ชาติเสือพันธุ์มังกร

ระหว่างที่ทรงวาดเกลี้ยกล่อมลี่เง็กให้แต่งงาน เฮ้งเตี๋ยงก็พะเน้าพะนอพริ้มเพราด้วยความคิดถึง พริ้มเพราก็อยากอยู่ใกล้เขาแต่อดคิดถึงคำเตือนของทรงวาดเมื่อวันก่อนไม่ได้

“ทางที่ดีเราสองคนก็ไม่ควรเจอกันอีกแล้ว มีคนต้องเดือดร้อนเพราะเราสองคนมามากแล้วนะ”

“แล้วถ้าเราหนีไปด้วยกันไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับใครอีกจะมีคนเดือดร้อนเพราะเราอีกไหม”

พริ้มเพราเบิกตาโพลง “พูดอะไรน่ะพี่เตี๋ยง”

“ที่ผ่านมาไม่ใช่อั๊วไม่คิดนะ อั๊วคิดอยู่ตลอด...อาป๊าคงไม่มีวันยอมรับลื้อได้ แต่ถ้าจะให้อั๊วแต่งงานกับคนอื่นอั๊วก็ไม่ยอมเหมือนกัน แล้วผู้หญิงที่แต่งกับอั๊วก็คงไม่มีความสุขด้วย แล้วจะต้องมีคนเสียใจเพราะเรื่องนี้อีกกี่คนกัน...หนีไปกับอั๊วนะ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเราสองคนด้วยกัน”

ooooooo

พริ้มเพราคิดหนักเรื่องคำชวนหนีของเฮ้งเตี๋ยง ต่างจากลี่เง็กที่ไม่คิดมากแถมมั่นใจว่าเจอคนที่ชอบแล้ว รณชิตนั่นเองที่เธอรู้สึกดีด้วยเพราะเขาให้ความเป็นกันเองและปฏิบัติกับเธออย่างเท่าเทียมไม่เหมือนพ่อกับพี่ชาย

ทรงวาดเจรจากับลี่เง็กคืบหน้าก็จำต้องพักไว้แล้วกลับไปคิดเรื่องพันเดช เขาแวะเยี่ยมการันต์ซึ่งยังพักรักษาตัวที่บ้านด้วยความเป็นห่วงและอยากถามเรื่องชาญยุทธ

การันต์ถอนใจหนักหน่วงเมื่อคิดถึงวีรกรรมของลูกชายทั้งสอง “คิดว่าพ่อป่วยแล้วจะปิดพ่อได้รึไง คนอย่างพ่อไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะเสือ...กว่าจะมาถึงตรงนี้พ่อลุยเลือดคนสร้างมาทั้งนั้น แต่พ่อไม่เคยรู้สึกผิดเพราะถ้าพ่อไม่ทำคนอื่นก็ต้องทำจนกระทั่ง...พ่อต้องมาเห็นลูกสองคนเข่นฆ่ากันเอง พ่อถึงต้องยอมรับว่าเวรกรรมมันมีจริง”

ทรงวาดสงสารและเห็นใจการันต์แต่คงทำให้มากกว่านี้ไม่ได้ เขาได้แต่ทอดถอนใจหนักหน่วงก่อนตัดสินใจแวะหาแปะฮ้อเพื่อระบายความอึดอัดใจ

“สำหรับอั๊ว...คุณพ่อดูเหมือนภูเขาสูงตั้งตระหง่านไม่มีอะไรจะมาสั่นคลอนได้ จนกระทั่งวันนี้อั๊วถึงได้รู้ว่าภูเขาก็มีวันพังทลายได้เหมือนกัน”

“ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ได้ตลอดไปหรอกเถ้าแก่ อย่าว่าแต่คนเลย ไม่ว่าฟ้าหรือดินล้วนมีวันเปลี่ยนแปลงทั้งนั้น เออ...แล้วเถ้าแก่มาหาอั๊วเพื่อจะมาพูดคุยเรื่องนี้น่ะเหรอ”

“มีอีกเรื่อง...อาจูฝากมาบอกว่าวันนี้คณะอีกับคณะของอาไช้จัดกิจกรรมมีการตรวจสุขภาพกับปรึกษาเรื่องคดีความโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย อีเลยอยากให้แปะฮ้อไปตรวจสุขภาพกับอี”