ชาติเสือพันธุ์มังกร
ตอนที่ 7
ปิ่นมุกอึ้งไปอึดใจก่อนยิ้มเจื่อนๆ ในใจพลุ่งพล่านด้วยความระแวงว่าอรุณรุ่งอาจไม่ได้ชอบชาญยุทธกับพันเดชที่มาติดพันแต่แอบมีใจให้ทรงวาด...
ทรงวาดไม่ได้สนใจเรื่องอรุณรุ่งหรือฮุ่ยหลิงมัววุ่นวายจัดการเรื่องเฮ้งเตี๋ยงที่วางแผนหนีไปกับพริ้มเพรา เม่งฮงโกรธจัดและพาทรงวาดไปดักรอลูกชายกับคู่ขาสาวที่ท่าเรือ
เฮ้งเตี๋ยงลำพองใจว่าแผนพาพริ้มเพราหนีจะไม่มีคนรู้ แล้วเขาก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นเม่งฮงกับทรงวาดมาดักรอ พริ้มเพราหน้าซีดเผือดชวนคู่ขาหนุ่มกลับบ้านแต่เฮ้งเตี๋ยงไม่ยอม โพล่งลั่น
“ไม่! อั๊วไม่จบ! อาป๊า...อั๊วขอถามคำเดียว ถ้าอั๊วยอมกลับไปอาป๊าจะยอมให้อั๊วอยู่กินกับอาพริ้มเพรารึเปล่า”
“อั๊วไม่ฆ่าอีแพศยานั่นตรงนี้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว ลื้อยังคิดจะอยู่กินกับมันอีกเหรอไอ้ลูกโง่”
“ถ้าอย่างงั้นอั๊วก็ไม่กลับ อั๊วไม่อยากแยกกับอาพริ้มเพราอีกแล้ว อั๊วไม่อยากแต่งงานกับคนอื่นด้วย อาป๊าปล่อยลูกอกตัญญูอย่างอั๊วไปเถอะ”
เม่งฮงโกรธจัดควักปืนจะยิงลูกชายแต่ทรงวาดไวกว่าขยับไปปัดมือ
“อาโฮ่ว...แม้แต่ลื้อก็ยังขวางอั๊วเหรอ”
ทรงวาดถอนใจยาว พยายามไกล่เกลี่ยอย่างใจเย็น “อั๊วจำเป็นอาเจ็ก อั๊วไม่อยากเห็นอาเจ็กต้องเสียใจทีหลัง เรื่องอาเตี๋ยงกับอาพริ้มเพรามันมีแค่สองทางเท่านั้นถ้าไม่เลิกกันก็ต้องปล่อยไป ถึงอาเจ็กฆ่าอาเตี๋ยงอีตายก็จะได้แค่ความสะใจชั่ววูบกับความเสียใจตามมาเท่านั้นไม่มีทางเปลี่ยนอะไรได้หรอก”
เฮ้งเตี๋ยงสะเทือนใจมากคุกเข่าจะกราบขอขมาพ่อแต่เม่งฮงชักเท้าหนี
“ไม่ต้องเรียกอั๊วว่าอาป๊า ลื้อเห็นผู้หญิงหยำฉ่าดีกว่าอั๊วดีกว่าครอบครัว ลื้อก็ไม่ใช่ลูกอั๊วอีกต่อไป นับแต่นี้อั๊วจะถือซะว่าลูกชายอั๊วตายไปแล้ว ลื้อจะไปที่ไหนก็ไปให้พ้น ชาตินี้อย่ามาเจอหน้ากันอีกเลย!”
จบคำก็สะบัดหน้าหนี ทิ้งเฮ้งเตี๋ยงให้ยืนกอดกับพริ้มเพราร้องไห้อย่างหมดอาย ทรงวาดต้องปลอบทิ้งท้าย
“ไปซะอาเตี๋ยง อิสระเป็นของลื้อแล้ว นับแต่นี้ลื้อเลือกทางเดินชีวิตเอง แต่จำไว้ว่าอย่ากลับมาเดินทางเดิมอีก”
ooooooo
