ชาติเสือพันธุ์มังกร

แปะฮ้อส่ายหน้า ยืนกรานไม่ยอมไปเพราะไม่ชอบหาหมอ ทรงวาดส่ายหน้าขำๆ ไม่อยากบังคับ

“ถ้าแปะฮ้อยืนยันไม่ไปจริงๆงั้นอั๊วกลับโรงสีล่ะนะจะได้ไปทำงานต่อ”

“ถ้างานไม่สำคัญพักบ้างก็ได้นะ วันนี้ปิศาจน้อยอีไม่มีเรียน เถ้าแก่ก็พาอีไปเที่ยวบ้างสิ”

“อย่าเลย...ระหว่างอั๊วกับอาจูควรมีระยะห่างไว้ดีกว่า อาจูอีเป็นคนดีไม่ควรอยู่ใกล้คนต้องคำสาปอย่างอั๊ว”

“ลื้อไม่ได้ถูกสาป ลื้อแค่เป็นคนกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ  เพียงแต่ผู้มีพระคุณของลื้อเป็นคนไม่ดีเท่านั้นเอง อั๊วว่าบางครั้งความดีก็ทำร้ายชีวิตลื้อได้มากกว่าความชั่วซะอีกนะ”

ทรงวาดนิ่งคิดตามคำของแปะฮ้อ สะเทือนใจไม่แพ้กันแต่อยากปกป้องปิ่นมุกอย่างสุดความสามารถ โดยไม่รู้เลยว่าในงานกิจกรรมนักศึกษาปิ่นมุกเนื้อหอมแค่ไหน...ทั้งรณชิตและกานต์วนเวียนขายขนมจีบจนก๊กไช้นั่งไม่ติด

ลี่เง็กแอบมาร่วมงานนี้ด้วยเพราะอยากเจอรณชิต เมื่อเห็นเขาแสดงท่าทีสนใจปิ่นมุกก็ชักสีหน้าไม่ชอบใจและหึงหวง แต่ที่ทำให้ต้องลงมือข่มขู่ก็เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งแวะมาส่งปิ่นโตให้รณชิต

ท่าทางสนิทสนมและเล่นหูเล่นตาของหญิงสาวคนนั้นทำให้ลี่เง็กเดือดจัด เรียกลูกน้องมาดักตีหัวเลือดอาบและจัดการข่มขู่ด้วยตัวเองไม่ให้อีกฝ่ายยุ่งวุ่นวายกับรณชิตอีก!

ooooooo

รณชิตไม่รู้เรื่องวีรกรรมสุดโหดของลี่เง็กตามเช็ดล้างผู้หญิงทุกคนที่มาติดพันเขา มัวยุ่งงัดข้อกับกานต์แข่งกันจีบปิ่นมุกในภัตตาคารหรูที่ฮกไช้พาเหล่านักศึกษามาเลี้ยงขอบคุณ

ก๊กไช้ไม่ชอบใจที่ปิ่นมุกเป็นจุดสนใจแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะอรุณรุ่งลูกสาวคนสวยของฮกไช้คอยกันเขาออกห่างจากเพื่อนสาว ฮกไช้มองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความชอบใจก่อนแซวลูกสาวเรื่องที่มีหนุ่มใหญ่สองคนมาติดพัน

ปิ่นมุกหูผึ่ง พยายามซักไซ้รุ่นพี่สาวแต่อรุณรุ่งก็กระดากเกินกว่าจะเล่าว่าชาญยุทธกับพันเดชแย่งกันจีบเธอมาสักพักใหญ่ สองสาวแวะมานั่งคุยกันต่อที่ร้านทองของฮกไช้ อรุณรุ่งเขินที่ถูกปิ่นมุกล้อเรื่องมีหนุ่มๆรุมจีบจนเผลอปาข้าวของไปโดนกล่องแหวนที่ทรงวาดเคยให้เป็นของขวัญตอนเธอสอบติดคณะแพทย์

อรุณรุ่งตกใจรีบเก็บกล่องแหวน ท่าทางประคบ ประหงมผิดสังเกตทำให้ปิ่นมุกอดเย้าไม่ได้

“ของอย่างอื่นตกไม่สนเลยนะเก็บแหวนก่อนเลย ใครให้มาเหรอแจ้”

“ของมันแพงอั๊วก็ต้องกลัวมันเสียหายน่ะสิ”

“ของแพงก็น่าจะเก็บไว้มิดชิดไม่ใช่เหรอ วางบนโต๊ะแบบนี้สงสัยจะอยากเอาไว้ใกล้ตาจะได้เอามาดูแก้คิดถึง”

“ลื้ออย่ามาจับผิดอั๊วนะอาจู”

“ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะแจ้”

“เลอะเทอะใหญ่แล้วลื้อนี่ นี่มันแหวนที่เฮียโฮ่วให้อั๊วเป็นของขวัญตอนสอบติดเท่านั้นเองไม่มีอะไรซะหน่อย”