บ่วงสไบ
ตอนที่ 3
ผ่านไปหลายวัน พุดจีบทอจีวรอยู่ในโรงทอผ้า หวังว่าเทพจะกลับมาหาบ้าง ในขณะที่เทพทำงานเอกสารมากมายอยู่ที่จวน มีบุญคอยรับใช้...ถึงเวลาอาหาร
บุญขอให้เทพวางมือไปรับประทานอาหารบ้าง เขาส่ายหน้า ให้บุญเอาไปกินเสีย
“คุณเทพไม่ห่วงตัวเอง ก็ขอให้นึกถึงคนที่ห่วงคุณเทพเถอะขอรับ” บุญสะกิดให้คิด
“ขอบใจบุญมากที่ให้สติฉัน ไปกันเถอะ” เทพยอมวางมือจากงานเพื่อไปเรือนรับรอง มาถึงได้ยินเสียงผู้หญิงร้องให้ปล่อย เทพเห็นหลวงเดชขจรดึงรั้งผู้หญิงให้ร่วมวงเหล้า จึงเข้าไปขอให้ปล่อย และเตือนว่าไม่ควรดื่มสุราในที่ทำการ สุราทำให้ขาดสติพลั้งทำผิดได้
หลวงเดชขจรไม่พอใจแกล้งปาจอกเหล้าไล่หลัง เดินเข้ามาพูดใกล้ๆ
“ข้าขอโทษ...พลั้งมือ ข้าเป็นถึงลูกพระยา เอ็งเป็นใครกล้าสั่งสอนข้า”
สงลูกน้องหัวเราะชอบใจ ยกมือไหว้เทพและรายงานนายว่า “หลวงเทพสุรเดชขอรับ”
“เอ็งซวยฉิบล่ะทีนี้...เอ็งไม่รู้เรอะว่ากำพืดมันเป็นทาส”
เทพกับบุญแปลกใจ ไอ้สงทำทีตกใจถามย้ำว่าจริงหรือ หลวงเดชขจรจึงเล่าว่า
“เมื่อวานหลวงนฤเดชมากินเหล้ากับพ่อข้า พอเมาได้ที่ก็ระบายความในว่า สมเพชเวทนาตัวเอง ที่หลงผิด เอาลูกกาเหว่ามาเลี้ยง หนำซ้ำมันยังหวังจะเชยชมแม่พุดจีบ ลูกสาวคุณหลวง”
“หลวงนฤเดชท่านว่าอย่างไรขอรับ”
“ท่านก็เฉดหัวให้อยู่จวน อีกหน่อยก็คงตัดหาง ปล่อยวัด เป็นหมาขี้เรื้อน”
เทพไม่อยากมีปัญหาเดินหนี หลวงเดชขจรผิดหวังที่เขาไม่ตอบโต้ จึงพูดเสียงดังไล่หลัง “ท่านยังเปรยอีกนะเว้ย ท่านจะยกลูกสาวให้ข้า!”
เทพกังวลใจอย่างมาก เดินต่อไปถึงเรือน บุญรับรู้ว่าเจ้านายทุกข์ใจเรื่องนี้มาก...
ผ่านไปสี่คืนเทพยังไม่กลับมา พุดจีบชะเง้อมองที่ท่าน้ำ เจิมเห็นว่าคืนนี้น้ำค้างแรงจึงขอให้กลับขึ้นเรือน แก้วซุ่มอยู่แถวนั้นเพราะรอเทพกลับมาเช่นกันโผล่ออกมา อบเข้ายุแยง
“เอ็งเลิกคร่ำครวญได้แล้ว ข้าสมเพชเวทนาเอ็ง ต้องชะเง้อรอคอย ข้าอยากรู้นัก ในวันที่คุณเทพกลับเรือน เอ็งจะทำยังไงในเมื่อนังคุณหนูยังเป็นก้างขวางคอเอ็ง...
คุณเทพเขาพูดชัดคำ เขารักนังพุดจีบ”
“แล้วถ้าไม่มีนังนั่นล่ะ!” แก้วโพล่งขึ้น อบยิ้มย่องยุให้คิดว่าถ้าพุดจีบตายจาก
แก้วครุ่นคิดอย่างจริงจัง วางแผนการจะเอาชนะพุดจีบให้ได้...เหมือนเป็นลางบอกเหตุ ทำให้พุดจีบฝัน ได้ยินเสียงดนตรีไทยบรรเลง พอเพ่งมองเห็นใครคนหนึ่งกำลังรำอยู่ในชุดโบราณยุคอยุธยา แล้วนางรำนั้นก็หันมา พุดจีบตกใจที่เป็นแก้ว เธอลอยมาใกล้แล้วดึงปิ่นปักผมออกมาแทงเข้าที่ลำตัว พุดจีบตาโพลงล้มลงเลือดไหลนอง
