ชาติเสือพันธุ์มังกร
ตอนที่ 7
การันต์ทนฟังต่อไปไม่ไหวตวาดลั่น “อัปรีย์! กูไม่น่าให้มึงเกิดมาเลย”
“ถ้าผมเลือกได้ผมก็ไม่อยากเกิดเป็นลูกคนอย่างคุณเหมือนกัน!”
พันเดชโต้ไม่ยอมแพ้ การันต์โมโหมากตั้งท่าจะชกแต่พันเดชหลบทัน
“ผมไม่ใช่เด็กๆที่จะยอมให้คุณต่อยได้ตามใจชอบอีกแล้ว ระวังนะครับ...คราวหน้าอาจมีหมัดสวน”
จบคำก็สั่งคนพาการันต์กับทรงวาดออกไป การันต์โกรธมากโพล่งชื่อเดิมของพันเดช
“ไอ้อ้น...ไอ้ทรพี มึงไม่ใช่ลูกกู!”
“ถ้าจำไม่ผิดคุณเคยบอกผมแล้วนะครับ”
ท่าทางไม่ยี่หระของพันเดชทำให้ทรงวาดอดใจไม่ไหวต้องเตือนสติ
“ถึงยังไงท่านก็เป็นพ่อแท้ๆของคุณนะ ทำอย่างงี้ได้ยังไง”
“ฉันจะบอกให้เอาบุญ...ผู้ชายคนนี้ไม่เคยจริงใจกับแก ที่เขาเลี้ยงไอ้ลูกเจ๊กลูกจีนอย่างแกก็เพื่อรองมือรองตีนลูกชายสุดที่รักของเขา ถ้าฉันไม่หนีออกมาซะก่อนก็คงไม่แคล้วต้องเป็นอย่างแก ตาสว่างขึ้นรึยังล่ะไอ้ลูกแมงดา!”
การันต์อารมณ์ขึ้นจนช็อก เจ็บหน้าอกเฉียบพลันจนทรงวาดต้องถลาประคอง พันเดชหมุนตัวเข้าบ้านไม่แยแสอาการจะเป็นจะตายของพ่อแท้ๆ ไม่รู้เลยว่าไต้เกียวแอบได้ยินทุกอย่างตั้งแต่ต้น...ไม่อยากเชื่อหูว่าการันต์หรือนายใหญ่เบื้องหลังค่าคุ้มครองในเยาวราชจะเป็นพ่อแท้ๆของพันเดช
ooooooo
ไม่มีใครรู้ว่าพันเดชต้องข่มความเสียใจแค่ไหนที่ตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับพ่อและพี่ชายคนละแม่ ชาญยุทธก็ไม่รู้และปักใจว่าพันเดชเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งที่ต้องกำจัดโดยเร็วที่สุด!
การันต์โมโหจนทรุดแต่ยังมีสติพอจะคุยกับชาญยุทธตามลำพัง
“พ่อขอโทษนะที่ทำให้อ้ายต้องเดือดร้อนไปด้วย”
“อย่าคิดมากเลยครับคุณพ่อ เสือเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว...ตอนนี้สุขภาพของคุณพ่อสำคัญที่สุดนะครับ พักผ่อนมากๆทำตามที่คุณหมอสั่งจะได้หายไวๆนะครับ”
“ขอบใจมากอ้าย พ่อโชคร้ายที่มีลูกชั่วๆแต่ก็ยังโชคดีมากกว่าที่มีลูกดีๆอย่างอ้าย”
ชาญยุทธปั้นหน้ายิ้มอยากให้พ่อสบายใจแต่ทันทีที่ออกจากห้องเจอหน้าทรงวาดก็สั่งการทันที
“พี่ต้องการเก็บไอ้พันเดชพรุ่งนี้”
“แต่ถึงยังไงคนคนนั้นก็เป็นน้องพี่อ้ายนะครับ ถึงจะคนละแม่กันก็เถอะ”
ทรงวาดพยายามเตือนสติพี่ชายบุญธรรมแต่ชาญยุทธก็ไม่เปลี่ยนใจ “ถ้ามันคิดว่าพี่เป็นพี่มันคงไม่คิดฆ่าพี่ครั้งแล้วครั้งเล่าหรอก และที่สำคัญ...พี่มีน้องคนเดียวเท่านั้นคือเสือ คนอื่นพี่ไม่เคยนับเป็นน้อง”
“ผมทำไม่ได้หรอกครับพี่อ้าย เรื่องอื่นยังพอว่าแต่พี่น้องฆ่ากันแบบนี้ ผม...”
