ชาติเสือพันธุ์มังกร

เม่งฮงหัวใจสลายที่เฮ้งเตี๋ยงจากไปพร้อมพริ้มเพรา ทรงวาดสงสารส่งลี่เง็กไปปลอบแต่ไม่ค่อยได้เรื่องเพราะลี่เง็กไม่รู้สึกแย่ที่พี่ชายหนีไป ชอบใจด้วยซ้ำที่ตัวเองจะได้คุมโรงน้ำชาคนเดียว

ทรงวาดจึงไปปลอบเม่งฮงด้วยตัวเองหลังจากนั้น เม่งฮงพร่ำโทษตัวเองที่อ่อนแอไม่ฆ่าเฮ้งเตี๋ยงที่ทิ้งครอบครัว

“ลื้อไม่ควรห้ามอั๊วเลย อั๊วก็ไม่น่าใจอ่อนไม่งั้นได้เอาเลือดไอ้ลูกชั่วหญิงแพศยามาเซ่นวิญญาณบรรพบุรุษแล้ว”

“อั๊วว่าบรรพบุรุษคงไม่ดีใจหรอกครับอาเจ็กน่าจะเศร้าใจมากกว่าที่ต้องมาเห็นพ่อฆ่าลูก อาเจ็กทำถูกต้องแล้วล่ะครับ วันนี้อาเจ็กอาจจะเจ็บใจ แต่วันหนึ่งข้างหน้าอาเจ็กต้องดีใจที่เลือกปล่อยอาเตี๋ยงไป”

“เลิกพูดเรื่องไอ้เตี๋ยงซะทีเถอะอั๊วไม่อยากได้ยินชื่ออีแล้ว ตอนนี้ตระกูลลิ้มของเราเหลือลื้อเป็นผู้สืบตระกูลเพียงคนเดียวเท่านั้น ลื้อสัญญากับอั๊วได้ไหมว่าลื้อจะไม่ทำให้อั๊วผิดหวังอีกคน”

เม่งฮงขอไม่ให้ทรงวาดแต่งงานกับปิ่นมุกเพราะไม่ชอบหน้า ทรงวาดจำต้องรับปากเพราะไม่อยากให้เม่งฮงช้ำใจแต่ไม่วายบอกเหตุผลแท้จริงว่ายอมเพราะไม่อยากให้ปิ่นมุกมีชีวิตเสี่ยงๆหากอยู่กับตน

ทรงวาดรักษาระยะห่างกับปิ่นมุกอย่างดีโดยไม่รู้เลยว่าทำเธอคิดมากแค่ไหนเพราะระแวงว่าเขาจะมีใจให้อรุณรุ่งรุ่นพี่สาวคนสนิท กระนั้นเธอก็ไม่กล้าถามได้แต่เฝ้ามองเขาอย่างจับสังเกตเงียบๆ

ปิ่นมุกปักใจกับทรงวาดจนไม่แลคนอื่น แม้แต่รณชิตที่ตามเทียวไล้เทียวขื่อ เมื่อลี่เง็กที่โดนเม่งฮงบังคับให้แต่งงานรู้ว่ารณชิตแอบชอบปิ่นมุกก็โกรธแค้นสั่งคนไปดักทำร้ายถึงในบ้าน!

ลี่เง็กจ้างนักเลงต่างถิ่นที่ไม่เกรงอิทธิพลของเถ้าแก่เสือแห่งเยาวราชไปลอบทำร้ายปิ่นมุกด้วยการส่งไปเป็นคนงานในโรงสีจนกระทั่งสบโอกาสจึงปีนเข้าห้องนอนของปิ่นมุก!

ปิ่นมุกสู้สุดชีวิต ปากก็ตะโกนเรียกทรงวาดจนเขามาช่วยทันเวลา ก๊กไช้กับทิเหล็งช่วยกันพาพวกคนร้ายส่งโรงพักโดยมีรณชิตเป็นคนรับเรื่อง ลี่เง็กร้อนใจที่งานไม่สำเร็จบุกโรงพักเพื่อข่มขู่พวกคนร้ายให้ปิดปากเงียบถ้าไม่อยากให้ลูกเมียเป็นอันตราย แต่มีหรือทรงวาดจะรู้ไม่ทันลูกพี่ลูกน้องสาวตามไปดักรอหน้าโรงพัก