ชาติเสือพันธุ์มังกร

วิสูตรเห็นสีหน้าชาญยุทธก็กลัวใจ ช่วยพูดแทน “ผมทราบว่าคุณเสือไม่สบายใจ แต่คุณเสือบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่านายพันเดชคิดเอายาเสพติดเข้ามา ถ้าครั้งนี้เราปล่อยไปจะมีคนตายเพราะยานรกของมันนับไม่ถ้วนเลยนะครับ”

ทรงวาดเริ่มลังเล วิสูตรเห็นดังนั้นก็หว่านล้อมต่อ

“ความขัดแย้งของคุณอ้ายก็ส่วนหนึ่งครับแต่เรื่องยาเสพติดก็อีกเรื่อง ผมยอมรับว่าผมไม่ใช่คนดีอะไร งานที่เราทำอยู่ก็เป็นงานสกปรกแต่ท่านก็ไม่เคยค้ายา และที่ตำรวจอ่อนข้อให้พวกเราเพราะเราปกป้องไม่ให้มียาเสพติดไม่ใช่เหรอครับ แต่ถ้าเมื่อไหร่มียาเข้ามาได้ก็จะไม่มีการออมมือให้กันอีก เราคงหนีไม่พ้นถูกกวาดล้างต้องนองเลือดแน่นอน”

ชาญยุทธเห็นน้องชายบุญธรรมอ่อนท่าทีลงจึงลองถามอีกครั้ง

“ว่ายังไงเสือ...เสือกับวิสูตรเป็นสองคนที่พี่ไว้ใจมากที่สุด...เสือจะช่วยพี่ได้ไหม”

ooooooo

ทรงวาดไม่มีทางเลือกต้องรับคำสั่งชาญยุทธกำจัดพันเดชให้พ้นทาง เขาตัดสินใจโทร.บอกที่บ้านไม่ให้เป็นห่วง ป่วยซังไม่ได้สงสัยเพราะเชื่อว่าพี่ชายคงมีธุระกับชาญยุทธเหมือนเคย ต่างจากปิ่นมุกที่ไม่เชื่อและระแวงว่าทรงวาดอาจถูกพี่ชายบุญธรรมสั่งให้ทำเรื่องเสี่ยงๆ

“พี่ชายเฮียเป็นผู้ดี ฐานะก็ร่ำรวยจะมีงานอันตรายอะไร ถึงมีก็ไม่ให้เฮียทำหรอก เฮียเป็นน้องชายบุญธรรมนะ”

“แจ้ไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่าอั๊วไม่ไว้ใจก็แล้วกันและก็ไม่เคยคิดว่าคนคนนี้จะดีกับเฮียโฮ่วจากใจจริงด้วย ไอ้รักก็อาจจะรักแต่ก็รักเหมือนเครื่องมือเครื่องใช้ข้างกายนั่นแหละ...หมดประโยชน์ก็ทิ้ง”

“ลื้อนี่ปากร้ายขึ้นทุกวันนะอาจู”

ทรงวาดไม่รู้ถึงความกระวนกระวายใจของปิ่นมุก วางแผนร่วมกับชาญยุทธและวิสูตรจะขนระเบิดใส่รถไปจัดการพันเดชในเช้าวันต่อมาระหว่างที่พันเดชเดินทางไปหาเสียงนอกเมือง

ชาญยุทธไม่ได้เดินทางไปด้วยแต่อยู่ดูแลการันต์ที่อาการไม่ค่อยดีที่บ้าน ทรงวาดจึงไปพร้อมวิสูตรเพื่อดักรอพวกพันเดชที่มีกำหนดการจะหาเสียงนอกเมือง สีหน้าทรงวาดเคร่งเครียดมากจนวิสูตรต้องเอ่ยอย่างเห็นใจ

“คุณเสือให้ผมทำเองดีกว่าครับ งานนี้มันอันตรายมาก”

“เพราะอันตรายสิฉันถึงต้องทำ เราจะให้ลูกน้องเสี่ยงในขณะที่เรานั่งสบายได้ยังไง แล้วต่อไปใครจะทำงานให้”

วิสูตรอึ้งไปอึดใจ ทรงวาดถอนใจยาวก่อนทิ้งท้าย

“อีกอย่าง...ถ้าฉันตายไปซะคน ปัญหาทั้งหมดมันอาจจะจบลงก็ได้”