บ่วงสไบ
ตอนที่ 3
“พ่อเทพเจียมเนื้อเจียมตัวเสมอต้นเสมอปลาย มิหลงในยศศักดิ์ ทั้งที่คนอื่นเรียกหามาเป็นเกียรติประดับตัว เพราะเนื้อในพ่อเทพเป็นลูกทาส”
“ถึงแม้กระผมเกิดเป็นลูกหลานเจ้าพระยา กระผมก็จะคิดเช่นนี้ขอรับ ยศถาบรรดาศักดิ์เป็นแค่หัวโขน
ตายไปก็ใช่จะเกิดภพภูมิที่ดี แต่กรรมเท่านั้นที่ติดตัวเราไปทุกภพทุกชาติ กระผมจึงขอเลือกทำดีมาประดับตัว” เทพพยายามพูดให้คุณหลวงเข้าใจ แต่กลับโดนตอบโต้หนักหน่วง
“เรือนหลังนี้...ให้ค่าในเกียรติ มิใช่กรรม!”
เทพยกมือไหว้ลา พุดจีบกับคุณเยื้อนตกใจที่เทพโดนเหยียดหยามขนาดนี้...เมื่อหลวงนฤเดชกลับขึ้นเรือน พุดจีบจึงพูดขึ้น
“คุณพ่อเจ้าคะ คุณพ่อเลิกงมงายคำทำนายเถอะเจ้าค่ะ...แม้พี่เทพกำเนิดในชั้นทาส แต่ด้วยสติปัญญาและความเพียร พี่เทพสอบชิงทุนหลวงและรับราชการใหญ่ ทุกอย่างล้วนเป็นผลแห่งการกระทำมิใช่ดวงชะตาลิขิต”
“ต่อให้พ่อเทพดีถึงขั้นไหนแต่เนื้อในเป็นเลือดทาส พ่อไม่ยอมทนคำติฉินนินทา เอ๊ะ! พุดจีบลูกออกโรงปกป้องพ่อเทพ รึลูกมีใจให้พ่อเทพ”
พุดจีบพูดไม่ออก คุณเยื้อนเดาทางได้ว่าลูกมีใจให้เทพ จึงตรงเข้าถามสามีว่า ถ้าเป็นจริง จะว่าอย่างไร คุณหลวงประกาศกร้าวก่อนจะเดินไปว่า
“เขยของฉันต้องมาจากตระกูลดี มิใช่เขยทาส”
คุณเยื้อนเข้ากอดพุดจีบด้วยรู้ว่าเสียใจกับคำสั่งของผู้เป็นพ่อ
ooooooo
แก้วนอนเป็นไข้ ละเมอเพ้อเรียกหาเทพอยู่ในเรือน มิ่งต้มยามาปลุกเธอและประคองกินยา และยังเอาผ้าชุบน้ำมาจะเช็ดตัวให้ แก้วปัดผ้าออกไล่เขาไป พยายามฝืนตัวจะออกจากเรือน อบกับเรียมเดินมา ถามจะไปไหน แก้วถามอบว่าเทพมาเยี่ยมตนบ้างไหม เรียมระอาใจตอบแทน
“แก้ว...เอ็งตัดใจซะ คุณเทพไม่ได้รักเอ็ง”
“แต่ฉันรักคุณเทพ ได้ยินไหมฉันรักคุณเทพ!” แก้วตะโกนแล้วทรุดลง เรียมปลอบ
“เอ็งรู้อยู่แก่ใจ เอ็งไม่มีวันสมหวัง”
“มันต้องได้สิน้าเรียม คุณเทพเขามีสายเลือดทาส เขาเป็นพวกเดียวกับฉัน”
“เพราะเขากำพืดเดียวกับแก คุณหลวงถึงไล่ไปอยู่จวน! อีกไม่นาน คุณหลวงต้องขวางไม่ให้คุณเทพเหยียบ เรือนนี้ คุณหลวงอับอายเรื่องพี่อิ่มและแก้ว คุณหลวง
ไม่ยอมให้ลูกสาวมีมลทินเหมือนคำทำนาย” อบสาธยาย
แก้วร้องไห้โฮจะทำอย่างไรให้ได้อยู่กินกับเทพ เรียมบอกไม่ต้องทำอะไร แค่ไม่สร้างเรื่องอีก จะได้ไม่โดน ระเห็จออกไปจากเรือน อบหวั่นใจกลัวไม่ได้แก้แค้นให้พี่สาว...
