บ่วงสไบ

ร่างพุดจีบชะเง้อมองนางรำก่อนจะเข้าไปนั่งดูใกล้ๆ วิญญาณพุดจีบตะลึงที่นางรำคือแก้ว และมีเทพกับมิ่งอยู่ในชุดทหารนั่งมองนางรำ จึงรู้ว่าในอดีตตนเป็นทาส แก้วเป็นนางรำและเทพกับมิ่งเป็นทหาร พุดจีบได้เห็นสายตามิ่งที่มองแก้วอย่างหลงใหล แต่สายตาแก้วทอดสะพานให้เทพ ส่วนเทพสบตาทาสพุดจีบบ่อยครั้ง ทำให้รู้ว่าเทพมีใจให้ตนแต่อดีต ทันใดนั้นเองแก้วหันขวับมามองวิญญาณพุดจีบด้วยสายตาอาฆาตแค้น ก็ตกใจกลัวรู้สึกเร่าร้อนดังไฟสุม

วิญญาณพุดจีบมาปรากฏที่มหาตาปนมหานรก นรกที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน นายนิรยบาลใช้หอก แหลน หลาวที่ลุกแดงด้วยความร้อนไล่ทิ่มแทงสัตว์นรก บังคับให้ขึ้นไปบนภูเขาที่มีไฟแดงฉาน แต่ต้องถูกพายุลมกรดพัดร่างตกลงมาถูกลวดหนามแทงร่างกายจนพรุน นายนิรยบาลทุกคนหันขวับมาทางพุดจีบ เธอตกใจรีบวิ่งหนีมาเจอหมอกควัน...

ช่วงเวลานั้นเทพวางมือจากร่างพุดจีบที่นอนนิ่ง พนมมือตั้งจิตอธิษฐาน “ขอผลบุญในอดีตชาติและกาลปัจจุบันที่ข้าพเจ้าได้เคยกระทำ จงดลบันดาลให้น้องพุดจีบฟื้นกลับมาด้วยเถิด กระผมขอให้คำสัตย์ นับแต่นี้ กระผมจะยึดมั่นในศีลในธรรม มิข้องแวะบาปกรรมใด ขออุทิศตนทำความดี จวบสิ้นลมหายใจ ขออานิสงส์นี้อุทิศให้น้องพุดจีบ...”

วิญญาณพุดจีบเห็นวิญญาณกลุ่มหนึ่งเดินผ่านประตูที่มีแสงสว่างเข้าไป เลือนหายทีละคนๆก็เดินตาม ไม่ทันจะข้ามผ่านประตู เสียงหลวงปู่ดังขึ้น “มิใช่ทางของโยม...”

พุดจีบชะงักหันมาเห็นหลวงปู่ยืนอยู่ ท่านเร่งให้เธอกลับ เธอถามจะไปที่ไหน ท่านไม่ตอบเดินออกไป จึงตัดสินใจเดินตามหลวงปู่ แต่เกิดหมอกเต็มจนมองไม่เห็นท่าน เธอรู้สึกเคว้งคว้าง จังหวะนั้นเสียงเทพสะอื้นไห้ดังซ้อนเข้ามา

เทพร้องไห้เสียใจที่พุดจีบยังไม่ฟื้นน้ำตาหยดลงใบหน้าเธอ เขาสวมกอดร่างเธอไว้แน่น หญิงสาวเริ่มขยับตัว เทพรับรู้ถึงลมหายใจของเธอก็ชะงักคลายกอดมองหน้า มิ่งเห็นอาการเทพเกิดความแปลกใจเรียกให้รู้สึกตัว สีหน้าเทพตื่นเต้นพยายามบอก

“น้องพุดจีบ...น้อง...ยังมีลมหายใจ...”

 สิ้นคำเทพพุดจีบลืมตามอง เอื้อมมือจับหน้าเขาให้รู้ว่าตนยังไม่ตาย ชายหนุ่มดีใจโผกอด หญิงสาวกอดตอบแนบแน่นด้วยดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง

ooooooo

เย็นวันนั้นแก้วเตรียมตัวจะออกไปทำทีร้องไห้เสียใจหน้าศพพุดจีบ อบปรามเพราะเห็นว่าต้องทำตัวอ่อนโรยจากการจมน้ำ แก้วบอกว่าอยากให้พวกบนเรือนเชื่อว่าตนไม่ได้ฆ่าพุดจีบ สบโอกาสจะถ่มน้ำลายรดหน้าศพ และจะกระซิบข้างหู ว่าตนจะได้เป็นเจ้าของคนที่มันรัก