บ่วงสไบ

ในขณะที่อบถูกมัดหวาดกลัวอยู่ในดงตาล บวบกับดีถือตะเกียงตั้งใจจะไปช่วย เจออยู่กับฉ่ำประแป้งหน้าขาวก็ผวาคิดว่าผีแทบวิ่งหนี...พอรู้ว่าไม่ใช่จึงชวนทั้งสองไปช่วยอบ ดีกลัวผีเดินรั้งท้าย ฉ่ำจึงบอกว่า

ไม่ต้องกลัว ตนมียันต์กันผี อยู่แย่งขอถือ ทำให้ยันต์ขาดสองท่อน ฉ่ำทุบอั้ก อยู่เสนอความคิดที่คิดว่าฉลาดล้ำ พอผีมาเราก็ประชิดเอายันต์ติดกัน

บวบปรามแล้วถามทั้งสองว่าผีตัวไหนอาละวาดที่ดงตาล อยู่เล่าราวกับผู้รู้ดี

“ไอ้สากับนังเมียมัน ปีนต้นตาล แต่ฟ้าผ่าเปรี้ยง พวกมันตกต้นตาล ตุ๊บ...ตุ๊บ...เละตุ้มเป๊ะเป็นผีเปรตสิงที่ดงตาล”

“หลอกหลอนผู้คน ตายไปหลายศพ” ฉ่ำเสริม

บวบเป็นห่วงอบรีบเร่งไปช่วย อบกำลังหวาดกลัวเพราะเห็นเงาผ่านพุ่มไม้ พอเพ่งมองมีผีผู้ชายเลือดแดงเต็มหน้ายืนอยู่ก็ร้องลั่น...

พวกบวบมาถึงช่วยแก้มัด อบชี้ให้ดูผี ทุกคนหันมองไม่มี อยู่หัวเราะเชื่อว่าเพราะอิทธิฤทธิ์ผ้ายันต์ของตน ฉ่ำให้เพื่อนหยุดหัวเราะ แต่พออยู่บอกว่าหยุดนานแล้ว ทั้งห้าคนมองไปทางเสียงหัวเราะ เห็นผีก็วิ่งหนี เจอผีผู้หญิงนอนเลือดอาบขวางทาง บวบตกใจกระโดดเกาะเอวไอ้ฉ่ำ ดีเกาะเอวอยู่พากันวิ่งป่าราบ

ผีผู้หญิงคือเม้ย ผีผู้ชายคือยอด ทั้งสองหัวเราะสะใจ ไม่ทันไรมีเสียงดังตุ๊บสองครั้ง สองคนหันมองเห็นผีชายหญิงจริงๆอย่างคำร่ำลือ ยอดกับเม้ยกลัวสุดขีดวิ่งหนีหัวฟู

ooooooo

 เช้าวันใหม่ หลวงนฤเดชนั่งตรงสำรับที่จัดไว้เรียบร้อย พุดจีบเหลียวมองทำไมเทพยังไม่มาเรียมจะไปตาม คุณหลวงห้ามและสั่งให้ยกสำรับไปให้ คุณเยื้อนรู้ว่าสามีรังเกียจหลานก็พอดีเทพเดินเข้ามาในชุดข้าราชการมีบุญตามหลัง ยกมือไหว้คุณหลวงกับคุณเยื้อนขอตัวไปทำงาน

“พ่อเทพมาร่วมวงกินข้าวก่อน” คุณเยื้อนชวน คุณหลวงขัดทันที

“แม่เยื้อนอย่าถ่วงเลย พ่อเทพเขามุ่งมั่นขยันทำงานให้สมกับรับทุนหลวง พ่อเทพเร่งไปเถอะ”

เทพรู้ว่าถูกกีดกันให้ห่างจากพุดจีบจึงรับคำและเดินลงเรือนไป พุดจีบมองตามอย่างสงสาร คุณหลวงนึกบางอย่างได้รีบตามเทพลงเรือน พุดจีบกับคุณเยื้อน แปลกใจตามไปฟัง มีเจิม เรียมและพวกทาสอยู่บริเวณนั้น ...คุณหลวงเรียกเทพให้หยุด

“ฉันรู้ว่าท่านเทศาชื่นชมความรู้ความสามารถของพ่อเทพ ท่านคงมีงานให้ทำมากมาย ฉันคิดว่าพ่อเทพพักที่เรือนรับรองในจวนซะมิต้องล่องเรือไปกลับให้เสียงาน พ่อเทพคิดเห็นยังไง”

“กระผมกราบขอบพระคุณคำชี้แนะของคุณหลวง ถ้าท่านเทศาเมตตา กระผมจะขอเรือนพักถาวรขอรับ”