำตระกูลของพี่”
ทรงวาดอ้าปากค้างไม่อยากเชื่อแต่ชาญยุทธก็ยืนยันหนักแน่น “เสือก็รู้ว่าตระกูลพี่เป็นขุนนางเก่าแก่แต่พวกเราก็มีแต่เชื้อสาย ไม่มีเงินมีทองหรอก คนที่ทำให้เรามีครบทุกอย่างก็คือคุณพ่อ...คุณพ่อภาคภูมิใจในสายเลือดมาก ท่านก็เลยทำสร้อยที่มีจี้ตราสัญลักษณ์นี้ไว้ให้ลูกๆทุกคนเพื่อย้ำเตือนว่าเรามาจากไหน...”
ooooooo
ทรงวาดช็อกมากกับความจริงจากปากชาญยุทธว่าจี้รูปดาบสามเล่มไขว้กันคือตราสัญลักษณ์ประจำตระกูล ทั้งชาญยุทธกับเอื้อยพี่สาวบุญธรรมอีกคนของเขาต่างเคยสวมสร้อยคล้องจี้นี้ออกงานตั้งแต่เด็ก แม้จะไม่ค่อยได้ใช้แต่สองพี่น้องก็จำได้ดีว่าจี้นี้คือตราประจำตระกูลที่การันต์สั่งทำให้ลูกทุกคน
ความจริงจากชาญยุทธทำให้ทรงวาดคิดถึงเหตุ– การณ์ในอดีตเมื่อหลายปีก่อนตอนเขาย้ายมาอยู่บ้านการันต์ใหม่ๆ วันนั้นเขายังจำได้ว่าเห็นพ่อบุญธรรมโต้เถียงกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งอย่างรุนแรง...
การันต์ดูโมโหมากวันนั้น แต่เด็กหนุ่มคนนั้นกลับไม่สะทกสะท้านยืนประจันหน้าอย่างไม่กลัวเกรง
“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาที่นี่ ถ้าคุณหญิงของฉันรู้เข้าจะทำยังไง”
“ผมไม่สนหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะคิดยังไง แต่ตอนนี้แม่ผมกำลังจะตาย แล้วแม่ก็ต้องการเจอพ่อ”
“ฉันบอกแล้วว่าไปไม่ได้ งานฉันยุ่งแค่ไหนแกรู้ไหม เงินทองค่ารักษาฉันก็หาให้ทุกอย่างจะเอาอะไรกับฉันอีก”
“แล้วถ้าเมียหลวงของพ่อกำลังจะตายบ้าง พ่อก็จะไม่ไปเยี่ยมเหมือนกันใช่ไหม” การันต์ผงะแต่เด็กหนุ่มไม่หยุด ตอกไม่ไว้หน้า “ที่พ่อไม่ยอมไปเพราะพ่อไม่เคยเห็นค่าพวกเราสองคนแม่ลูกมากกว่า ถ้าการเป็นเมียน้อยมันน่ารังเกียจนักคนที่มายุ่งกับแม่จนเกิดผมขึ้นมา มันก็น่ารังเกียจไม่แพ้กันหรอก”
การันต์เดือดจัดชกหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นเลือดกบปาก “ไอ้ลูกทรพี! มึงกล้าดียังไงมาว่ากูฉอดๆ ไม่มีใครกล้ามาพูดกับกูยังงี้ มึงออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้ อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก กูไม่มีลูกสารเลวอย่างมึง!”
ทรงวาดดึงตัวเองจากอดีต...ความทรงจำยังแจ่มชัด เขาปะติดปะต่อเรื่องราวจนค่อนข้างมั่นใจกับข้อสันนิษฐานของตนว่าพันเดชก็คือเด็กหนุ่มที่โต้เถียงกับการันต์ในวันนั้น
